Η αντίληψη ότι «οι Ιάπωνες δεν μιλούν αγγλικά» είναι παρωχημένη. Περίπου το 30% των Ιαπώνων μπορεί να κρατήσει μια βασική συζήτηση στα αγγλικά (έρευνα MEXT), και αυτός ο αριθμός αυξάνεται καθώς τα αγγλικά γίνονται κρίσιμα για τις επιχειρήσεις, τον τουρισμό και την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Η διδασκαλία αγγλικών παραδοσιακά ξεκινούσε στο γυμνάσιο (ηλικία 12–13), με περιορισμένη πρακτική ομιλίας. Οι πρόσφατες μεταρρυθμίσεις την εισάγουν νωρίτερα (δημοτικό τάξεις 3–4) και δίνουν έμφαση στην επικοινωνία παρά στη μηχανική γραμματική.
Ένας πολιτισμικός έμφαση στην αποφυγή λαθών και τη «διάσωση της πρόσωπου» μπορεί να κάνει τους μαθητές διστάζοντες να μιλούν ατελεί ωτα αγγλικά. Η έννοια του enryo (αποχoresis) παίζει ρόλο.
Η γεωγραφική και γλωσσική ομοιομορφία της Ιαπωνίας σημαίνει λίγες καθημερινές ευκαιρίες χρήσης αγγλικών. Τα δομημένα μέσα ενημέρωσης κυριαρχούν έναντι υπότιτλων.
Παρόλο που η ραψωδία παραμένει ανώμαλη, οι νεότερες γενιές είναι όλο και πιο άνετα με τα αγγλικά, και οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες «Ανάπτυξης Παγκόσμιων Ανθρωπίνων Πόρων» σηματοδοτούν διαρκή δέσμευση.