Γενικά, όχι—δεν μπορείτε να κατηγορήσετε οδηγό για ατύχημα στο οποίο δεν συμμετείχε. Το νόμικό δίκαιο απαιτεί αιτίαση: οι ενέργειες του εναγόντων πρέπει να είναι άμεση ή εγγύς αιτία της βλάβης. Ένας οδηγός φυσικά απουσία από τη σύγκρουση δεν μπορεί να είναι η ρητή αιτία.
Ιδιοκτήτης οχήματος δίνει αυτοκίνητο σε κάποιον που ξέρει (ή πρέπει να ξέρει) ότι είναι ανίκανος, χωρίς άδεια, μεθύοντας ή ριψοκίνδυνος. Ο ιδιοκτήτης ευθύνεται για την προκούσα βλάβη.
Εργοδότης ευθύνεται για αμελητική οδήγηση εργαζόμενου εντός πεδίου εργασίας—ακόμα κι αν ο εργοδότης δεν ήταν στο όχημα.
Πολλά κράτη: μπαρ/εστιατόρια/φιλοξενούμενοι που σερβίρουν αλκοόλ σε ορατά μεθυσμένους (ή ανήλικους) μπορούν να ευθυνθούν αν αυτός προκαλέσει ατύχημα.
Κρατικές αρχές ή υπεύθυνοι承包商 για επικίνδυνες συνθήκες δρόμου (απουσία σημάτων, τρύπες, κακός σχεδιασμός) μπορεί να μοιράζουν ευθύνη.
Κατασκευαστής/πωλητής ευθύνεται αν έλαττωμα (φρένα, ελαστικά, λογισμικό) προκάλεσε/συνέβαλε στο ατύχημα.
Σπάνιο: αν μη παρών οδηγός συντονίστηκε με τον ευθύνο οδηγό (π.χ. δρόμου, σκόπιμη σύγκρουση), μπορεί να είναι συνευθύνος.
Αν η συγκεκριμένη, άμεση ενέργεια ενός μη συμμετέχοντος οδηγού (π.χ. λάσερ, πετάγμα αντικειμένου, σκόπιμο φρέναρισμα) προκάλεσε το ατύχημα, μπορεί να ευθυνθεί—αλλά απλή παρουσία ή νόμιμη οδήγηση δεν αρκεί.
Η ευθύνη ακολουθεί την αιτιότητα. Ένας οδηγός που δεν ήταν στην σκηνή σχεδόν ποτέ δεν είναι η νομική αιτία—εκτός αν συγκεκριμένη νομική διδασκαλία συνδέει τη συμπεριφορά τους με τη σύγκρουση.
