Στο «Γέρος στη Γέφυρα» (1938) του Ernest Hemingway, ο γέρος προσωποποιεί πολλαπλές ειρωνείες:
Είναι «σκόνη», «κούραστος», 76 ετών, φορούσε «σταλκερά γυαλιά», περπατάει με βατονάκι — απόλυτα ευάλωτος. Ωστόσο απορρίπτει να εγκαταλείψει τη θέση του (τη γέφυρα) και τα ζώα του (γάτα, κατσίκια, περιστέρια). Η φραγilité του αντιπαρίσταται στην ανθεκτικότητά του.
Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος λαίλαπτει γύρω του (φασιστές vs δημοκρατικοί). Είναι αδιάφορος για ιδεολογία — ενδιαφέρεται μόνο για τα ζώα και το σπίτι του. Η ιδιωτική του υποχρέωση (προς τα υπόχρεα) στέκεται εναντίον της δημόσιας χάους (αισθητηρία καταστροφή του πολέμου).
Ξέρει τον κίνδυνο («Ο εχθρός θα περάσει τη γέφυρα»), ξέρει ότι πρέπει να φύγει, αλλά μένει. Η ενημέρωση δεν μεταφράζεται σε αυτοπροστασία — η πιστότητα ξεπερνά τον ινστιγκτό.
Αντιπροσωπεύει παραδοσιακή τιμή, απλότητα, διαχείριση. Ο πόλεμος αντιπροσωπεύει μηχανισμένη, ιδεολογική βαρβαρότητα. Η σιωπηλή του αντοχή καταδικάζει την «πρόοδο» που καταστρέφει τέτοιες ζωές.
Ο αφηγητής (στρατιώτης) τον προτρέπει να φύγει· ο γέρος αρνείται. Ο στρατιώτης φεύγει· ο γέρος μένει — πιθανώς για να πεθάνει. Ο «δυνατός» στρατιώτης ζει· ο «αδύναμος» γέρος πεθάνει για τις αρχές του.
Ο μινιμαλισμός του Hemingway ενισχύει τη τραγωδία: η συνηθισμένη καλοσύνη καταπιέζεται από την αδιαφορία της ιστορίας.
