Οι πρώτες πόλεις του κόσμου—όπως Ουρ, Μέμφις, Μοχένιο-Ντάρο—συγκεντρώθηκαν στις όχθες ποταμιών για τρία θεμελιώδη λόγια:
Τα ποτάμια εξυπηρέτησαν ως φυσικές αυτοκινητοδρόμους, επιτρέποντας τη μετακίνηση βαρέων οικοδομικών υλικών όπως πέτρα και ξύλο, και συνδέοντας απομακρυσμένες περιοχές για εμπόριο και πολιτιστική ανταλλαγή.
Μια αξιόπιστη πηγή γλυκούς νερού για πότισμα, άρδευση και αποχέτευση ήταν απαραίτητη για τη συντήρηση μεγάλων πληθυσμών και την ανάπτυξη γεωργίας.
Τα ποτάμια έπαιξαν ρόλο φυσικών λάκκων, εμποδίζοντας τις επίθεσησι από τηνfers και παρέχοντας στρατηγικό αμυντικό τείχος για τους πρώτους οικισμούς.
Μαζί, αυτά τα πλεονεκτήματα έκαναν τις ποταμιακές κοιλάδες τις κοιλιάδες της πολιτιστικής γέννησης.