Η συμφόρηση κυκλοφορίας (traffic congestion) είναι πρόβλημα για τόσο καιρό όσο υπάρχουν μεγάλες πόλεις. Ιστορικά, η αιτία της συμφόρησης κυκλοφορίας ήταν η κακή αστική σχεδίαση, με την κυκλοφορία να διαφωνίζεται μέσω ενός κύριου δρόμου ή διασταύρωσης, σύμφωνα με τον ιστορικό Ντίβιτ Χ. Φρενχ (David H. French). Ωστόσο, καθώς οι πληθυσμοί εκτοξεύτηκαν, ακόμα και πολλές καλά σχεδιασμένες πόλεις βιώνουν συμφορήσεις και καθυστερήσεις τακτικά. Υπάρχουν πολλαπλές φυσικές μέτρα που χρησιμοποιούνται σήμερα για τον έλεγχο της κυκλοφορίας.
Η κυκλοφορία συνεχίζει να είναι σημαντικό πρόβλημα σε πολλές πόλεις. Οι πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές για τον έλεγχο και ανακατεύθυνση της κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένων ευρύτερων λωρίδων, φωτεινών σηματοδοτών, οδικών σημάτων, τακτικών ανακατεύθυνσης κυκλοφορίας και ρυμουλκούμενων προεξοχών (speed bumps). Όρια ταχύτητας ισχύουν σε όλους τους δρόμους υπό αστική δικαιοδοσία, σύμφωνα με τη Διεθνή Διοίκηση Ασφαλείας Κυκλοφορίας ΗΠΑ (U.S. National Highway Traffic Safety Administration - NHTSA) και αστυνομικοί και αστυνομικές εφαρμόζουν τους νόμους κυκλοφορίας για να διατηρήσουν τους οδηγούς ασφαλείς.
Αפילו η πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε προβλήματα με την κυκλοφορία. Στην αρχαία Ρώμη, τα οχήματα ήταν ίππια ή βοΐδια και πολλοί άνθρωποι ταξίδευαν με τα πόδια, συμφορίζοντας τους δρόμους της πόλης. Ακόμη, δεν ήταν μέχρι να χρειαστεί ο Ρωμαϊκός στρατός να ταξιδέψει γρήγορα από μέρος σε μέρος ώστε η Αυτοκρατορία να ξεκινήσει να αναθέτει την κατασκευή δρόμων, σύμφωνα με τον Ντίβιτ Χ. Φρενχ. Ένα από τα πιο διάσημα πρώιμα συστήματα δρόμων χτίστηκε από τους Ρωμαίους το 312 π.Χ. Λέγεται Via Appia και συνδεόταν τη Ρώμη με τη νότια Ιταλία. Σε προσπάθεια να ελαφρύνει την αστική συμφόρηση, τον πρώτο αιώνα μ.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρ απαγόρευσε όλα τα τροχοφόρα οχήματα από τη Ρώμη τη διάρκεια της ημέρας.
Το 1868, ο Τζον Πίκ Νάιτ (John Peake Knight) του Νόττιγχαμ, Αγγλία, εφεύρε το πρώτο φωτεινό σήμα κυκλοφορίας για να αποτρέψει τρένα από να χτυπήσουν ιπποβοηθούμενα καροτσάδες, σύμφωνα με το BBC. Ωστόσο, ήταν αεριοκαύσιμο και απορρίφθηκε όταν εξέπληξε ένας. Η ιδέα των φωτεινών σημάτων κυκλοφορίας αναλήφθηκε ξανά το 1908 στην Αμερική.
Το 1932, ο Κάρλτον Κολ Μίτζι (Carlton Cole Magee) εφεύρε το μετρητή στάθμευσης (parking meter) ως απάντηση στη συμφόρηση στάθμευσης στο Οκλαχόμα (Oklahoma) και το πρώτο μετρητή στάθμευσης εγκαταστάθηκε στην Οκλαχόμα Σίτι (Oklahoma City) το 1935. Η συμφόρηση στάθμευσης έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη κυκλοφορία καθώς οι οδηγοί αναζητούν θέσεις στάθμευσης ή διπλοπαρκάρουν, και τα έσοδα από τα μετρητά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κατασκευή και συντήρηση δρόμων. Η Magee-Hale Park-O-Meter Company τελικά έγινε η P.O.M company, η οποία ακόμα υπάρχει σήμερα.
Ο Ιταλικός Σύλλογος Τουριστών (Italian Touring Club) αναπτύξτηκε ένα από τα πρώτα σύγχρονα συστήματα οδικών σημάτων το 1895. Εννέα ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σχεδίασαν το πρώτο τυποποιημένο σύστημα οδικής σηματοδότησης κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Συνόδου Δρόμων (International Road Congress) στη Ρώμη το 1908. Το σύστημα σημάτων που αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1940 υιοθετήθηκε από διάφορες άλλες χώρες, αλλά δεν ήταν μέχρι τη δεκαετία του 1960 που οι Ηνωμένες Πολιτείες ενσωμάτωσαν διεθνή σύμβολα στο δικό τους σύστημα, σύμφωνα με τα Irrational Signs.
Σύμφωνα με μια αναφορά κυκλοφορίας του 2002 από το Ινστιτούτο Μεταφορών Τέξας (Texas Transportation Institute), η κυκλοφορία κοστίζει στους εργαζόμενους 3,5 δισεκατομμύρια ώρες στις 85 μεγαλύτερες πόλεις της Αμερικής. Το 1982, οι εργαζόμενοι σπατάλησαν μόνο 700 εκατομμύρια ώρες στην κυκλοφορία. Ο Τζον Χορσλί (John Horsley), διευθύνων σύμβουλος της Αμερικανικής Ένωσης Επιμελητηρίων Αστικών Οδών και Μεταφορών, δήλωσε: "Απλώς δεν κρατάμε το ρυθμό. Οι βελτιώσεις χωρητικότητάς μας — νέοι αυτοκινητόδρομοι ή μετρό — αυξάνονται στο 10% του ρυθμού που απαιτείται."
