Ο βασικός σκοπός του φωτισμού οδών δεν είναι τόσο να φωτίσει τον δρόμο για ορατότητα οδήγησης, όσο να φωτίσει τις διασταυρώσεις και τις πινακίδες οδών για καλύτερη οδήγηση και πλοήγηση. Οι φωτιστικοί στύλοι έχουν 또한 δευτερεύον σκοπό την παροχή ασφάλειας längs των αστικών λεωφόρων και βουλβαρών.
Οι ηλεκτρικοί φωτιστικοί στύλοι χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1870. Οι πρώιμοι φωτιστικοί στύλοι χρησιμοποίησαν άνθρακα για να παρέχουν φωτισμό στους πεζούς και τους οδηγούς στις αστικές περιοχές. Από εκείνη την ημέρα, η τεχνολογία φωτισμού έχει αλλάξει σε φωτισμό με λύχνους καυστήρα και στη συνέχεια φωτισμό φωσφοριούχων. Σήμερα, η πιο συνηθισμένη πηγή φωτισμού οδών είναι η υψηλή πίεση νάτριο και ιодиούρα μέταλλο.
Τα πρότυπα φωτισμού εφαρμόζονται όχι μόνο σε αυτοκινητόδromos και αστικούς δρόμους, αλλά και σε πολλές δημόσιες περιοχές όπως πανεπιστημιούπολεις, νοσοκομεία, δημαρχεία, στάσεις λεωφορείων, είσοδοι μετρό και πεζοδρόμια. Για μια εθνική οδό ή αστική λεωφόρο, ένα πρότυπο φωτισμού μπορεί να καθορίζει το ύψος του φωτιστικού στύλου, την απόσταση από στύλο σε στύλο, την ποσοτική μέτρηση του φωτός στο πεζοδρόμιο ή την οδό (συνήθως μετρούμενη σε footcandles), τον τύπο φωτός που χρησιμοποιείται και τις ώρες λειτουργίας.
Οι προδιαγραφές και οι απαιτήσεις φωτισμού εξαρτώνται από μια γενική περιγραφή της οδικής περιοχής. Για παράδειγμα, το Τμήμα Μεταφορών του Minnesota διαιρεί τις συνθήκες φωτισμού για δρόμους και αυτοκινητόδromos στις εξής κατηγορίες: συνεχής φωτισμός αυτοκινητόδρομου, μερικός φωτισμός ανταλλακτικών, πλήρης φωτισμός ανταλλακτικών, φωτισμός υπόγειας διαβάσεως, φωτισμός για άλλους δρόμους και αυτοκινητόδromos και φωτισμός σε γέφυρες.
