Η Pullman Palace Car Company επαναμόρφωσε τη βιομηχανία των ταξιδιών με τρένο και πρόσφερε αναμείκτη εμπειρία άνεσης. Τα λιούξ βαγόνια τρένου παρείχαν χώρους ύπνου και υπηρεσίες εστίασης, χαρακτηριστικά άγνωστα μέχρι τότε. Ο ίδιος ο George Pullman, κάτοικος της Σικάγο που είχε αφήσει το σχολείο στα 14 χρόνια, απολάυσε ευρεία φήμη καθώς το όνομά του έγινε οικεία μάρκα.
Δυστυχώς, με την πάροδο του χρόνου τα τρένα επιβατών γίνονταν λιγότερο δημοφιλή υπέρ του αυτοκινήτου και της αεροπορικής μεταφοράς. Η εταιρεία υπέστη αργή πτώση, πουλήθηκε τελικά τη δεκαετία του 1980. Λίγα ανακαινισμένα βαγόνια Pullman είναι διασκορπισμένα σε όλη τη χώρα, ακόμη λειτουργούν υπό ειδικές συνθήκες και σε ορισμένες περιπτώσεις.
Μετά από ένα μακρύ, λυπηρό νυχτερινό ταξίδι με τρένο από το Buffalo στο Westfield, Νέα Υόρκη, ο George Pullman ξύπνησε με πόνο στη πλάτη και μια ιδέα πολυεκατομμυρίων δολαρίων. Η αναπονομήτρηση του ύπνου κάθοντας στην θέση του τον ispirοφώρησε να σχεδιάσει ένα πιο άνετο βαγόνι επιβατών με κλινοί ύπνου για τους επιβάτες.
Το μοναδικό σχέδιο βαγονιού ύπνου του Pullman τελικά περιείχε αρκετές κλινοκοιτίδες για όλους τους επιβάτες του βαγονιού. Την ημέρα, η κλινοκοίτη μπορούσε να摺疊 και να κρυφτεί. Το βράδυ, όμως, το κρεβάτι μπορούσε να κατεβεί πάνω από τις δύο κάτω θέσεις, οι οποίες κάθονταν. Υπήρχαν κουρτίνες για ιδιωτικότητα και ξεχωριστοί χώροι πλύσης στα δύο άκρα για άντρες και γυναίκες.
Αυτά τα τυπικά μοντέλα, αν και σίγουρα όχι λιούξ, ήταν τεράστια βελτίωση έναντι του ύπνου σε μια αναπονομήτρη καρέκλα σε ένα μακρύ ταξίδι.
Μετά την ίδρυση της εταιρείας του το 1862, ο Pullman άρχισε να παράγει μια σειρά λιούξ βαγονιών ύπνου. Αυτά ήταν χαλιαρισμένα και διαθέτονταν άνετα, επενδυμένα καρέκλες. Περιείχαν τραπέζια μπιλιάρδου και βιβλιοθήκες.
Τα Pullman Palace Cars περιείχαν επίσης φρέσκα γκουρμέ γεύματα, που βοήθησαν να συντομευτούν τα ταξίδια γιατί το τρένο δεν απαιτούνταν πλέον να σταματά για γεύματα. Τα βαγόνια εστίασης ήταν η εικόνα της εξαιρετικότητας, με εκτεταμένα φανάρια, ηλεκτρικό φωτισμό, σιλκένιες χούφτες και δερμάτινες καθίσματα. Θέρμανση και κλιματισμός, προηγμένοι για την εποχή, τα έκαναν ολοένα πιο επιθυμητά στα μακρινά ταξίδια.
Ο Pullman γρήγορα γίνοικε οικεία ονομασία. Μετά την ίδρυσή του το 1867, η Pullman Palace Car Company κυριεύσε την αγορά και παρείχε εξαιρετική εξυπηρέτηση πελατών. Η ευκολία και η άνεση με την οποία κανείς μπορούσε να ταξιδέψει από ωκεανός σε ωκεανό επηρέασαν τεράστια από τα Palace Cars του Pullman.
Η εταιρεία Palace Car δημιούργησε βαγόνια ύπνου, βαγόνια σαλόνι και βαγόνια εστίασης. Λειτούργησε βαγόνια σε περίπου 125.000 μίλια σιδηροδρόμων, και ήταν υπεύθυνη για την κατασκευή και επισκευή αυτών των βαγονιών.
Τελικά, ο George Pullman ίδρυσε την πόλη Pullman, Illinois, ως κοινότητα για τους εργάτες της εταιρείας. Η εταιρεία Palace Car γινόταν πλήρως υπεύθυνη για το βαγόνι και τη διαχείριση της πόλης, η οποία αποτελούνταν από 300 εκτάρια καλά σχεδιασμένων ανοιχτών χώρων, λιμνών και κτιρίων.
Τώρα ενσωματωμένη στη Σικάγο, η πόλη Pullman, Illinois, ίδρυσε αρχικά για αποκλειστικό όφελος των υπαλλήλων της Pullman Palace Car. Η εταιρεία αγόρασε 4.000 εκτάρια γης κοντά στη λίμνη Calumet το 1880. Ο διάσημος αρχιτέκτονας Solon Beman και ο λандσκαπιστής Nathan Barrett μισθώθηκαν για να την αναπτύξουν. Η πόλη τελικά περιείχε εργοστάσιο κατασκευής και καταλύματα υπαλλήλων, συμπεριλαμβανομένων σπιτιών, ξενοδοχείου, εκκλησιών, βιβλιοθήκης, τράπεζας, θεάτρου και πολλών καταστημάτων. Υπήρχαν μεγάλοι ανοιχτοί χώροι, λίμνες και λουλούδια.
Κάθε κτίριο ήταν κτισμένο από τούβλα και φτιαγμένο να μοιάζει με μια υψηλής τάξης αγγλική γειτονιά. Η εμπορική ζώνη ήταν χωρισμένη από τις κατοικίες, κάτι που ελκούσε τις οικογένειες των εργατών. Με τακτική συλλογή απορριμμάτων, η πόλη θαυμάζονταν γενικά για την καθαρότητά της.
Ο Pullman πίστευε ότι η επιτυχία της Pullman Palace Car Company βασίζονταν στην αποδοτικότητα και την ποιότητα των υπαλλήλων της. Παρέχοντας αυτή τη διαχειριζόμενη από την εταιρεία πόλη, ελπίζει να ελκύσει και να κρατήσει ανώτερους υπαλλήλους.
Το 1893, η πόλη φιλοξενούσε 12.000 ανθρώπους. Περισσότερο από το μισό ήταν εργαζόμενοι Pullman· οι υπόλοιποι ήταν μέλη семейών.
Ωστόσο, πολλοί κάτοικοι ήταν κριτικοί για την πόλη και τελικά μετέβησαν. Υπήρχε απαγόρευση αλκοόλ για όλους τους κάτοικους. Αν και υπήρχε ταβέρνα μέσα στο ξενοδοχείο Florence, η πώληση αλκοόλ στους κάτοικους ήταν απαγορευμένη. Μόνο οι επισκέπτες μπορούσαν να απολαύσουν μια μπύρα στο Pullman. Ακόμα και όταν οι εργαζόμενοι επισκέπτονταν ταβέρνα άλλης πόλης, εταιρικοί κατασκοποί παρακολουθούσαν και αναφέρατε αυτές τις δραστηριότητες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα οδήγησε στην Αποστράφιση Pullman του 1894, όταν η οικονομία εσχάτωσε. Για να αποτρέψει δραματικές ζημιές, ο Pullman μειώνει την παραγωγικότητα και τους μισθούς στο ένα τρίτο. Οι κάτοικοι του Pullman έπαθαν σοβαρά, καθώς η εταιρεία αρνήθηκε να μειώσει την ενοικία, τις χρεώσεις ηλεκτρικού ρεύματος ή τις τιμές των καταστημάτων. Η ενοικία αφαιρούταν πριν πληρωθούν οι μισθοί, σημαίνοντας ότι πολλοί εργαζόμενοι πήγαιναν σπίτι με λίγα, αν όχι καθόλου, χρήματα.
Ο George Pullman πέθανε πικραμένος το 1897. Μια εποχή, ήταν πολύ περήφανος για την επιτυχία των Palace Cars του και την επιτυχία του πατρικής του προσέγγισης στην εργασία. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει ότι οι μέθοδοί του είχαν τελικά ως αποτέλεσμα την επανάσταση των εργατών. Ήταν κριtikμένος, καταφρονούμενος, και בוικοττάμενος μέχρι να πεθάνει.
Για να αποτραπεί η κλοπή ή η απαλλοτρίωση του νεκρού του, ο Pullman θάφτηκε στο Νεκροταφείο Graceland της Σικάγο, σε ειδικό λάρνακα. Ο λάρνακας είναι επενδυμένος με μόλυβδο και καλυμμένος με ένα ίντσα άσφαλτο. Τοποθετήθηκε σε φρέαρ μπέτον βαθύ οκτώ πόδια με οκτώ σιδηρά ράγια ενδεδεμένα πάνω από τον λάρνακα.
Μεγάλες αλλαγές στην εταιρεία Pullman ακολούθησαν τον θάνατο του ιδρυτή της. Το 1898, το Ανώτατο Δικαστήριο της Illinois έκρινε ότι η Pullman Company δεν είχε το δικαίωμα να εμπλέκεται σε μη βιομηχανικές υπηρεσίες, όπως η ενοικίαση ακινήτων στους υπαλλήλους ή η διαχείριση της πόλης της εταιρείας. Οι καθιερωμένες δομές άρχισαν να υποβαθμίζονται. Οι κάτοικοι, τελικά σε θέση να αγοράσουν και να κατέχουν τα σπίτια τους, ανανέωσαν και άλλαξαν την εμφάνισή τους.
Ο γιος του Προέδρου Lincoln, Robert Todd Lincoln, ανέλαβε την ηγεσία της εταιρείας και την μετονόμασε σε "Pullman Company". Ο Lincoln προτίμησε μια απλή κομψότητα έναντι των προηγούμενων βαγονιών λιούξ του Pullman, και άρχισε να αναθεωρεί τον τρόπο κατασκευής των βαγονιών Pullman.
Η εταιρεία συνέχισε να παράγει ποιοτικά βαγόνια τρένου. Υπέστησε τεράστια ζημιά όταν η ιδιοκτησία αυτοκινήτων άρχισε να απωθεί τα ταξίδια επιβατών με τρένο, αλλά συνέχισε να εργάζεται με βαγόνια εμπορευμάτων και άλλα μέσα. Αποκτήθηκε η ανταγωνιστική και απολάυσε πολλή επιτυχία. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο, το Τμήμα Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έκρινε κατά της εταιρείας σε υπόθεση antitrust και απείλησε την εταιρεία να πουλήσει ένα από τα τμήματα της.
Τα βαγόνια τρένου Pullman γινόταν λιγότερο και λιγότερο δημοφιλή με την πάροδο του χρόνου. Η εταιρεία πουλήθηκε και έκλεισε τελικά τη δεκαετία του 1980, και το μεγαλύτερο μέρος των υπολοίπων στοιχείων της πουλήθηκε στην Trinity Industries, μια επιχείρηση базиσμένη στο Dallas.
