Ταξίδια Transatlantic το 1902: Οι Ατμοπλοία Βασιλεύαν, نه τα Ιστιόπλοια

Διόρθωση της πρότασης: Το 1902, οι ατμοπλοία κυριάρχησαν στην υπηρεσία επιβατών και ταχυδρομείου στη Βόρεια Ατλαντική. Η εποχή του εμπορικού ιστιοπλοΐου σε αυτή τη διαδρομή είχε λήξει αποτελεσματικά.

Η Πραγματικότητα των Διαβάσεων 1902

• Κρατείς του Μπλε Ρίμπαντ (ταχύτερες κανονικές πλοία) ήταν όλες ατμοπλοία με ατμοστρόβιλους ή τετραπλούς-ατμοστρόβιλους.
• Χαρακτηριστική δυτική διαβάσεις: 5–6 ημέρες (π.χ., Κάισερ Γουίλχελμ II, Ντεούτσλαντ, Σέντρικ, Κέλτικ).
• Ανατολική (με Γουλφ Στريم): 4,5–5,5 ημέρες.
• Τιμές: Πρώτη κλάση $150–$400· κατώτατη $25–$35 (αντίστοιχα ~$900–$2.500 και ~$150–$200 σήμερα).

Το Ρεκόρ του 1854 "Flying Cloud"

Το κλιπερ Flying Cloud κατέγραψε ρεκόρ ιστιοπλοίου 13 ημέρες 19 ώρες (αγκύρα-σε-αγκύρα) Νέα Υόρκη–Σαν Φρανσίσκο μέσω Ακρωτηρίου Χορν το 1854—όχι transatlantic τρέξιμο. Οι ταχύτερες transatlantic διαβάσεις ιστιοπλοίων πακέτων ήταν ~14–15 ημέρες δυτικά στα 1850.

Γιατί Κέρδισε ο Ατμός

• Αξιοπιστία προγράμματος ανεξάρτητα από τον άνεμο.
• Υψηλότερες μέσες ταχύτητες (20+ κόμβοι vs. 8–12 κόμβοι).
• Μεγαλύτερη χωρητικότητα φορτίου/επιβατών ανά όγκο σκάφους.
• Μικρότεροι χρόνοι περιστροφής στο λιμάνι.

Το 1902, μόνο νικη تخصصικά εμπόρια (νιτράτη από Χιλή, σίτο από Αυστραλία, ξύλο από NW Πεσλαν) χρησιμοποιούσαν ακόμα μεγάλα ιστιοπλοία. Το τελευταίο κανονικό transatlantic ιστιοπλοίο πακέτο είχε σταματήσει δεκαετίες νωρίτερα.