Όταν η επαρχία Αλάσκα αγοράστηκε από τη Ρωσία το 1867 για 7,2 εκατομμύρια δολάρια, θεωρήθηκε από πολλούς σπατάλη χρήματος. Λίγοι ήξεραν ότι θα παράγει δισεκατομμύρια σε φυσικούς πόρους. Η ανακάλυψη εκατομμυρίων δολαρίων χρυσού ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την ανάπτυξη υποδομής. Το χτίσιμο πόλεων, δρόμων, σιδηροδρόμων και τηλεγραφικών γραμμών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε χιλιάδες μεταλλεύτες που πήγαν στο Αλάσκα να βρουν την τύχη τους.
Η πρώτη ανακάλυψη χρυσού στο Αλάσκα ήταν το 1848 από ρωσικό γεωλόγο Petr Doroshin στη Χερσώναση Kenai. Όταν η είδηση έφτασε στα καμπς μεταλλεύσεων της Καλιφόρνιας, πολλοί μεταλλεύτες άρχισαν να μεταναστεύουν βορρά. Καθ' οδόν, βρέθηκε χρυσός κοντά στο Sitka, που οδήγησε στο πρώτο mining district το 1879. Πολλές άλλες ανακαλύψεις από τις 1880s έως τις 1920s. Οι μεγαλύτερες γύρω από τις πόλεις Juneau, Nome και Fairbanks. Μια από τις πιο γνωστές ήταν στο Iditarod το 1909 και 1910. Το διάσημο σαμπάνι σκίδου ξαναδιερευνά τις διαδρομές προμήθειας και ταχυδρομείου της εποχής.
Το ταξίδι στα gold rush areas ήταν πρόκληση. Πολλοί ήρθαν με πλοίο, άλλοι με χερσαία. Το Αλάσκα προσφέρει ένα από τα πιο άγρια εδάφη. Κατά τις αρχικές rushes, οι περισσότεροι μεταλλεύτες χρησιμοποίησαν αναπτυγμένα μονοπάτια. Αυτά τα περάσματα ήταν επικίνδυνα. Χειμώνα, οι μεταλλεύτες εμποδίζονταν από βαθύ χιόνι, πάγο και χιονοστιβάδες. Άνοιξη και φθινόπωρο, τα μονοπάτια γινόταν βαθύ λάμα. Καλοκαίρι, τα ξεπετωμένα βράχους εμπόδιζαν την πορεία.
Αρχικά, η χρυσαφεία γινόταν με «panning». Οι μεταλλεύτες βουτάγαν ένα ταψί σε ρέμα ή ποταμό, αφήνουν βράχους και ιλύ να κατεβούν και μαζεύουν το χρυσό. Γρήγορα χρησιμοποιήθηκαν πιο εξελιγμένες μέθοδοι, όπως υδραυλική μεταλλεία. Η υδραυλική χρησιμοποίησε υδροβία νερό για να ξεπλύνει το έδαφος και το κατάλειμμα συλλége και κόσκινο για χρυσό. Τελικά, η χρυσαφεία περιλάμβανε σκάψιμο тунέλων στο έδαφος.
Η καθημερινή ζωή στα χρυσαφένια πεδία δεν ήταν εύκολη. Οι περισσότεροι μεταλλεύτες ζούσαν σε καραβάδες. Υγιεινή δεν ήταν προτεραιότητα. Σε περιοχές με εκατοντάδες ή χιλιάδες μεταλλεύτες, στήριξαν τENT cities. Οι εμπόροι πούλησαν εξοπλισμό, φαγητό, ουίσκι και γυναίκες σε εκτεταμένες τιμές. Πολλοί εμπόροι fecero περισσότερα χρήματα από τους μεταλλεύτες.
Η μεταλλεία σταμάτησε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λόγω της τιμής χρυσού μετά τον πόλεμο (35$ το ουγγιά), δεν ήταν κερδοφόρο να ξαναρχίσει. Όταν οι ΗΠΑ φύγαν από το χρυσό πρότυπο τις 1970s, η τιμή σκαλίστηκε και τα μέταλλα άνοιξαν ξανά. Σήμερα, τα μέταλλα του Αλάσκα παράγουν πάνω από 725.000 troy ουγγιές χρυσού ετησίως, καλύπτοντας 15% των εσόδων μεταλλείας της πολιτείας.
