Δεν υπάρχει πραγματική διαφορά μεταξύ μιας αναγεγραμμένης μέγιστης ταχύτητας και ενός ορίου ταχύτητας, εκτός από το ότι το όριο ταχύτητας μπορεί να εφαρμοστεί επίσης σε νόμιμα ελάχιστη όρια ταχύτητας που αναγράφονται από حين σε حين σε οριοδρόμους και εκφραστικές οδούς. Οι νόμοι σχετικά με τα όρια ταχύτητας έχουν μακρά και λαιμόκοπη ιστορία και έχουνอยู่ στην πρώτη γραμμή της πολιτικής και των διαπραγματεύσεων.
Ο πρώτος νόμος ορίου ταχύτητας καθιερώθηκε το 1901, όταν η Κοντικέρτ υιοθέτησε ένα όριο 12 mph στις πόλεις και 15 mph στους αγροτικούς δρόμους. Το όριο ταχύτητας είναι γενικά ευθύνη κάθε συγκεκριμένης πολιτείας ή τοπικής αρχής. Συνήθως αποφασίζεται σύμφωνα με ποικίλους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου αν ο αυτοκινητόδρομος βρίσκεται σε αστική περιοχή, σε μη-οριοδρόμο περιορισμένης πρόσβασης, ή σε άλλο τύπο δρόμου. Πολλές πόλεις και αυτοκινητόδρομοι χρησιμοποιούν επίσης ξεχωριστά όρια ταχύτητας για οχήματα επιβατών, φορτηγά και μεγαλύτερα οχήματα.
Το Κογκρέσο πέρασε το πρώτο νομοσχέδιο μέγιστης ταχύτητας το 1973, περιορίζοντας όλους τους αυτοκινητόδρομους στη χώρα σε ένα όριο ταχύτητας 55 mph. Πολλές πολιτεύσεις αντέστησαν στην αλλαγή, παρά τις αυξανόμενες ανησυχίες για τη διαθεσιμότητα πετρελαίου και βενζίνης. Το 1987, το Κογκρέσο επέτρεψε στις πολιτεύσεις να αυξήσουν το όριο ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους στο 65 mph.
Το 1995, ο Νόμος Σχεδιασμού Εθνικού Συστήματος Αυτοκινητοδρόμων κατάργησε τον νόμο μέγιστης ταχύτητας και επέστρεψε την εξουσία για τον καθορισμό ορίων στις μεμονωμένες πολιτεύσεις. Πολλές πολιτεύσεις άφησαν τα όρια ταχύτητας σχεδόν αμέσως, με ορισμένους αγροτικούς αυτοκινητόδρομους να φτάνουν ταχύτητες 80 mph. Σύμφωνα με το Cato Institute (cato.org), οι αντίδρομοι του Νόμου Σχεδιασμού Εθνικού Συστήματος Αυτοκινητοδρόμων πρόβλεψαν σοβαρά προβλήματα ασφαλείας αν το μέγιστο όριο ταχύτητας καταργούνταν. Στην πραγματικότητα, οι θύματα έχουν μειωθεί από το 1974, με μέσους όρους θυμάτων που μειώνονται ακόμη και στις πολιτεύσεις που αυξήσαν τα όρια ταχύτητας από εκείνο το χρόνο.
Το χαμηλότερο καταγεγραμμένο αριθμό για οδικές βλάβες συνέβη το 1997, αμέσως μετά την κατάργηση του εθνικού νόμου μέγιστης ταχύτητας. Παρά τις ανησυχίες, αυτή η τάση χαμηλών ποσοστών βλάβης και θανάτου έχει συνεχίσει πέρα από τη δεκαετία του 1990. Η αύξηση του ορίου ταχύτητας έχει επίσης ως αποτέλεσμα σημαντική ποσότητα χρόνου που εξοικονομείται από τους μετρούντες. Μια εκτίμηση θέτει τις εργάσιμες ώρες που εξοικονομούνται στην μετακίνηση στα 300 εκατομμύρια ώρες.
