Το κύμα θρησκευτικών διωγμών που χύτηκε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια των 1500 και 1600 ήταν θεμελιωδώς συνέπεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Εκκινήθηκε από τις 95 Τέσεις του Μάρτιν Λούθερ το 1517, η Μεταρρύθμιση έσπασε την θρησκευτική ενότητα της Δυτικής Χριστιανικότητας και ενέπνευσε μια κασκαδαϊκό δόμηση δογματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων.
Η εμφάνιση του Λουθερανισμού, Καλβινισμού, Αναβαπτισμού, Αγγλικανισμού και άλλων προτεσταντικών κινήσεων ανίψωσε το μονόπωλο της Καθολικής Εκκλησίας στην πνευματική εξουσία. Κάθε νέα όμολογη πίστη διεκδίκησε αποκλειστική αλήθεια, σφραγίζοντας ως αιρετικούς όσους διαφωνούσαν.
Η θρησκευτική διαφωνία ισοδυναμούσε με προδοσία. Ο Τριάκονταετής Πόλεμος (1618–1648), ο αιχμηρότερος ευρωπαϊκός σύγκρουσης πριν τους Παγκοσμίους Πολέμους, ξεκίνησε ως θρησκευτικός αγώνας στην Ιερά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και σέρβασε τους περισσότερους μεγάλους δυνάμεις. Οι διωγμοί—εκτελέσεις, εξορίσεις, αναγκαστικές μεταστροφές, αποσέquestρισμα περιουσίας—ήταν εργαλεία κρατικοποίησης και εδαφικού ελέγχου.
Οι διωγμοί εξυπηρέτησαν επίσης να:
Η εξάντληση από αυτούς τους конфлиκτούς τέλησε ιδεές θρησκευτικής ανοχής (π.χ. Ειρήνη της Βεστφαλίας, επιστολές του Λόκ) και διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους. Αλλά αιώνες αιματηρών συναντήσεων άφησαν βαθιά σηκωμένες βλάβες στην ευρωπαϊκή συνείδηση—υπομνήσεις ότι όταν η πίστη γίνεται δοκιμασία πιστότητας, ακολουθούν οι διωγμοί.