Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται επιθέσεις χαρχιών, το πρώτο που έρχεται στο νου είναι η ταινία «Χαρχίας». Παρόλο που δεν όλα όσα περιέχονται στην ταινία ήταν αφηρημένη φαντασία, ο δημιουργός της, Πίτερ Μπέντσι, συχνά προσπάθησε να αποθαρρύνει την εικόνα ότι όλα τα χαρχιά είναι ανθropoφάγοι δολοφόνοι.
Κάθε χρόνο στους πρόσφατους χρόνους, έχουν καταγραφεί λιγότερες από 100 επιθέσεις χαρχιών — μόνο λίγες από αυτές έχουν αποβεί θανατηφόρες. Στατιστικά, υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να χτυπείτε από αστραπή από να επενδύσετε από χαρχιά — γι' αυτό όλο αυτός ο θόρυβος;
Υπάρχουν μόνο τέσσερις τύποι χαρχιών που είναι ευρέως γνωστοί για επιθέσεις σε ανθρώπους. Αυτά είναι το μεγάλο λευκό χαρχάρι, το χαρχάρι τίγρη, το χαρχάρι ταύρος και το ωκεανικό λευκόκρανο. Το μεγάλο λευκό είναι το πιο διάβολο από αυτά, κυρίως χάρη στην ταινία «Χαρχίας». Τα μεγάλα λευκά χαρχιά βρίσκονται σχεδόν σε κάθε παραλιακή περιοχή του κόσμου και μπορούν να ζυγίζουν έως 2.270 κιλά, με τυπικό βάρος περίπου το μισό. Στις περισσότερες επιθέσεις από μεγάλα λευκά χαρχιά, η επίθεση διακόπτεται μετά το πρώτο δάγκωμα από το χαρχάρι. Αυτό το πρώτο δάγκωμα ονομάζεται «δοκιμαστικό δάγκωμα», και τα χαρχιά έχουν ξεχωρίσει να το κάνουν με ένα πλήθος διαφορετικών αντικειμένων για να βρουν τι είναι. Σε άλλες περιπτώσεις, οι επιθέσεις συχνά αποτρέπονται με τη χρήση συστήματος συντρόφου, όπου ένας δεύτερος δύτης μπορεί συχνά να βγάλει έναν τραumatoφόρο συντρόφο έξω από το νερό πριν το χαρχάρι καταλήξει την επίθεση, καθώς το χαρχάρι συχνά περιμένει το θύμα να αιμορραγήσει πριν το τελειώσει.
Αυτά τα τέσσερα είναι τα μόνα είδη χαρχιών που έχουν καταγραφεί ως συχνές δέσποινα. Ωστόσο, υπάρχει ένα πugno άλλων ειδών που ευθύνονται για τις عرضικές επιθέσεις. Αυτά περιλαμβάνουν το γκρι ρίφ, το μαυροκρανίο ρίφ, το χαρχάρι σφυρί και το χαρχάρι σιλκ. Σε μεγάλο βαθμό, όμως, αυτά τα χαρχιά παρουσιάζουν λίγο κίνδυνο και οι επιθέσεις συχνά έρχονται σε συνθήκες κακής ορατότητας όπου ένας ανθρώπινος κολυμβητής ή δύτης μπορεί να παρεξηγηθεί για κάτι άλλο.
Η πλειοψηφία των καταγεγραμμένων επιθέσεων χαρχιών συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, μπορούν να συμβαίνουν σε οποιοδήποτε μέρος που οι άνθρωποι έρχονται σε στενή επαφή με χαρχιά, και αυτή είναι μια ευρεία περιοχή. Τα μεγάλα λευκά χαρχιά κατοικούν σχεδόν όλες τις παραλιακές περιοχές σε όλο τον κόσμο. Τα χαρχιά τίγρη βρίσκονται συνήθως στις παραλιακές περιοχές πιο τροπικών ζωνών, που thuλκούν ανθρώπινους επισκέπτες για το ίδιο τροπικό κλίμα. Το χαρχάρι ταύρος κατοικεί κυρίως σε ρηχά νερά στις τροπικές και υποτροπικές ζώνες παγκοσμίως, και είναι μοναδικό στην ικανότητά του να ζει σε νερά γλυκός καθώς και αλάτι. Τα χαρχιά ταύρος έχουν γνωστοποιηθεί να ταξιδεύουν εσωτερικά στα ποτάμια, καθιστώντας τα πιο πιθανά να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους. Το ωκεανικό λευκόκρανο, από την άλλη πλευρά, είναι ίσως το πιο εvasive από αυτά τα χαρχιά, και κατοικεί το ανοιχτό πέλαγος όπως υποδηλώνει το όνομά του.
Οι καταγεγραμμένες επιθέσεις χαρχιών χρονολογούνται πίσω στα 1830 فقط στα Ηνωμένες Πολιτείες, και περιλαμβάνουν άτομα που βγαίνουν στην ακτή από καταποντισμένα σκάφη και ακόμα και ένα 15χρονο αγόρι που σκοτώθηκε από χαρχάρι ταύρος ενώ κολύμπαινε στο ποτάμι Trout στη Φλόριντα. Το πιο διάβολο επεισόδιο επιθέσεων χαρχιών στην αμερικανική ιστορία συνέβη στην ακτή της Νέας Τζέρσεϊ μεταξύ 1 Ιουλίου και 12 Ιουλίου 1916. Τέσσερα άτομα σκοτώθηκαν και ένα τραυματίστηκε από μη αναγνωρισμένο είδος χαρχιού. Οι παραλίες εκείνο το καλοκαίρι ήταν υπερπεπλησμένες με κατοίκους της Νέας Τζέρσεϊ και Νέας Υόρκης που προσπαθούσαν να διαφύγουν από ένα κύμα καύσωνα και μια επιδημία πολιόμυελίτιδας. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα θύματα αυτών των επιθέσεων δεν ήταν μονοί κολυμβητές ή δύτες. Η πρώτη επίθεση απώλεσε τη ζωή ενός 25χρονου διακοπτού στη πόλη Beach Haven, Νέα Τζέρσεϊ, με τη δεύτερη επίθεση να συμβαίνει περίπου 80 χλμ βορειότερα από την πρώτη. Οι τελευταίες επιθέσεις έλαβαν χώρα ακόμα πιο βορειότερα, στο Matawan Creek, Νέα Τζέρσεϊ. Σε κάθε περίπτωση, η επίθεση συνέβη σε όψη άλλων, και με μια εξαίρεση τα θύματα πέθαναν από αιμορραγία από ισχυρά δαγκώματα μετά που τράβηξαν στην ακτή από διασώστες. Ο μόνος επιβιώσας ήταν ένα 14χρονο αγόρι του οποίου το αριστερό πόδι δαγκώθηκε· διασώθηκε και διαβιβάστηκε στο νοσοκομείο. Αυτές οι επιθέσεις δώσαν έμπνευση στον Πίτερ Μπέντσι να γράψει το «Χαρχίας».
Ένας αριθμός διαφορετικών μεθόδων έχουν δοκιμαστεί για να απομακρυνθούν τα χαρχιά όχι μόνο από μεμονωμένους δύτες, αλλά και από τις περιοχές που συχνάζουν οι άνθρωποι. Μια μέθοδος που φαίνεται να έχει συναντήσει κάποια επιτυχία είναι η χρήση μαγνητικού εξοπλισμού. Δεδομένου ότι ένα χαρχάρι χρησιμοποιεί μια ικανότητα που του επιτρέπει να αισθάνεται τα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία που διαταράσσονται από το μυϊκό ιστός στο νερό, έχει βρεθεί ότι τα χαρχιά συχνά κολυμπάνε μακριά από διαφορετικούς τύπους μαγνήτων που τοποθετούνται στο νερό ως περίμετρος. Υπήρξαν επίσης πειράματα στην εκμετάλλευση ηλεκτρικής ενέργειας για να παράγουν την ίδια αντίδραση στα χαρχιά. Ορισμένα υλικά παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα όταν βυθίζονται σε αλάτι νερό, και είναι αυτό το ηλεκτρικό ρεύμα που απομακρύνει τα χαρχιά. Αυτή η ηλεκτρομαγνητική μέθοδος διακοπής της ικανότητας ενός χαρχιού να αισθάνεται διαταραχές είναι η θεωρία πίσω από την πιο επιτυχημένη εύρεση μέχρι σήμερα — την Προστατευτική Ωκεανική Συσκευή, ή POD. Μικρή αρκετή για να φοριέται από έναν μόνο δύτη, το μειονέκτημα του «Shark Shield» είναι ότι προστατεύει μόνο ένα άτομο και δεν έχει επίδραση που φτάνει σε ολόκληρη τη παραλία.
Επειδή δεν υπάρχουν φυσικοί εχθροί των χαρχιών, έχουν λίγο λόγο να φοβούνται οτιδήποτε έρθουν σε επαφή στο νερό. Ως хищníci στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, είναι φυσικά περίεργοι για οτιδήποτε αντιμετωπίζουν με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένοι, και επειδή προφανώς δεν έχουν χέρια για να εξερευνήσουν κάτι, ο μόνος τρόπος να πάρουν αίσθηση του νέου αντικειμένου είναι να δαγκώσουν. Αν και ένα τέτοιο δάγκωμα μπορεί να μην προορίζεται να σκοτώσει το στόχο, τα χαρχιά έχουν απίστευτα δυνατοί γνάθους που μπορούν να κάνουν το δάγκωμα θανατηφόρο. Τα χαρχιά δεν επιτίθενται σε έναν άνθρωπο με τον εκφραστικό σκοπό να πάρουν ένα εύκολο γεύμα. Το πεπτικό σύστημα ενός χαρχιού λειτουργεί εξαιρετικά αργά, και είναι δύσκολο για τα χαρχιά να πέψουν τον υψηλό λόγο ανθρώπινων οστών που περιέχονται μέσα σε ένα άτομο. (Επίσης δεν αξίζει την προσπάθεια να προσπαθήσετε να αφαιρέσετε το κρέας από τα οστά ενός ανθρώπου — είναι πολύ χρονοβόρο και δύσκολο να χειριστείτε το θύμα χωρίς τρόπο να το κρατήσετε εκτός από το στόμα.)
Πολλές επιθέσεις χαρχιών έρχονται όταν το άτομο κολυμπάει πάνω από το χαρχάρι, και επομένως είναι ορατό μόνο στο σχήμα. Είναι εύκολο για ένα χαρχάρι να μπερδέψει έναν δύτη με υδρόχιτωνα για μια φώκια. Επιπλέον, τα χαρχιά χρησιμοποιούν την αίσθηση της ηλεκτρικής ενέργειας από ζωντανούς μυς για να βρουν θύμα, και το σχήμα του πεδού που δίνεται από έναν δύτη με πτερύγια είναι παρόμοιο με αυτό που δίνεται από μια φώκια. Στην εικοστή πρώτη αιώνα, οι καταγεγραμμένες επιθέσεις χαρχιών έχουν αυξηθεί. Ωστόσο, πολλοί αστυνομικοί μηχανισμοί αμφισβητούν την εγκυρότητα τέτοιων διεκδικήσεων χωρίς εξωτερικούς μάρτυρες, υποψιαζόμενοι ότι οι διεκδικήσεις τέτοιων επιθέσεων μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να κρύψουν μια δολοφονία.
