Στην αρχαία Ελλάδα, η μεταφορά ενός αποχαιρετισμένου ατόμου στη τελευταία του καταφύγιο ήταν ένα σοβαρό δόγμα γεμμένο με παράδοση. Οι συγκεκριμένες μέθοδοι διαφορούσαν κατά περιοχή, εποχή και την κοινωνική στάση του αποδαπανημένου, αλλά το ταξίδι samotό ήταν δημόσια πράξη πένθους και σεβασμού.
Η πιο συχνή μέθοδος ήταν μια πομπή πεζή. Μέλη οικογένειας, φίλοι και επαγγελματίες θρηνώντες μεταφέρατε το νεκρό σπίτικο από το σπίτι στο τάφιο. Αυτή η αργή, συνειδητή διαδρομή συνοδευόταν από θρίνους, χορικές οδές και τις λυπητερές μελωδίες φlautών ή λύρας, μετατρέποντας την βόλτα σε ισχυρή συλλογική έκφραση πένθους.
Άτομα υψηλής στάσεως—ή εκείνα που πέθαναν μακριά από τον πατρικό τους τάφο—μεταφερόνταν συχνά σε ιπποτραγημένο άμαξα ή καρότσα. Αυτά τα οχήματα φέρανε όχι μόνο το νεκρό σώμα αλλά και κηδευτικά δώρα, τάφια προσφορές και τελετουργικά αντικείμενα που преднаζόταν για την μετ' οὐσίαν ζωή.
Σε ναυτικές περιοχές όπως η Αττική, όπου τα νεκροταφεία βρισκόταν συχνά στα ηπειρωτικά νησιά, η υδατική μεταφορά ήταν απαραίτητη. Ο νεκρός διαβιβαζόταν πέρα στη θάλασσα, ένα ταξίδι που συμβολίζε τη διάβαση στον κάτω κόσμο.
Μια μπιέρα (μπιέρα) ήταν μια απλή ξύλινη πλατφόρμα που φερόταν από δύο ή περισσότερους νεκροφόρους. Αυτή η μέθοδος πρόσφερε έναν πρακτικό και σεμνό τρόπο μετακίνησης του σώματος πάνω σε μικρότερες αποστάσεις, επιτρέποντας στη πομπή να πλοηγηθεί σε στενούς δρόμους και ανώμαλο έδαφος.
Αν και οι σοροί υπήρξαν—συνήθως ξύλινες κιβώτια διακοσμημένες με γλυπτές, χρώματα και κηδευτικά σύμβολα—αφοριζόνταν για τους πλουσίους. Ανεξάρτητα από το μέσο μεταφοράς, το σώμα τυλίγονταν σχεδόν καθολικά σε λινού φέρετρο, συχνά διακοσμημένο και χρωματισμένο σύμφωνα με την τοπική παράδοση.
Η άφιξη στο νεκροταφείο σήμαινε την έναρξη των επίσημων κηδευτικών τελετών. Η πομπή κορυφώνεται σε τελετές με λογονομίες, σπονδές κρασί και λάδι, και τοποθέτηση προσφορών, εξασφαλίζοντας ότι οι νεκροί τιμούνταν ορθά και εξοπλίζονταν για την πάροδό τους στο Άδη.
