Μεταξύ 1790 και 1850, οι ΗΠΑ επενδύσαν εσωτερικά στην κατασκευή καναλιών—πιο διάσημο το Κανάλι της Ιέρι (1825)—κυβερνούμενα από έξι διασυνδεδεμένους αναγκαιότητες:
Το προ-κανάλι εδαφικό φορτίο κοστίζε $100/τόν/100 μίλια; τα κανάλια μειώναν το κόστος σε $1-5. Ένα μόνο μούλι μπορούσε να σέρει 50 τόνοι στο νερό αντί 1 τόνο στους δρόμους. Οι ποταμοί ήταν α ненадежни—βαθειές, πετρώδεις, εποχιακά μεταβλητές, μονοκατευθυνόμενες κατεύθυνσης χωρίς ατμό.
Τα κανάλια συνδέσαν τις γεωργικές περιφέρειες με τις αστικές αγορές και τις λιμάνες. Το σίτο του Midwest έφτανε στην Ανατολική Ακτή και την Ευρώπη· τα ανατολικά βιομηχανικά προϊόντα έφταναν στους οικισμούς του κατακρατήματος. Η σύγκλιση τιμών μεταξύ των περιοχών επιτάχυνε. Το predominance της Νέας Υόρκης ως χρηματοοικονομικό/εμπορικό κέντρο οφείλεται άμεσα στην πρόσβαση στο Κανάλι της Ιέρι.
Τα κανάλια μειώναν τη "τριβή της απόστασης" για τη μετανάστευση. Οι οικογένειες μπορούσαν να μετακινήσουν τα αγαθά τους· οι κοινότητες μπορούσαν να εισάγουν αναγκαία. Το Κανάλι της Ιέρι μόνο του επέτρεψε την εγκατάσταση του Οχάιο, Ινδιάνα, Ιλλινόις, Μισίγκαν, Γουισκόνσιν—εδαφών που έγιναν ελεύθερες πολιτείες, αλλάζοντας την ισορροπία του Κογκρέσου.
Τα κανάλια μεταφόρτουν άνθρακα, σίδηρο, ασβέστolithο, ξύλο σε αναδυόμενες φάμπρικες. Το νερό από τα συστήματα καναλιών κίνησε πρώιμες μύλους. Φράγματα, υδραγωγεία και χείλωμα προώθησαν τη πολιτική μηχανική ως επάγγελμα. Η "Σχολή Καναλιού Ιέρι" μηχανικών σπόρισε την ικανότητα υποδομών των ΗΠΑ.
Οι εσωτερικές υδατοδιαδρομές μειώναν την εξάρτηση από ευάλωτες θαλάσσιες μεταφορές (βρετανική φραγή στον Πόλεμο του 1812 αποδείχθηκε αυτό). Η κίνηση στρατού/εφοδίων εσωτερικά ενίσχυσε την ηπειρωτική άμυνα. Πολιτικοί ηγέτες (Κλίντον, Κάλχουν, Κλэй) υπέρασπισαν τα κανάλια ως "δεσμός της Δημοκρατίας".
Τα πλοία ταξίδι προσέφεραν προγραμματισμένες μεταφορές επιβατών—πρώιμη "τουρισμός μεσογειακής τάξης". Οδηγοί, τοπιογραφική ζωγραφική (Σχολή του ποταμού Χάδσον), και λογοτεχνικές αφηγήσεις (Ντίκενς, Τοκβίλ) λαιμπερόναν την ταξιδιάρικη ζωή στα κανάλια, καλλιεργώντας την εθνική ταυτότητα μέσω κοινής γεωγραφίας.
Οι σιδηροδρόμοι αντικατέστησαν τα κανάλια μέχρι το 1860, αλλά η εποχή των καναλιών θεμελίωσε: μοντέλα συνεργασίας ομοσπονδιακών/εστατικών υποδομών, μηχανικές θεσμούς, περιφερειακή οικονομική εξειδίκευση, και την έννοια των "εσωτερικών βελτιώσεων" ως δημόσια πολιτική.
