Οι υγρότοποι και οι έρημοι είναι σχεδόν πολικά αντίθετα περιβάλλοντα. Ενώ οι έρημοι ορίζονται από την έλλειψη βροχόπτωσης, οι υγρότοποι είναι περιβάλλοντα όπου το νερό βρίσκεται είτε κοντά είτε πάνω στην επιφάνεια του εδάφους. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία και στα δύο, ωστόσο, και τα δύο περιβάλλοντα αποτελούνται από τέσσερις διακριτούς τύπους.
Η ζεστή και ξηρά έρημος είναι η τυπική εικόνα που σκεφτόμαστε όταν μιλάμε για έρημους. Περιφημισμένα παραδείγματα περιλαμβάνουν την Αυστραλιανή Έρημο, τη Mojave και μέρη της Great Basin. Αυτές οι έρημοι μπορούν να έχουν ακραίες μεταβολές θερμοκρασίας μεταξύ ημέρας και νύχτας, φτάνοντας μερικές φορές στο 0 °F (-18 °C). Το έδαφος σε αυτές τις έρημους είναι συνήθως χοντρό και δεν υπάρχει υπόγεια νερό.
Οι ημιξηρές έρημοι βρίσκονται στην Γιότα, Μοντάνα και μερικά μέρη της περιοχής Great Basin των ΗΠΑ. Περισσότερη ζωική ζωή παρέεται στα ημιξηρά έρημα περιβάλλοντα, αν και πολλοί gatunkες σκαπούν υπόγειος κατά τη ζεστότερη ώρα της ημέρας. Το έδαφος μπορεί να κυμαίνεται από βραχώδες και χοντρό έως πολύ λεπτό, και το έδαφος έχει συνήθως υψηλότερη συγκέντρωση αλάτι από πολλά άλλα έρημα περιβάλλοντα.
Οι παραλιακές έρημοι εμφανίζονται σε μέτρια δροσερές έως ζεστές περιοχές, όπως η Έρημος Ατακάμα της Χιλής. Αυτές οι περιοχές έχουν πιο ψυχρούς χειμώνες και πιο ζεστά καλοκαίρια, και πολλά από τα φυτά της περιοχής έχουν ριζικά συστήματα κοντά στην επιφάνεια για να επωφεληθούν από τις βροχοπτώσεις. Οι παραλιακές έρημοι λαμβάνουν τυπικά 8 έως 13 cm βροχής τον χρόνο και τα λεπτόυφεσιά τους εδάφη έχουν χαμηλότερη συγκέντρωση αλάτι από τις ημιξηρές και ψυχρές έρημους.
Οι ψυχρές έρημοι, όπως αυτές στην Ανταρκτική και τη Γροιλανδία, είναι γνωστές για τους μακρούς, ψυχρούς χειμώνες που παράγουν μεγάλη ποσότητα χιονόπτωσης και βροχής. Μέσως, οι ψυχρές έρημοι λαμβάνουν μεταξύ 15 και 26 cm βροχόπτωσης το χρόνο, και το έδαφος είναι συχνά ιλιακό, με υψηλή συγκέντρωση αλάτι.
Οι ελιάδες είναι ένας τύπος υγρότοπου που καλύπτεται σταθερά ή συχνά από νερό. Όλες οι ελιάδες έχουν υγρό, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά έδαφος, και πολύ φυτοπανίδα και ζωική ζωή. Οι δύο κύριες κατηγορίες ελιάδων είναι η thalassia και η μη θαλασσια.
Ένας βάλτος είναι ένας τύπος υγρότοπου που κυριαρχείται από ξυλώδη φυτά. Σε αντίθεση με τις ελιάδες, οι βάλτοι έχουν στάσιμο νερό μόνο συγκεκριμένες εποχές του χρόνου και το έδαφος είναι υγρό μόνο κατά την περίοδο ανάπτυξης. Οι βάλτοι διαιρούνται σε δύο κατηγορίες, ανάλογα με το ποιο τύπος φυτών μεγαλώνει εκεί: βάλτοι θυμιαμάτων και δασώδεις βάλτοι.
Σε αντίθεση με άλλους τύπους υγρότοπων, οι πηλίδες λαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του νερού τους από τις βροχοπτώσεις, καθιστώντας τις λιγότερο εύφορες για τα φυτά. Οι πηλίδες είναι γνωστές για τις αποθέσεις πηλοκώμης, το οξύ νερό και το παχύ κουβερτούλα σφάγνου μούχου που καλύπτει το έδαφος.
Σε αντίθεση με τις πηλίδες, τα πηγαδικά βασίζονται στο υπόγειο νερό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα λιγότερο οξύ έδαφος με υψηλότερη θρεπτική περιεκτικότητα. Αυτό κάνει τα πηγαδικά καλύτερα σε θέση να υποστηρίξουν ποικιλόμορφο φυτοπανίδα και ζωική πληθυσμούς. Τα πηγαδικά εμφανίζονται κυρίως στην βορειοανατολική ημισφαίριο.
