Από την αρχή της ιστορίας, οι άνθρωποι ήθελαν και χρειάστηκαν να ξέρουν πού βρίσκονται τα πράγματα γεωγραφικά σε σχέση με τον εαυτό τους. Οι γραφικές αναπαραστάσεις αυτής της γνώσης ονομάζονται χάρτες. Οι πρώτοι απλοί χάρτες μπορεί να ήταν χαρακτικά στη σπηλιά. Μέχρι να εξερευνήσουν τον πλανήτη, οι χάρτες έγιναν πιο λεπτομερείς και ακριβείς, και η σύγχρονη χαρτογραφία έχει πλούσιο υλικό για όλες τις περιοχές, με βοήθεια δορυφόρων.
Το πιο βασικό στοιχείο είναι ο τίτλος. Ο τίτλος πρέπει να αναφέρε σε όλα όσα καλύπτει ο χάρτης. Μπορεί να είναι απλό όνομα χώρας (π.χ. «Ιαπωνία») ή πιο εκτεταμένο (π.χ. «Υδατικοί Πίνακες στη Δυτική Σαχάρα»). Ο τίτλος πρέπει να δηλώνει σαφώς τους στόχους του χαρτογράφου· πρέπει να είναι συγκεκριμένος και να μην περιλαμβάνει άσχετα στοιχεία.
Κάθε χάρτης πρέπει να έχει υπόμνημα ή κλειδί. Είναι ζωτικό εργαλείο κατανόησης. Περιέχει λεπτομέρειες και εξηγεί κάθε σύμβολο/χαρακτηριστικό. Π.χ. μια πόλη μπορεί να αναπαρίσταται με μεγάλο μαύρο κουκί, και το υπόμνημα εξηγεί ότιמדובר σε πόλη με πληθυσμό >1 εκατομμύριο.
Η κλίμακα θέτει σε προοπτική τις αποστάσεις και δίνει ακριβή πλοηγητικές πληροφορίες. Λεγεί ποιο είναι το κλιμακωμένο μέγεθος. Συνήθως αναπαρίσταται με αναλογία. Π.χ. αν ο χάρτης αντιπροσωπεύει περιοχή 100.000 φορές μεγαλύτερη, η κλίμακα είναι 1:100.000.
Όλοι οι χάρτες πρέπει να έχουν πυξίδα. Επειδή ο σκοπός είναι να δείχνουν κατευθύνσεις, πρέπει να φαίνεται πού είναι τα καρδινά σημεία. Οι περισσότεροι έχουν Βόρεια πάνω και Νότια κάτω, αλλά όλοι πρέπει να έχουν επίσημη αναπαράσταση.
Για να δοθεί πλαίσιο, πρέπει να υπάρχει ημερομηνία έκδοσης. Οι χάρτες ενημερώνονται συνεχώς, οπότε είναι σημαντικό να ξέρετε πότε δημοσιεύτηκαν. Π.χ. χάρτης Λονδίνου του 1970 μπορεί να είναι χρήσιμος αλλά λιγότερο ακριβής από τον του 2011.
