Οι ερημικές νύχτες είναι διάσημες για την κρύωση—αποφρακτικά ορισμένες φορές. Η φυσική είναι απλή, αλλά οι οικολογικές συνέπειες βαθιές.
Οι έρημοι λείπουν δύο πράγματα που κρατούν τη θερμότητα: υγρά ατμός και σύννεφα. Το ξερό αέρας έχει χαμηλή θερμική ικανότητα· χωρίς υγρασία ή σύννεφα για να παγιδεύσουν την εξερχόμενη μακρόκυμα ακτινοβολία, το έδαφος απωλεί γρήγορα θερμότητα στον διαστημικό. Πτώσεις θερμοκρασίας 20–40 °F (11–22 °C) μεταξύ ημέρας και νύχτας είναι ρουτίνα.
Φυτά: Παχύφυτα (κάκτοι, αγκαβές) χρησιμοποιούν CAM φωτοσύνθεση—στόμια ανοιχτά τη νύχτα για να σταθεροποιήσουν CO₂, ελαχιστοποιώντας ημερήσια απώλεια νερού. Κάποια αναπτύσσουν «συνεργάτες φυτά» για σκιά.
Ζώα:
Η γρήγορη ψύξη μπορεί να δημιουργήσει ακτινοβολική ομίχλη (σπάνια αλλά εντυπωσιακή σε παραιακτικές έρημους όπως η Ναμίβ) ή ακόμη και πάγος ομίχλη όταν η υγρασία παγώνει σε κρεμασμένα κρύσταλλα—δαχτυλίδια χιονιού στο σκοτάδι.
Ταξιδωτές και στρατιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να σχεδιάζουν για κίνδυνο υποθέρμανσης μετά από καύσωνες ημέρες. Ηλιακά θερμικά συστήματα εκμεταλλεύονται τη daoίση· παθητικά κτιριακά σχέδια χρησιμοποιούν θερμική μάζα για να ελαχιστοποιήσουν τις εσωτερικές θερμοκρασίες.