Οι εκβολές—όπου τα ποτάμια συναντούν τη θάλασσα—αποκτώνται τον τίτλο «κοίτη του ωκεανού» γιατί εκτελούν τρία ανανακλάσιμα έργα για τη θαλάσσια ζωή και την ακτογραμμή.
Νέα ψάρια, μαλακόστraca και μαλάκια βρίσκουν καταφύγιο στα ιξώδη, λιβάδια θαλάσσιων φυτών και μανγκρόβια των εκβολών. Η πολύπλοκη δομή μειώνει την καταναλωτικότητα· η υψηλή παραγωγικότητα παρέχει αφθονό τροφή. ~75% των εμπορικών ειδών ψαριών των ΗΠΑ εξαρτώνται από εκβολές σε κάποιο στάδιο της ζωής τους (π.χ. σαλμός, μπλε καβούρι, γαρίδες, μενχάδεν).
Πολλά είδη μετανεεύουν στις εκβολές για να αναπαράγουν: αναδρομικά ψάρια (σαλμός, σάουρος, ψάρι-μυρτούλι) τοκεύουν στα ακτιαία γλυκά νερά· καταδρομικά (εχιδνές) αναπαράγονται στον ωκεανό αλλά μεγαλώνουν στις εκβολές. Πουλιά (τσικνιάδες, ερετμοί, ακτιαία πουλιά) φωλιάζουν στα περιμετρικά υγρότοπα.
Οι εκβολές παγιδεύουν ιζήματα, θρεπτικά (N, P) και ρύπους από την ανεποτάκως πριν φτάσουν στον ωκεανό. Αυτό:
Διαβύθιση, πληρώματα, ρύπανση, φράγματα (μείωση ιζημάτων), άνοδος θαλάσσης, εισβάλλοντα είδη. >50% των αρχικών υγροτόπων εκβολών των ΗΠΑ χαμένο.
Οι εκβολές δεν είναι απλώς ζώνες μετάβασης—είναι οι βρεφοκομίες, τα φίλτρα και οι απορροφητές σόκ του ωκεανού. Η υγεία τους καθορίζει την υγεία του παρακτιέσιου ωκεανού.