Η δεκαετία του 1970 σήμανε μια νέα εποχή μαζικής μεταφοράς στην Αμερική. Το σύστημα μετρό της Νέας Υόρκης εισήγαγε μεγάλο στόλο νέων βαγονιών, πολλών από τα οποία είναι τώρα αντικείμενα συλλεκτών. Το Bay Area Rapid Transit (BART) στην περιοχή Σαν Φρανσίσκο έγινε το πρώτο από πολλά νέα high-tech σιδηροδρομικά συστήματα μεταφοράς. Το Washington, D.C., Metro system ήταν επόμενο, αποκαλύπτοντας ένα rolling stock βαγονιών μοντελοποιημένο μετά το BART, αλλά με το δικό τους σετ μοναδικών, σύγχρονων χαρακτηριστικών.
Το σύστημα μετρό της Νέας Υόρκης κατατάσσεται τρίτο στον κόσμο σε συνολική ετήσια ριδερσιπ, και μεταφέρει περισσότερους επιβάτες από όλα τα υπόλοιπα σιδηροδρομικά συστήματα μαζικής μεταφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών συνδυασμένα. Από την άνοιξή του το 1904, έχει αναβαθμίσει συνεχώς το στόλο βαγονιών του. Μερικά τρένα σε λειτουργία τη δεκαετία του 1970 κατασκευάστηκαν μεταξύ 1959 και 1963 από την American Car and Foundry και St. Louis Car Company. Αυτά μεταγνώρισαν αργότερα ως «Redbirds» αφού γέμισαν τόσο με γραφίτι που έπρεπε να βαφτούν με βαθύ κόκκινο. Άλλα βαγόνια μετρό σε χρήση τη δεκαετία του 1970 χτίστηκαν το 1964 από την Budd Company. Αυτά τα βαγόνια, που ονομάζονταν «Brightliners», ήταν τα πρώτα μαζικά παραγωμένα βαγόνια από ανοξείδωτο χάλυβα χτισμένα για το σύστημα και τα πρώτα που είχαν σीलबλε παράθυρα, με μόνο ένα αναπτυσσόμενο πάνελ στην κορυφή, για να αποτρέψουν τους επιβάτες από το να βγάλουν τα κεφάλια τους έξω.
Το Bay Area Rapid Transit της Σαν Φρανσίσκο, ή BART, που άνοιξε το 1972, εξυπηρετεί την περιοχή Σαν Φρανσίσκο Bay. Συνδέει τη Σαν Φρανσίσκο με πόλεις East Bay και προάστια βόρεια San Mateo County. Το BART είναι το πέμπτο πιο απασχολημένο σύστημα ταχύτητας σιδηροδρομικής μεταφοράς στα Ηνωμένα Πολιτείες. Ήταν το πρώτο high-tech σύστημα μαζικής μεταφοράς της χώρας, και η κατασκευή του σήμανε την αρχή μιας αναγέννησης της σιδηροδρομικής μαζικής μεταφοράς στα Ηνωμένα Πολιτείες. Το στόλο βαγονιών του χτίστηκε από την Rohr Industries, τότε μια αεροδιαστημική εταιρεία κατασκευών, και λειτουργούσε κυρίως από έναν κεντρικό υπολογιστή ελέγχου τρένου με έναν χειριστή σε κάθε τρένο. Τα αρχικά βαγόνια είχαν χαλιά και καφέ υφασμάτινα καθίσματα (ανακατασκευασμένα το 1995 με ανοιχτό μπλε polyurethane). Κάθε βαγόνι καθίζει 72 επιβάτες, με χώρο για αναπηρικά καροτσάκια και ποδήλατα, και μπορεί να μεταφέρει τόσους ως 150 επιβάτες στην ώρα αιγιαλών.
Το Washington Metro subway system είναι το δεύτερο πιο απασχολημένο σύστημα σιδηροδρομικής μεταφοράς της Αμερικής, εξυπηρετώντας το Washington, D.C., και τα περιβάλλοντα προάστια. Το πρώτο τμήμα άνοιξε για λειτουργία το 1976, μετά από πολλή αναμονή. 約51.000 άτομα ουράστηκαν την πρώτη ημέρα λειτουργίας για δωρεάν πτήσεις. Τα βαγόνια, μοντελοποιημένα μετά αυτά που χρησιμοποιούταν από το BART, χτίστηκαν επίσης από την Rohr Industries και είναι ακόμα σε χρήση σήμερα. Όπως το στόλο του BART, τα βαγόνια μετρό του Washington είναι από πολλούς τρόπους πολύ πιο σύγχρονα από αυτά του συστήματος της Νέας Υόρκης. Τα τρένα είναι ήσυχα, κλιματισμένα και χαλιασμένα, με βινυλικά καθίσματα και φλορεσцент φωτισμό. Είναι επίσης computer-controlled, με χειριστές υπεύθυνοι μόνο για το άνοιγμα και κλείσιμο των πόρτων και την ανακοίνωση ονομάτων σταθμών. Η χωρητικότητα μεταφοράς για κάθε βαγόνι είναι 68 κατεστημένοι και 199 όρθιοι. Αυτά τα αρχικά βαγόνια ανακατασκευάστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1990, αλλά είναι τώρα προσδεδεμένα για ανακατασκευή.
