Πολλές μεγάλα, αλάτιστες, ή ιστορικά παρεξηγημένες λίμνες φέρουν το όνομα «θάλασσα». Οι λόγοι διαφέρουν:
Οι πρώτοι εξερευνητές συχνά παρεξηγούσαν τεράστια εσωτερικά νερά ως βράχια ωκεανού. Η Κασπία Θάλασσα νομίζονταν να συνδέεται με τον Αρκτικό Ωκεανό; η Νεκρή Θάλασσα πίστευαν να ήταν εκβολή της Μεσογείου.
Η Κασπία Θάλασσα είναι η μεγαλύτερη εσωτερική υδάτινη επιφάνεια του κόσμου (371.000 τετρ. χλμ²), δίνοντάς της θαλάσσια κλίμακα.
Η Θάλασσα του Άραλ (πλέον ξηρασμένη) låg κοντά στην Κασπία και ήταν κάποτε υδρολογικά συνδεδεμένη, ενισχύοντας την ετικέτα «θάλασσα».
Η αλατότητα της Νεκρής Θάλασσας ξεπερνά το 30% (για 10 φορές ωκεανικό νερό), δημιουργώντας θαλάσσιο-παρόμοιο περιβάλλον παρά το να είναι εσωτερική.
Κλειστή διάκριση: Οι αληθινές θάλασσες είναι μέρος του παγκόσμιου ωκεανού; αυτές οι «θαλάσσιες» είναι εσωτερικές (ενδοροϊκές) λίμνες, αν και μερικές (όπως η Κασπία) έχουν θαλάσσια γεωλογία και χημεία.
