Για μεγάλο μέρος του 19ου και 20ου αιώνα, το ταξίδι με τρένο ήταν ο πιο αποδοτικός τρόπος για μακρινές αποστάσεις. Συχνά σε χαλαρά και άγρια εδάφη, μακριά από πολιτισμό, οι σιδηρόδρομοι χρειαζόταν να κρατήσουν τους επιβάτες ασφαλείς και τα τρένα λειτουργικά. Απαιτούνταν σταθερή επικοινωνία με τον σταθμό. Πριν τα τηλέφωνα, τα railroad call boxes καλύπτουν αυτή τη λειτουργία.
Τα call boxes χρησιμοποιούσαν σειρά ηλεκτρικών παλμών για να συνδέσουν δύο άτομα. Μπορούσαν να καλέσουν κάποιον (δημοφιλή για servants σε πλούσιες οικίες), αλλά παρείχαν και αμφίδρομη επικοινωνία. Οι σιδηρόδρομοι το αναγνώρισαν και τοποθέτησαν call boxes δίπλα στις γραμμές σε βολικά διαστήματα μεταξύ σταθμών. Αυτό επέτρεπε στους ελεγκτές να έχουν σταθερά σημεία επικοινωνίας.
Εγκαταστάθηκαν στα σιδηροδρομικά πάρκινγκ, σταθμούς και σημεία κατά μήκος γραμμής. Σε ορισμένες διαδρομές, ήταν το ΜΟΝΟ μέσο επικοινωνίας μεταξύ τρένων και κόσμου. Τα πρώτα call boxes δούλευαν ως τηλεγραφικό σύστημα. Καθώς τα τηλέφωνα γινόταν κοινά, ανακατασκευάστηκαν με "one-way" τηλέφωνα που καλούσαν τον πλησιέστερο σταθμό. Αυτό επέτρεπε άμεση επικοινωνία για αναφορά συνθηκών γραμμής, κλήση βοήθειας ή απλή συνομιλία.
Σήμερα, call boxes υπάρχουν ακόμα στα τρένα—αλλά μέσα στα βαγόνια. Είναι προεξοχικά στα metro και rail cars ως έκτακτο intercom μεταξύ ελεγκτή και επιβατών.
Καθώς τα ηλεκτρονικά όργανα γινόταν προεξοχικά και οι σιδηρόδρομοι μοντερνίζονταν, τα rail-side call boxes γίνονται αρχαϊκά. Μπορείτε να βρείτε ακόμα κάποιες στις γραμμές, αλλά σπάνια λειτουργούν—στήλες μνημείο των ημερών δόξας του τρένου.
