Τα σύγκλιτα, αποκλιτά και μετασχηματιστικά όρια αντιπροσωπεύουν περιοχές όπου οι λιθωδές πλάκες της Γης αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Τα σύγκλιτα όρια, εξ ων υπάρχουν τρία είδη, συμβαίνουν όπου οι πλάκες συγκρούονται. Τα αποκλιτά όρια αντιπροσωπεύουν περιοχές όπου οι πλάκες ξεχωρίζουν. Τα μετασχηματιστικά όρια συμβαίνουν όπου οι πλάκες κινούνται η μία παρὰ την άλλη.
Όταν οι ωκεανικές πλάκες συγκρούονται με ηπειρωτικές, η πυκνότερη ωκεανική πλάκα αναγκάζεται να μπει κάτω από την ελαφρύτερη ηπειρωτική. Αυτή η διαδικασία έχει τρία γεωλογικά αποτελέσματα. Η ηπειρωτική πλάκα σηκώνεται προς τα πάνω, δημιουργώντας βουνά. Καθώς η ωκεανική πλάκα υποδύεται, σχηματίζεται μια φάραγγα. Τέλος, καθώς η καταβαίνουσα πλάκα λιώνει, οδηγεί σε ηφαιστιακή δραστηριότητα στην επιφάνεια της ηπειρωτικής πλάκας. Αυτό συμβαίνει εκεί που η ωκεανική πλάκα Nazca υποδύεται κάτω από την ηπειρωτική πλάκα της Νότιας Αμερικής, δημιουργώντας τα όρη Άντες και τη φάραγγα Περού-Χιλής.
Όταν δύο ωκεανικές πλάκες συγκρούονται, η παλαιότερη πυκνότερη πλάκα υποδύεται. Τα αποτελέσματα αυτής της τεκτονικής σύγκρουσης είναι παρόμοια με αυτά που εμπλέκουν ωκεανικές και ηπειρωτικές πλάκες. Μια βαθιά φάραγγα σχηματίζεται στον ωκεανικό πάτο. Για παράδειγμα, η τρομακτική φάραγγα Μαριάνα έχει σχηματιστεί από την υποδύση της φιλιππινικής πλάκας κάτω από την ειρηνική πλάκα. Υπάρχει επίσης υββριδική ηφαιστιακή δραστηριότητα, η οποία με την πάροδο του χρόνου μπορεί να σχηματίσει αλυσίδες νησιών. Η χερσόνησος Αλεουτιάς στο Αλάσκα είναι παράδειγμα αυτού του τύπου νησιωτικής αλύσιδας.
Όταν ηπειρωτικές πλάκες συγκρούονται η μία με την άλλη, καμία από τις δύο δεν μπορεί να υποδύσει κάτω από την άλλη διότι είναι εξίσου ελαφριές και πλωτά. Αντίθετα, πιέζονται η μία στην άλλη με έντονη πίεση. Αυτή η πίεση δημιουργεί σκαλοπίχνωση και ολίσθηση, τόσο κατακόρυφα όσο και οριζόντια. Αυτή είναι η διαδικασία με την οποία έχουν σχηματιστεί τα μεγαλύτερα βουνά της Γης. Για παράδειγμα, όταν οι Ινδική και Ευρασιατική πλάκες συγκρούθηκαν περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια πριν, το αποτέλεσμα ήταν η σχηματισμός των Ιμαλαίων και του Τιβετιανού Πλατείνου.
Τα αποκλιτά όρια συμβαίνουν όπου οι πλάκες ξεχωρίζουν. Αυτή η διαχωρισμός προκαλείται από συνвекτικές δυνάμεις στο διαλυμένο μάγμα κάτω από αυτές. Καθώς ξεχωρίζουν αργά, αυτό το ρευστό βάζαλτο μάγμα γεμίζει το κενό και σκληρύνει γρήγορα, σχηματίζοντας νέα ωκεανική κρίστη. Όταν αυτό συμβαίνει με ηπειρωτικές πλάκες, σχηματίζεται μια ρηκτική κοιλάδα, όπως η Ανατολική Αφρικανική Ρηκτική Κοιλάδα. Όταν συμβαίνει με ωκεανικές πλάκες, σχηματίζεται μια καρφή στον ωκεανικό πάτο, όπως η Μέση Ατλαντική Καρφή. Η Ισλανδία βρίσκεται στην πραγματικότητα πάνω στη Μέση Ατλαντική Καρφή. Τελικά, το νησί θα χωριστεί σε δύο ξεχωριστές χερσαίες μάζες.
Τα μετασχηματιστικά όρια συμβαίνουν όπου οι πλάκες κινούνται η μία παρὰ την άλλη. Ονομάζονται και συντηρητικά όρια διότι η κρίστη ούτε καταστρέφεται ούτε δημιουργείται langs αυτά. Τα μετασχηματιστικά όρια είναι πιο συνηθισμένα στον ωκεανικό πάτο, όπου σχηματίζουν ζώνες ρήξης ωκεανού. Όταν συμβαίνουν στη χέρσα, παράγουν ρήξεις. Αυτές οι γραμμές ρήξης και λάθος συνδέουν συνήθως μετατοπισμένες αποκλιτές ζώνες. Για παράδειγμα, η ρήξη Σαν Ανδρέας συνδέει τη νότια διαζεύγουσα ζώνη Gorda, βόρεια, με την Ανατολική Ειρηνική Έγερση, νότια. Στο βόρειο άκρο, αυτή η ρήξη συνεχίζεται στο Ειρηνικό Ωκεανό ως ζώνη ρήξης Μεντοσίνου. Λογώ της ρήξης Σαν Ανδρέας, η Ειρηνική Πλάκα κινείται προς βορειοδυτικά και η Βορειοαμερικανική Πλάκα κινείται προς νοτιοανατολικά.
