Οι υδατικοί βιότοποι του κόσμου καλύπτουν τρία τέταρτα της επιφάνειας της γης, περιλαμβάνοντας δύο κύριες κατηγορίες: τις θαλάσσιες περιοχές και τις γλυκών νερών περιοχές. Το γλυκό νερό έχει εξαιρετικά χαμηλή συγκέντρωση αλάτι, γενικά κάτω από το ένα ποσοστό. Οι θαλάσσιες περιοχές έχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις αλάτι. Οι θαλάσσιοι βιότοποι — για το μεγαλύτερο μέρος ωκεανοί — καταλαμβάνουν περίπου 72 ποσοστό της επιφάνειας της γης, σύμφωνα με την Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία.
Οι γλυκών νερών βιότοποι περιλαμβάνουν ποταμούς, ρουπιά, λιμνάκια, λίμνες και υγρότοπους, όπως άλσος, langs τις εκβολές ποταμών. Οι λίμνες και οι λίμνες είναι ουσιαστικά λεκάνες γεμισμένες με νερό. Η κοιλότητα που προκαλείται από τη ροή νερού ποταμών και ρουπιών ονομάζεται κανάλι, και οι καμπύλες langs το μονοπάτι του νερού ονομάζονται meanders. Κοινά χαρακτηριστικά εδάφους langs ποταμούς που έχουν ξεφουσκώσει τις όχθες τους στο παρελθόν είναι πεδιάδα πλημμύρας στις οποίες το πηλικό των ποταμών χτίζει φυσικά φράγματα.
Οι θαλάσσιες περιοχές περιλαμβάνουν ωκεανούς, κοραλλιογενείς φάραγγες και εκβολές. Ο ωκεανός συναντά την ξηρά στην «intertidal zone». Στον ωκεανό, ή μάλλον κάτω από αυτόν, είναι ηπειρωτικές φάτνες, abyssal plains (στα βαθύτερα σημεία κάτω από τον ωκεανό), ανεβάσεις, βράχοι, λεκανοειδείς εκβολές και φάραγγες. Οι κοραλλιογενείς φάραγγες δεν είναι έδαφος στον ίδιο λόγο με άλλες μορφές, αλλά μάλλον οι εκκρίσεις ζωντανών οργανισμών που ονομάζονται κοράλλια που χτίζουν ένα εξαιρετικό οικοσύστημα που είναι το σπίτι περισσότερων ειδών.
Όπου οι ωκεανοί συναντώνται την ξηρά στις intertidal ζώνες, κοινά γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά είναι παραλίες, κεφάλαια, ακρωτήρια (δημιουργούμενα από κύματα που χτυπήσουν την παραλία διαγώνια, σχηματίζοντας λόφους άμμου και άλλων πηλικών που μεταφέρονται από τα κύματα), λαγούνες, νησιά άμμου, βραχώδεις νησίδες ή βράχοι. Ένας βραχώδης βράχος κλιμακώνει από την επάνω ξηρά κάτω στο νερό, και φθείρεται σε διαφορετικούς ρυθμούς ανάλογα με τους τύπους πέτρας και την ταχύτητα κίνησης κυμάτων. Μερικοί βραχύδεις βράχοι μπορούν να φθαρθούν μέχρι το σημείο της διαίρεσης σε διακριτά μέρη για να γίνουν θαλάσσιες καμάρες ή θαλάσσιες στήλες.
Τα εκβολικά είναι ένας συνδυασμός δύο υδατικών βιότοπων όπου το γλυκό νερό σε ποταμούς ή υγρότοπους συναντά και αναμείγνυται με το αλάτι νερό της θάλασσας. Αυτό το νερό ονομάζεται αλατόνερο. Πολλά (αλλά όχι όλα) κόλπα, λαγούνες, λιμένες και ήχοι μπορεί να είναι εκβολικά. Για παράδειγμα, ο Κόλπος San Francisco και η Λιμάνι Νέας Υόρκης είναι και τα δύο εκβολικά. Όλα τα εκβολικά είναι μερικώς περικλεισμένα από φυσικά φράγματα εδάφους — συμπεριλαμβανομένων νησιών φράγματος και χερσονήσων — που τα προστατεύουν από τα κύματα και τις άγριες καταιγίδες της θάλασσας.
