Η κατασκευή του Κανάλιού του Παναμά ήταν ένα μνημειακό τεχνολογικό κατορθωμα γεμάτο προκλήσεις:
Η ισθμός του Παναμά παρουσίασε πυκνά δάση, τραχύς γη και μνειοειδή ραχιά που απηίτεταν μαζική εξώρυξη, κυρίως η Κολοπή Κουλέμπρα, απομακρυνθούν εκατομμύρια κυβικά γιάρδες γης και βράχου.
Ελονοσία, κίτρινος πυρετός και δυσεντερία ήταν φειδωλές, προκαλώντας υψηλή θνησιμότητα εργατών. Πλεονεκτάτικοι μέτρα υγιεινής και ιατρική φροντίδα χρειάστηκαν για την προστασία της εργατικής δύναμης.
Η διαχείριση χιλιάδων εργατών από διαφορετικές καταγωγές (ΗΠΑ, Καραϊβική, Ευρώπη) ήταν πολύπλοκη, με γλωσσικούς φραγμούς, πολιτισμικές διαφορές και εργατικές διαπραγματεύσεις.
Η τεχνολογία τέλους 19ου/αρχής 20ου αιώνα ήταν ριζοσπαστική σε σύγκριση με σήμερα, καθιστώντας εξώρυξη, μεταφορά και τοποθέτηση υλικών απρόσιτη.
Το Παναμά ήταν υπό Κολομβιανό έλεγχο όταν άρχισε το έργο. Κίνημα ανεξαρτησίας Παναμά κέρδισε ρυθμό, με υποστήριξη ΗΠΑ οδηγώντας στην παραχώρηση της ζώνης καναλιού στον αμερικανικό έλεγχο το 1903, δημιουργώντας διπλωματικές τάσεις.
Το σχεδιασμό ενός καναλιού σε σεισμικά ενεργή περιοχή με έντονες βροχοπτώσεις απηίτησε φράγματα που αντέχουν σεισμούς και έντονες ροές νερού. Το Φράγμα Γκάτουν, που σχημάτισε τη Λίμνη Γκάτουν, χρειάζονταν καινοτόμες τεχνικές για σταθερότητα και διαχείριση νερού.
Παρόλα αυτά τα εμπόδια, το κανάλι ολοκληρώθηκε το 1914 μετά από δέκα χρόνια ανεπίεστης προσπάθειας, μαρτύριο της αποφασιστικότητας, της καινοτομίας και της υπομονής, αλλάζοντας για πάντα τον παγκόσμιο εμποριό και τις μεταφορές.
