Δεν όλα τα ποτάμια φτάνουν στη θάλασσα—αλλά τα περισσότερα το κάνουν. Κατανοώντας το γιατί απαιτεί εξέταση βαρύτητας, τοπογραφίας και υδρολογικού κύκλου.
Η βαρύτητα είναι ο τελικός οδηγός. Το νερό ρέει κατωτάτω. Ο ωκεανός είναι η χαμηλότερη υδραυλική βάση της Γης (επίπεδο θαλάσσης). Τα δίκτυα ποταμών—εισροές που συγχωνεύονται σε μεγαλύτερα διαδρόμια—σχηματίζουν δενδρικά μοτίβα που αποστραγγίζουν τις ηπειρωτικές εσωτερικές περιοχές σε ακτοπλοϊκές εξόδους. Ο τεράστιος όγκος του ωκεανού (1,3 δισεκατομμύρια χλμ³) χωράει όλη την ηπειρωτική απορροή χωρίς να «γεμίζει».
Αποφρακτική ανατροφοδότηση: Τα ποτάμια σκαφούν τους δικούς τους δρόμους στη θάλασσα, βαθύνοντας τα βράχια και επεκτείνοντας τις κεφαλές τους, βελτιώνοντας συνεχώς τη σύνδεσή τους με το επίπεδο βάσης.
Ενδοροϊκές λεκάνες (συστήματα εσωτερικής αποστράγγισης) παγιδεύουν το νερό σε κλειστές κοιλότητες. Παραδείγματα:
«Τα ποτάμια βρίσκονται κοντά στη θάλασσα» συγχέει συσχέτιση με αιτιολογία. Τα ποτάμια δημιουργούν τους δικούς τους δρόμους στη θάλασσα μέσω διάβρωσης γεωλογικά χρονικά. Η ακτοπλοϊκή εγγύτητα είναι το αποτέλεσμα, όχι η αιτία. Το θεμελιώδες αρχή: το νερό ζητά την χαμηλότερο διαθέσιμη ενεργειακή κατάσταση—η οποία είναι συνήθως, αλλά όχι πάντα, ο ωκεανός.
