Πριν την άφιξη της βιομηχανίας κινητήρων στο Galesburg, Illinois, ο πληθυσμός της πόλης ήταν απλώς 400. Το 1849, ο Aurora Branch Railroad τοποθετήθηκε με σκούπιδο σίδηρο που αγοράστηκε με έκπτωση από τον Buffalo and Niagara Falls Railroad. Τον Δεκέμβριο του 1854, όταν η πόλη ήταν ακόμα γνωστή ως Burlington, η άφιξη της ατμικής μηχανής "Reindeer" σημάνωσε τη γέννηση του σιδηροδρόμου στο Galesburg. Ακολουθώντας αυτά τα γεγονότα, η πόλη συνέχισε να ελκύει την προσοχή των σιδηροδρόμων μέχρι να γίνει ένα ανθεκτικό σιδηροδρομικό σταθμό για τρένα που ταξίδευαν μέσω της Illinois.
Ακολουθώντας την αρχική του κατασκευή, ο Aurora Branch Railroad μεγάλωσε μέχρι να περιλαμβάνει 400 μίλια ραγιού στην Illinois. Το 1864, είχε ήδη μετονομαστεί σε Chicago, Burlington and Quincy Railroad (CB&Q). Όταν οι πολίτες του Galesburg σείραξαν $60.000 για να ελκύσουν τον Santa Fe Railroad στη δεκαετία του 1880, το μέλλον του Galesburg (Burlington) ως πόλη σιδηροδρόμου εστερεώθηκε. Ο πληθυσμός αυξήθηκε σε ένα εκπληκτικό 20.000 πολίτες το 1887 ως αποτέλεσμα της ευρέως διαδεδομένης σιδηροδρομικής δραστηριότητας.
Ο CB&Q παρείχε πρόσβαση στο כללικό σύστημα σιδηροδρόμων τόσο για αστικούς όσο και για αγροτικούς Μεσοδυτικούς. Επιτρέψει στους ανθρώπους να ταξιδεύουν εύκολα ακμή-ακμή με την προσθήκη του Santa Fe Railroad στις τοπικές επιλογές μεταφοράς. Δημιούργησε επίσης πληθυσμιακές εκρήξεις σε στρατηγικά τοποθετημένες πόλεις όπως το Burlington (Galesburg) και το Quincy στην Illinois. Στην πραγματικότητα, πολλοί σιδηροδρομικοί άξονες γρήγορα μεγάλωσαν από το Burlington που αργότερα ενσωματώθηκαν στον Burlington Northern Railroad. Μεταξύ της γρήγορης ανάπτυξης του Santa Fe railroad και των Burlington σιδηροδρόμων, η δύση γρήγορα διασταυρώθηκε με σιδηροδρομικές διαδρομές, εισάγοντας μια νέα εποχή εύκολης ολόκληρης χώρας ταξιδιωτικής.
Το ταξίδι με σιδηρόδρομο τον 19ο αιώνα δεν θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί πολυτελές μέχρι το 1857, με την εφεύρεση των Pullman sleeper coaches. Αυτά τα βαγόνια خدمتώς ως εργαλεία marketing για τους σιδηρόδρους καθώς αποκτήθηκαν, διότι πριν από τη δημιουργία τους, οι υποδομές ήταν πιο σπαρτανικές. Οι επιβάτες θα λαμβάνουν θέσεις σε ένα κλειστό βαγόνι με δύο αποδυτήρια, ένα για κάθε φύλο. Έκτιζαν επίσης πρόσβαση στα βαγόνια εστίασης, όπου μπορούσε να γίνει ένα γεύμα.
Τα τρένα της τέλη του 1800, τα οποία σήμαναν την ανάπτυξη των Burlington σιδηροδρόμων, προσέφεραν τρεις επιβατικές τάξεις. Οι επιβάτες πρώτης τάξης έλαβαν θέσεις στα πολυτελή sleeper βαγόνια. Είχαν αναπτυσσόμενες κρεβάτια, κοντινό αποδυτήριο και μαχονιού διακόσμηση. Οι επιβάτες δεύτερης τάξης έλαβαν ιδιωτικές θέσεις σε ένα κλειστό βαγόνι. Τέλος, οι επιβάτες τρίτης τάξης ταξίδευαν σε ένα ανοιχτό βαγόνι με ξύλινη καρέκλα. Αν και το βαγόνι εστίασης προσφέρθηκε για όλους τους επιβάτες τρένου, μόνο οι επιβάτες πρώτης τάξης μπορούσαν γενικά να τοPermit. Άλλοι επιβάτες έφερναν φαγητό μαζί τους για μακρά ταξίδια.
Τα τρένα λειτουργούσαν διαφορετικά τον 19ο αιώνα από ό,τι τώρα. Τα προγράμματα βασίζονταν σε ατομικά ρολόι των εργαζομένων, και τα εταιρικά προγράμματα παρείχον για πέντε λεπτά απόκλιση σε χρόνους από ρολόι σε ρολόι.
Το δικαίωμα προτεραιότητας και η σήμανση ήταν επίσης σημαντικά στοιχεία, όπως είναι σήμερα. Τα επιβατικά τρένα είχαν το δικαίωμα προτεραιότητας πάνω στα εμπορευματικά τρένα. Τα εμπορευματικά τρένα απαιτούνταν να τρέχουν όχι γρηγορότερα από ένα μίλι σε τρία λεπτά, ή 20 μίλια ανά ώρα.
Το σύστημα σηματοδότησης για τον σιδηρόδρομο CB&Q ήταν λεπτομερές στα εταιρικά τους εγχειρίδια. Ένα φωνί στο τρένο σήμαινε στους φρεναρίους να αποσυνδέσουν τα φρένα, δύο σήμαινε να βάλουν τα φρένα, και τρία σήμαινε το τρένο θα πηγαίνει πίσω. Για να λειτουργήσουν τα φρένα, οι φρεναριοί έπρεπε να ανεβαίνουν πάνω στο τρένο.
