Οι φόροι δεν ήταν απλώς εσόδα για την Ασσυρία—ήταν το λιβάνι της αυτοκρατορίας. Όταν οι Ασσύριοι απαιτούσαν πληρωμή από τους ύποικοους, δεν απλώς συλλέγαν φόρους· ηνίκησαν κυριαρχία. Έξι τρόποι οι φόροι μετατρέπονταν σε δύναμη:
Χρυσός, άργυρος, χαλκός, κασσίτερος, ξύλο, άλογα, υφάσματα και εξωτικά αγαθά πλημμύριζαν τα ταμεία. Αυτά χρηματοδότησαν μόνιμους στρατούς, τεράστια οικοδομικά προγράμματα (ανάκτορα, ναούς, υδραγωγεία) και μια αὐλική διαβίωση που εκπλήσσε τους επισκέπτες. Χωρίς φόρους = χωρίς αυτοκρατορική λαμπρότητα.
Αφαιρώντας από τις υποκείμενες περιοχές το πλεόνασμα πλούτου, εμποδίζονταν η χρηματοδότηση επαναστάσεων, η μισθοφορία ξενών στρατευμάτων ή η φόrtιση πόλεων. Ένας φτωχός ύποικος είναι ένας υπήκοος ύποικος.
Η συλλογή φόρων απαιτούσε μόνιμη ασσυριακή παρουσία: επιθεωρητές, φρουρές, κουκλόπαιδες άρχοντες. Ο μηχανισμός΄ταν ο έλεγχος. Χάσεις πληρωμή; Ο στρατός φθάνει. Πληρώνεις准时; Ξεπερνάς ακόμα ένα χρόνο.
Οι βασιλιάδες ύποικοι ταξίδευαν στη Νινευή να προσκυνήσουν, να φιλήσουν τα πόδια του βασιλέα και να παραδώσουν θησαυρούς—αυτό το θέατρο ενίσχυε την ιεραρχία. Μετατρέπει την αφηρημένη κυριαρχότητα σε ένστικτη τελετουργία.
Ασφαλείς δρόμοι και πειθαρχημένες περιοχές επέτρεπαν στους ασσυριακούς έμπορους να λειτουργούν ασφαλώς. Κρατικά καραβάνια (karū) μετακινούσαν αγαθά από την Ανατολία μέχρι τον Κόλπο. Τα ίδια τα φορολογούμενα αγαθά εισήρχονταν στην αγορά, διεγείροντας τις αγορές.
Οι φόροι περιλάμβαναν συχνά κρίσιμα υλικά: κέδρους Λιβάνου (ναυπηγία, στέγες), ιρανικά άλογα (ιππικό), ανατολικό σίδηρο (όπλα), κύπριο χαλκό (βρούντσι). Η αυτοκρατορία δεν ήθελε απλώς πλούτο—χρειαζόταν συγκεκριμένα intrants που έλειπαν από την καρδιά της.
Συνοψίζοντας, οι φόροι ήταν ένας αυτοενισχυτικός κύκλος: πλούτος → στρατός → κατάκτηση → περισσότεροι φόροι → περισσότερος πλούτος. Λειτούργησε μέχρι να ξεραθούν οι ύποικοι—ή να συμμαχήσουν για να σπάσουν τον κύκλο.
