Το Σεντ Κιτς είναι μεταξύ των πιο φυλλοειδών και όμορφων νησιών των Καραϊβικών. Η ηρεμική του ατμόσφαιρα, ωστόσο, κρύβει μια ιστορία που βλέπει το νησί ως πυλώνα τοποθεσία στις προσπάθειες διαφόρων δυνάμεων να ελέγξουν την περιοχή. Βρίσκεται στην περιοχή όπου τα Καραϊβικά και ο Ατλαντικός ωκεανοί συναντώνται, και πλούσιο σε ευδοκιμούντα σάκχαρα καλαμπόκια, το Σεντ Κιτς βλέπεται αιώνες πριν ως ένα από τα σημαντικότερα νησιά για αποικιοποίηση. Σήμερα, το Σεντ Κιτς παραμένει εξίσου ελκυστικό για τουρίστες που ψάχνουν για τροπική διαφυγή.
Το Σεντ Κιτς είναι ηφαιστειακό σε προέλευση. Αυτό εξηγεί τα βουνά που ανεβαίνουν στη μέση και το ειδικά φ沃土 που υποστηρίζει την ποικιλία των φυλλοειδών, τροπικών βλάστηση σε ολόκληρο το νησί. Οι προ-κολυμβιανοί κάτοικοι του νησιού ονόμαζαν τον οίκο τους Liamuiga, που σημαίνει "沃土", σύμφωνα με το Τμήμα Τουρισμού Σεντ Κιτς και Νέβις. Το Liamuiga είναι το όνομα που δόθηκε στην κεντρική κορυφή του Σεντ Κιτς, ένα σβησμένο ηφαίστειο που υψώνεται 3.792 πόδια πάνω από τον υδάτινο επιφάνεια.
Περισσότερο από 5.000 χρόνια πριν, Αραβάκ και Καρίβ Ινδοί από την Νότια Αμερική άρχισαν να εξερευνούν και να εγκαθίστανται στα νησιά των Καραϊβικών. Μέχρι να φτάσει ο Χριστόφορος Κολομβός και οι εξερευνητές και ευρωπαϊκοί αποίκιοι που τον ακολούθησαν στο Σεντ Κιτς, υπήρχαν ήδη μεγάλα, καθιερωμένα Ινδικά χωριά και φάρμες.
Η τρύπα θέλει ότι ο Χριστόφορος Κολομβός ονόμασε το νησί Σент Κριστοφόρο, μετά τον προστάτη άγιο των ταξιδιωτών. Είτε το έκανε είτε όχι, γενικά αποδέχεται ότι οι βρετανικοί ναύτες στη δεκαετία του 1600 συντομεύσαν το Σεντ Κριστοφόρο και το λένε Σεντ Κιτς. Αγγλικοί και Γάλλοι αποίκιοι ίδρυσαν αποικίες στο Σεντ Κιτς στη δεκαετία του 1620 και εξαλείψανε τους περισσότερους Ινδικούς κάτοικους σε αιμακτιστικές μάχες. Οι Αγγλοί και Γάλλοι άρχισαν να αποικίζουν άλλα νησιά της περιοχής κατά τον επόμενο αιώνα. Κατά εκείνο το χρονικό διάστημα, πολέμησαν και μεταξύ τους, με τις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν τον έλεγχο του νησιού για πολλά χρόνια.
Ενώ οι Βρετανοί θραύσαν να διατηρήσουν τον έλεγχο του Σεντ Κιτς, το νησί βίωσε επιθέσεις από Ολλανδούς, Ισπανούς και Γάλους μέχρι οι Βρετανοί να αναλάβουν μόνιμο έλεγχο του Σεντ Κιτς το 1783, ως μέρος της Συνθήκης του Βερσαλλών. Ωστόσο, η ευδοκιμοῦσα σακχαροβιομηχανία και η κλειδιά γεωγραφική θέση του Σεντ Κιτς και του γειτονικού του, Νέβις, τα έκανε κύριους στόχους. Έγιναν στεγαστές πειρατών και ιδιωτικών πλοίων που αρπάγαν την πλοϊκή κίνηση σε όλη την περιοχή. Μόλις η σκλαβιά καταργήθηκε το 1834, ωστόσο, και η δωρεάν εργασία που έκανε την εμπορία σακχάρη τόσο κερδοφόρο δεν ήταν πλέον διαθέσιμη, το Σεντ Κιτς άρχισε να ασχολείται οικονομικά.
Για περισσότερο από ένα αιώνα, ο κύριος στόχος του Σεντ Κιτς συνέχισε να είναι η σάκχαρα καλαμπόκια. Αλλά στη δεύτερη μισή του 20ου αιώνα, το νησί μαζί με πολλούς γειτονικούς του, όπως η Μπαρμπάντο, τα Μπαχάμια και τα Βιρτζιν Νησιά, έγιναν δημοφιλή τουριστικά προορίσματα τόσο για Αμερικανούς όσο και για Ευρωπαίους. Η Ομοσπονδία Σεντ Κιτς και Νέβις έγινε ανεξάρτητο κράτος μέσα στο Κοमनβελθ των Βρετανών, και οι αξιωματούχοι σοφά έστρεψαν χρήμα και προσοχή στον τουριστικό κλάδο. Σήμερα, το Σεντ Κιτς θεωρείται ένα από τα πραγματικά διαμάντια των καραϊβικών νησιών.
