Η μελαγχολία της Μέρι Λίνκολν δεν οφειλόταν σε μονό αίτιο αλλά σε κασκαδόν απωλειών που συνδυάστηκαν με εύθραυστο темпераμέντ και μηδενική ιδιωτικότητα.
Η μητέρα πέθανε στα 6· η μαμήκα την περιεγύρισε. Δύο αδερφοί πέθαναν νωρίτερα. Εσωτερικοποίησε την εγκατάλειψη.
Μιγραινες, πιθανή διπολική διαταραχή (τότε «νευρική υστερολογία»), νευρωτική νευροπάθεια. Αυτοφαρμακεύτηκε με ωπιοειδή και σόπινγκ.
Ο ρόλος της Πρώτης Κυρίας δεν είχε playbook. Το πρέσσ το τεμάχισε για τη ανακατασκευή, σεάνσεις, θυμό. Ήταν «πliš πολύ Δυτική», «πliš πολύ συναισθηματική», «πliš πολύ ξοδέσποτα».
Τρία αδέρφια πολέμησαν για τη Κοινωνία — οικογένεια ραγδαία. Η δολοφονία του Λίνκολν στην παρουσία της (Ford's Theatre) αφήνει PTSD-ειδικά flashbacks.
Χρέη (τρέξε λογαριασμούς), σκάνδαλο «παλιά ρούχα», δικαστική διαδικασία δέσμευσης από γιο Robert (1875), σύντομη διαμονή ασύλου. Δημόσια ταπείνωση.
Άνδρικο πένθος = στούικ· γυναικείο πένθος = υστερολογία. Η φωνηλή της φύση παθολογήθηκε.
Λίγοι όμοιοι την κατανόησαν. Η Ελισαμπετ Κέκλι (μοδίστ/συμβούλος) δημοσίευσε αποκαλύψεις, προδότης εμπιστοσύνης. Αδερφή Εμιλι (Χηρα Κοινωνίας) ήταν η μόνη σταθερή.
Σύγχρονοι ψυχιάτροι προτείνουν διπολική II + σύνθετο PTSD. Στην εποχή της, δεν είχε διάγνωση, καμία αποτελεσματική θεραπεία, και ένα έθνος που την κρίνε για το ότι δεν «φέρε το με χάρη».
