Το τρίτο μεγαλύτερο χερσαίο ζώο μετά τον ελέφαντα και τον λευκό ρινόκερο, οι ιπποπόταμοι είναι συναρπαστικές κreatures. Η λέξη ιπποπόταμος προέρχεται από το ελληνικό «ίππος» (άλογο) και «ποταμός» (ποταμός). Οι πλησιέστεροι συγγενείς τους, ωστόσο, περιλαμβάνουν φάλαινες και δελφίνες. Ως οι συγγενείς τους, οι ιπποπόταμοι χρειάζονται υδρόβιο βιότοπο για να επιβιώσουν.
Υπάρχουν δύο είδη: ο πυγμαίος και ο νειλιακός. Και τα δύο είναι ισχυροί κολυμβητές και τρέφονται κυρίως από χλωρίδα. Οι νειλιακοί, ωστόσο, είναι μεγαλύτεροι και πολύ πιο συνηθισμένοι. Οι πυγμαίοι βρίσκονται συνήθως στη Λιβερία και προτιμούν βολτιστά νερά. Οι νειλιακοί ζουν μόνο στην υποσαχαρική Αφρική, σε πιο καθαρά ποτάμια και λίμνες.
Οι ιπποπόταμοι περνάνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου στο νερό, γι' αυτό ζουν κοντά σε αργά λιμνές ή ποτάμια της Αφρικής. Προτιμούν η λιμναία να έχει ρηχά μέρη για περπάτημα και βαθύτερα τμήματα για πλήρη κατάδυση. Έχουν προσαρμοστεί: μάτια, αυτιά, ρινάρια στην κορυφή του κεφαλιού, επιτρέποντας να είναι σχεδόν πλήρως καταδυμένοι και να διατηρούν τις αισθήσεις. Τα μάτια έχουν διαφανές μεμβράνη που βοηθάει να τα κρατούν ανοιχτά κάτω από νερό. Έχουν και μοναδικό δέρμα που πρέπει να παραμένει υγρό τη μεγαλύτερη μέρα· αν ξεραθεί, υγρανθεί. Αντί για ιδρώτα, παρακράτουν παχύ, ερυθρό μυξίδι που προστατεύει το δέρμα από τον ήλιο και το κρατάει υγρό. Παρόλο που προσαρμόστηκαν στο νερό, τα πυκνά σώματά τους τους εμποδίζει να κολυμπάνε ή να επιπλέουν. Κινούνται περπατώντας ή απομακρυνόμενο από το πάτωμα. Μπορούν να μείνουν καταδυμένοι έως 5 λεπτά.
Περνάνε τις μέρες στο νερό, αλλά τις νύχτες στο στερεό ψάχνοντας φαγητό. Η διατροφή τους σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελείται από χόρτα και σέζι. Επομένως, ψάχνουν βιότοπο που δεν έχει μόνο αργό νερό αλλά και κομμάτια κοντών χορτών και απλούς αιγιαλούς κοντά στο νερό. Προτιμούν περιοχές που ικανοποιούν τις διατροφικές τους ανάγκες: καθαρά λιβάδια και ξυλώδεις εκτάσεις προτιμώνται από πυκνά δάση. Η νομεύση τους δημιούργησε το φαινόμενο «ιπποπόταμο-γazon», όπου κοντές πράσινες χόρτες αναπτύσσονται συνεχώς.
Ο πληθυσμός ιπποποτάμων στην άγρια φύση μειώθηκε 20% την τελευταία δεκαετία. Μέρος οφείλεται σε κυνηγούς που σκοτώνουν για κρέας και ελεφαντοστομιά δόντια. Αλλά η πτωση οφείλεται και στην απώλεια βιότοπου: όλο και περισσότεροι άνθρωποι μετακόμισαν στους βιότοπους τους και τους σκοτώνουν γιατί τρώνε τις καλλιέργειές τους.
