Όταν βρισκόστε ναυαγμένοι στη θάλασσα, η στρατηγική ύδρευσης καθορίζει την επιβίωση. Δύο συχνές παρεξηγήσεις — πίνουν θάλασσιο νερό ή συλλέγουν νερό βροχής — και οι δύο είναι επικίνδυνες. Η κατανόηση της φυσιολογίας και των πρακτικών εναλλακτικών είναι κρίσιμη.
Το θαλασσινό νερό περιέχει ~3,5% αλάτι (35.000 ppm). Τα ανθρώπινα νεφρά μπορούν να συγκεντρώσουν μόνο το ούρο έως ~2% αλάτι. Η επεξεργασία θαλασσινού νερού απαιτεί εκκένωση περισσότερου νερού από ό,τι καταναλώνεται, επιταχύνοντας την αποξήρανση. Κάθε λίτρο θαλασσινού νερού που πιεται τελικά κοστίζει ~1,5 λίτρα νερού σώματος. Συμπτώματα επιταχύνονται: σύγχυση, νεφρική ανεπάρκεια, σπασμοί, θάνατος.
Πηγές μολύνσεως: Αλατόνερο σταθεροποιημένο στις επιφάνειες συλλογής, κόπρανα πουλιών, αερομεταφερόμενες ρύπανσεις, υπολείμματα υδρογονανθράκων από επιφάνειες πλοίου, μικροβιακή ανάπτυξη στην αποθήκευση. Πρώτη ροή απορροής συγκεντρώνει μολυνόμενα. Χωρίς καθαρισμό, το νερό βροχής μπορεί να προκαλέσει εντερικά νοσήματα — εμετός/διάρροια επιταχύνει την αποξήρανση.
Εμπορικά SOLAS-εγκεκριμένα πακέτα νερού (125ml, 5ετής διάρκεια ζωής) ή απολύμαντα δοχεία προ-αποθηκευμένα στο πλοίο. Ελάχιστο: 1 λίτρο/άτομο/ημέρα μόνο για πόσιμο.
Εμποδισμένοι ηλιοθερμικοί αποστακτήρες (π.χ., Watercone, SeaPack) χρησιμοποιούν ηλιακή εξάτμιση/σύστωση για να παράγουν ~0,5-1 λίτρο/ημέρα από θάλασσιο νερό. Χωρίς ενέργεια. Αργά αλλά αξιόπιστα.
Χειροκίνητες αντλίες αντίστροφης όσμωσης (π.χ., Katadyn Survivor 06) παράγουν ~0,9 λίτρο/ώρα με σημαντική φυσική προσπάθεια. Απαιτούν συντήρηση και προ-φίλτρο.
Ρούχα λιπανάς συμπύκνωσης, σακούλες πλαστικού transpiration από φυτή (εάν κοντά στη χέρσο), συλλογή δρόσου — όλα παράγουν ελάχιστες, αξιοπιστές ποσότητες.
Η προετοιμασία — μεταφορά επαρκών έκτακτων υδάτων και ικανότητας αποστάξεως — είναι η μόνη αξιόπιστη στρατηγική. Ο ωκεανός δεν παρέχει ασφαλές πόσιμο νερό χωρίς τεχνολογία.
