Το Temple Bar είναι από τις πιο ζωντανές περιοχές όχι μόνο της Δουβλίνας, αλλά όλης της Ιρλανδίας. Τουρίστες τρέχουν για την κεντρική θέση, αλλά και για την πλούσια ιστορία, πολιτισμό, αρχιτεκτονική. Το σύγχρονο Temple Bar έχει μουσεία, γκαλερί, πλατείες, εστιατόρια, πουμπ, νυχτερινά κέντρα —τα οποία του δίνουν φήμη βίας. Παρά την τρέχουσα φήμη, διανύει μακρά και πλούσια ιστορία.
Ονομάστηκε από την οικογένεια του Sir William Temple που απέκτησε το έδαφος τον 17ο αιώνα. Ο Sir Temple, πρόεδρος του Κολλεγίου Τρίνιτη, είχε κήπο/διάδρομο που χρησιμοποιούνταν ως διάβαση από όλους. Η περιοχή συνδέθηκε με το όνομα Temple. Προστέθηκε «bar» γιατί «barr» σημαίνει διάδρομος κοντά στο νερό (νότια όχθη Λίφερι). Το δεύτερο «r» έπεσε, γινόταν «Temple Bar».
Η οικονομική δραστηριότητα ξεκίνησε 1707 με το Τελωνείο (όπου τώρα ξενοδοχείο Κλαρэнς). Επιβλέπε όλα τα εμπορεύματα που εισήλθαν με πλοία, προκαλώντας κίνημα αποθηκών. Με δουλειές, ήρθαν ψυχαγωγία: πουμπ, artists, θέατρα, σαλόν, lupανάρια.
1791: μετακίνηση Τελωνείου βορρά → οικονομική πτώση (άφησε εργασίες/πελάτες). Η περιοχή παρέμεινε σε acmeια直到 το 1980.
Η CIE (ιρλανδική δημόσια μεταφορικά) αγόρασε εδάφη 1980s για bus depot. Εν όψει άδειας, ενοίκιασε χαμηλά κενά → έλκυσε καλλιτέχνες/τεχνίτες. Όταν η πόλη είδε κέρδος, αντέστησε στην κατεδάφιση.
Με καλλιτέχνες/γλύπτες/ζωγράφους/μουσικούς, ήρθαν πελάτες. Γύρισε reputation Bohemian: τέχνη, μουσική, πολιτισμός. Επιπλέον: εμπόριο, αγρότες, ραψάνιδες, παπούτσιαδες. Με την επιστροφή εργασίας/εμπορίου, επέστρεψαν και η φιλοξενία: εστιατόρια, πουμπ, νυχτερινά. Έτσι γίνεται το Temple Bar που ξέρουμε σήμερα.
