Παρόλο που το όνομα, τα αστακοί της Μέιν μπορούν να βρεθούν στα παράκτια νερά του Ατλαντικού Ωκεανού από τη Νιούφαντλαντ μέχρι τη Βόρεια Καρολίνα. Ωστόσο, αυτό το δημοφιλές θαλασσινό φαίνεται να ευδοκιμεί κατά μήκος της ακτής της Μέιν, όπου απολαύεται από επισκέπτες και κατοίκους parallèles. Σήμερα η βιομηχανία αστακών ευδοκιμεί στη βόρεια Νέα Αγγλία και την Ανατολική Καναδά.
Οι αστακοί της Μέιν, που αναφέρονται επίσης ως αμερικανικοί αστακοί, είναι ένας από δύο είδους αστακών με ένα ζεύγος μεγάλων μπροστινών λαβίδων. Ο αστακός της Μέιν, Homarus americanus, είναι αυτός που συνήθως βρίσκει τον δρόμο του στο αμερικανικό τραπέζι. Το άλλο είδος, ο ευρωπαϊκός αστακός, είναι σχεδόν идентичный στον αστακό της Μέιν, αλλά βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού κατά μήκος της ακτής της Ευρώπης.
Αντίθετα στην λαϊκή πεποίθηση, οι αστακοί της Μέιν δεν τρέφονται από νεκρά θαλασσινά, αλλά τρέφονται από φρέσκα ψάρια, μύδια και καβούρια. Οι αστακοί της Μέιν έχουν δέκα ζεύγη ποδιών. Οι επιπλέον μεγάλες μπροστινές λαβίδες τους είναι μεγάλα βοηθήματα στο σπάσιμο μαλακίων και την καταγραφή ζωντανών ψαριών, όπως η πλάτια, αλλά δεν χρησιμοποιούνται για περπάτημα. Αυτή είναι η λειτουργία των άλλων οκτώ ζευγών ποδιών. Με την πάροδο του χρόνου ένα από τα δύο μπροστινά λαβίδια θα γίνει πιο δυνατό και θα χρησιμοποιείται κυρίως για θραύσιμο θύμα και μάχη. Αυτό ονομάζεται crusher claw. Το άλλο λαβίδι, το οποίο είναι πιο γρήγορο και μικρότερο, ονομάζεται pincher claw.
Ο αστακός της Μέιν ή Ατλαντικός φαίνεται να είναι πιο πλούσιος στον Κόλπο της Μέιν, που είναι ένα μεγάλο σώμα αλατιού χαλαρό που κάθεται μεταξύ της πολιτείας της Μέιν, που βρίσκεται μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, και της Νόβα Σκότσιας, μιας επαρχίας της Καναδά. Στο βόρειο τέλος του Κόλπου της Μέιν βρίσκεται ο Κόλπος του Fundy, σπίτι των μεγαλύτερων παλίρροια του κόσμου και ενός υγιούς πληθυσμού Ατλαντικών (Μέιν) αστακών επίσης. Στην ανατολική άκρη του Κόλπου της Μέιν, υπάρχει η εκτεταμένη έκταση του Ατλαντικού Ωκεανού. Σε όλο τον Κόλπο της Μέιν, ο αστακός της Μέιν βρίσκει ιδανικές συνθήκες διαβίωσης, εξασφαλίζοντας ότι το είδος θα χαρίζει τα αμερικανικά και καναδικά τραπέζια για χρόνια.
Πιστεύεται ότι η πρόσφατη πτώση των αλιείων μπακαλιάρας στον Κόλπο της Μέιν και κοντινά νερά έχει δώσει impulso στον αστακό της Μέιν. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η Ατλαντική Μπακαλιάρα πάντα ήταν ένας από τους φυσικούς εχθρούς του αστακού, και έτσι μια δραστική μείωση του πληθυσμού μπακαλιάρας, ξεκινώντας περίπου το 1994, οδήγησε σε δραματική αύξηση της σποράς του Αστακού της Μέιν. Στην παρούσα στιγμή ο Αστακός της Μέιν πιάνεται σε ρεκόρ αριθμούς, τόσο στη βόρεια Νέα Αγγλία όσο και στην Ανατολική Καναδά.
Μέχρι πρόσφατα, ο αστακός της Μέιν έχει θεωρηθεί πάντα "φαγητό φτωχών". Αρχικά ο αστακός της Μέιν συλλégevaσθε ως συμπλήρωμα διατροφής από "κοινούς λαούς", που ζούσαν κατά μήκος των ακτών της βόρειας Νέας Αγγλίας και Ανατολικής Καναδά. Đến τη μέση του 19ου αιώνα, μικρές αλιευτικές επιχειρήσεις αστακών αναπτύχθηκαν με την άφιξη αλιευτικών βαρκών αστακών, παγίδων αστακών και консерβολομένων προϊόντων αστακών. Σήμερα αυτή η βιομηχανία θαλασσινών έχει μεγαλώσει τεράστια, ώστε τώρα ο αστακός της Μέιν έχει γίνει σημαντικό γαστρονομικό στοιχείο για μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Το μέγεθος των αστακών ρυθμίζεται ώστε κάθε αστακός που συλλέγεται για φαγητό να έχει ευκαιρία να περάσει τουλάχιστον ένα perioδo αναπαραγωγής. Ένα μέγιστο μέγεθος για αστακούς επίσης προστατεύει το αναπαραγωγικό stock. Ως αποτέλεσμα αυτών των ρυθμίσεων, οι πιασμένοι αστακοί κυμαίνονται πάντα μεταξύ ενός και τριών λίβρων σε βάρος. Όταν πιαίνονται, οι αστακοί δεν ζυγίζονται πραγματικά· μετρώνται με ένα μέτρο.
