Οι αμαξοστοιχίες έχουν ειδική θέση στην ιστορία των ΗΠΑ, αφού έχουν αθροιστεί στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τη τηλεόραση. Έχουν παρόμοια θέση στην ευρωπαϊκή ιστορία, χωρίς την αύρα του Παλαιού Δύση, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εταιρείες και τοποθεσίες μπορούν ακόμα να φέρουν το όνομα stagecoach. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ξενοδοχεία και ταβέρνες σηματοδοτούν σημεία κατά μήκος των παλαιών δρομολογίων αμαξοστοιχιών.
Οι αμαξοστοιχίες εμφανίστηκαν πρώτα στην Ευρώπη. Αναφορές σε αυτές βρίσκονται σε συγγράμματα από τον 13ο αιώνα. Η λέξη coach πιστεύεται να προέρχεται από ένα μικρό χωριό στην Ουγγαρία που ονομάζεται Kocs, που ήταν ιδιαίτερα διάσημο για τις αμαξοστοιχίες του. Η Άννα της Βοημείας φέρεται να φέρει καροτσάκια Kocs μαζί της στην Αγγλία όταν παντρεύτηκε τον βασιλιά Ριχάρδ II το 1382. Το stage στο stagecoach προήλθε από τις διαδρομές που ακολουθούσαν, ταξιδεύοντας από ένα σημείο στο τελικό προορισμό κατά σταδια. Ξενοδοχεία αμαξοστοιχιών και άλλη καταλύματα μπορεί να χτίστηκαν κατά μήκος της διαδρομής, απλά επειδή ήταν μέρος όπου σταματούσε η αμαξοστοιχία.
Η πιο γνωστή αμερικανική αμαξοστοιχία, η Concord, χτίστηκε πρώτη φορά από την Abbot Downing Company το 1827. Η εταιρεία, στην Concord, Νέα Χάμψαιρ, χτίστηκε 40 είδη αμαξοστοιχιών, βαγονιών και καροτσών. Η εταιρεία διαλύθηκε το 1847 και ξαναφάνηκε το 1865 ως Abbott-Downing company, επιβιώνοντας μέχρι το 1919. Η μόνη γυναικεία υπαλλήλός της εταιρείας, Marie F. Putnam, ράψιμο τα περικά και τις κάθισες για κάθε αμαξοστοιχία που φτιάχτηκε για 30 χρόνια μεταξύ 1865 και 1895.
Οι αμαξοστοιχίες ήταν το πρώτο τροχοειδές μέσο δημόσιας μεταφοράς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, οι αμαξοστοιχίες μεταφέρουν επιβάτες, αλληλογραφία και μερικές φορές άλλο φορτίο κατά μήκος 정교μών συνόλων διαδρομών, μερικές φορές μέχρι από την ανατολική ακτή στη δυτική. Μόλις οι γραμμές αμαξοστοιχιών αντικαταστάθηκαν από τρένα, οι αμαξοστοιχίες προσαρμόστηκαν απλά και μερικές πήραν πιο μικρές διαδρομές. Οι υπηρεσίες αμαξοστοιχιών δεν απαιτούσαν τα πολύπλοκα σιδηροδρομικά δίκτυα που απαιτούσαν τα τρένα και πήγαιναν πολλά μέρη που δεν φτάνουν τα τρένα.
Το ταξίδι με αμαξοστοιχία ούτε γρήγορο ούτε εύκολο. Το Omaha Herald έλεγε για τα ταξίδια αμαξοστοιχίας το 1877 "Μην φανταστείτε για στιγμή ότι πάτε πικνίκ. Αναμένετε ενοχλήσεις, αναφορές και κάποιες δυσκολίες. Αν απογοητεύεστε, ευχαριστείτε τον ουρανό." Η μέση ταχύτητα μιας αμαξοστοιχίας ήταν περίπου 5 μίλια την ώρα σε καλά δρόμια. Σε ιδιαίτερα κακούς δρόμους, οι επιβάτες μπορεί να αναγκαστούν να περπατήσουν και να ωθήσουν την αμαξοστοιχία για να ανέβει ένα λόφο. Υπήρχε λίγη προστασία από τα στοιχεία σε μια αμαξοστοιχία, και ζέστη, ψύχος, βροχή, σκόνη και έντομα στην καμπίνα ήταν αναμενόμενα, ανάλογα με την εποχή και τον καιρό. Ακόμα και σε καλό καιρό σε καλά δρόμια, ένα ταξίδι με αμαξοστοιχία μπορεί να διαρκέσει αρκετές εβδομάδες και είχε λίγα να κάνει κανείς στο ταξίδι πέρα από να κοιτάξει το τοπίο.
