Μόνο το 1860, 1,63 εκατομμύρια Ιρλανοί έφυγαν από την Ιρλανδία. Τα πλοία τάφου της δεκαετίας του 1840 (αραιά, μόλις ναυτιλιακά πλοία στα οποία ένας στους πέντε επιβάτες πέθαινε από ασθένεια ή λιμός πριν βάλει ποδί στον προορισμό τους) δόθηκαν χώρα στα κλιππέρ και τελικά στα ατμοπλοία.
Μέχρι το 1860, τα ιστιοφόρα πλοία που ονομάζονταν clipper ships ακόμη κατασκευάζονταν και συνέχιζαν να φιλοξενούν Ιρλανδούς μετανάστες (καθώς η διαβατήρια ήταν φθηνότερο από το ατμοπλοίο.) Ωστόσο, το ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες διαρκούσε περίπου σαράντα ημέρες ανάλογα με τον καιρό. Οι Ιρλανοί που ανεβαίναν στα clipper ships από το Λίβερπουλ, Αγγλία πήγαιναν περίπου 80 ημέρες για να φτάσουν στη Μελβούρνη και 85 ημέρες για να φτάσουν στη Σίδνευ, Αυστραλία.
Τα ατμοπλοία άρχισαν να διασχίζουν τον Ατλαντικό το 1850 και το 1863 περίπου το 45 τοις εκατό των Ιρλανδών Μεταναστών έφταναν στη Βόρεια Αμερική με ατμοπλοίο. Το 1866, το 81 τοις εκατό και το 1870 σχεδόν όλοι οι Ιρλανδοί μετανάστες στις Η.Π.Α. και την Καναδά ήρθαν με ατμοπλοίο. Το ταξίδι διέρκει περίπου δύο έως τρεις εβδομάδες.
Πολλά κλιππέρ καθώς και ατμοπλοία καταβυθίζονταν επειδή δεν ήταν ναυσιπλοΐκα· αντιμετώπισαν κακούς καιρικούς συνθηκες, και η έλλειψη νόμων προστασίας επιβατών επέτρεπε στα πλοία να μεταφέρουν έως και διπλάσιο της χωρητικότητας τους. Η έκδοση 9 Φεβρουαρίου 1860 της The Roman Citizen, μια εφημερίδα της Νέας Υόρκης, ανέφερε ότι 14 ατμοπλοία είχαν χαθεί μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης κατά τα προηγούμενα 10 χρόνια.
Η ζωή bordo στα πλοία μεταναστών, αν και δεν ήταν τόσο ταλαιπωρημένη όσο στα πλοία τάφου της δεκαετίας του 1830 και '40, ήταν ωραία στην καλύτερη των περιπτώσεων. Η υπερσυγκέντρωση ήταν πάντα ζήτημα με πλοία όπως το England, που φιλοξενούσε 1200 επιβάτες στο steerage. Αν και πολλές ασθένειες είχαν εξαλειφθεί σε μέρη και οι θάνατοι γίνονταν σπάνιοι σε σχέση με το μεγάλο ποσοστό επιβατών που πέθαιναν σε προηγούμενα ταξίδια, η χολέρα εξακολουθούσε να εξαπλώνεται σε πολλά πλοία και σε πολλές λιμάνες. Για να σταματήσει η νόσος να μπει στη χώρα φιλοξενίας, οι λιμάνες εισόδου απαιτούσαν όλους τους μετανάστες να μπαίνουν σε καραντίνα για οκτώ έως 16 ημέρες. Πολλές υγιείς άτομα πιάνανε ασθένειες κατά αυτό το χρόνο και πολλοί πέθαναν. Ένα παράδειγμα ήταν το προαναφερθέν ατμοπλοίο England, που δόκαρε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1866 με 50 νεκρούς από το ταξίδι και 150 από την καραντίνα. Αυτούς στην κλάση καμπίνας δεν επηρέασαν.
Οι περισσότεροι Ιρλανδοί μετανάστες στη δεκαετία του 1860 ήρθαν από φτωχές οικογένειες οπότε έκλεισαν διαβατήρια με τα πλοία που προσέφεραν το χαμηλότερο κόστος. Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 ένα ταξίδι από τη Λιμερίκ, Ιρλανδία στη Λιμερίκ Σίτι, Καναδά ήταν περίπου 3 λίβρες ($5.00 Η.Π.Α.). Το κόστος στα ατμοπλοία ήταν περίπου εξέλιξ γκίνεας ανά άτομο, που ήταν περίπου διπλάσιο από τα τέλη των clipper. Πλοία που μεταφέρουν βαμβάκι στο Λίβερπουλ επέστρεφαν στη Νέα Ορλέανη με επιβάτες ως βαラスト οπότε το κόστος ήταν ακόμη φθηνότερο.
