Ο Ναός Σαν Αγουστίν βρίσκεται εντός του τειχωτού μέρους της Μανίλας, της Intramuros. Είναι ο παλαιότερος υπάρχων λίθινος ναός στις Φιλιππίνες. Γνωστός ως το πρώτο θρησκευτικό κτίριο που χτίστηκε στο βόρειο νησί της Λουζόν κατά τη διάρκεια της ισπανικής αποικιοποίησης, είναι το μοναδικό κτίριο που σώθηκε ακατάσχετο στην χώρα μετά το κάψιμο της Intramuros στο 1945 κατά την απελευθέρωση της Μανίλας.
Χτισμένο από 1587 έως 1607, ο Ναός Σαν Αγουστίν είναι ένα ρωμαϊκό καταλικό κτίριο υπό την αιγίδα της Τάξης του Αγίου Αυγουστίνου, μιας θρησκευτικής τάξης αδελφών εντός της Καθολικής Εκκλησίας. Οι Αυγουστινιανοί χρησιμοποίησαν αυτόν τον ναό ως καταφύγιο, επιβιώνοντας βομβαρδισμούς και φυσικές καταστροφές συμπεριλαμβανομένων δύο παγκόσμιων πολέμων και μιας σειράς σεισμών το 1645, 1754, 1852, 1863 και 1880. Η δομή προστατεύησε, νοσοκόμησε και φύλαξε πολλές ζωές και γένη εγκάρδιο μάρτυρας αιώνων θλίψεων στην ιστορία της Μανίλας.
Ο Ναός Σαν Αγουστίν είναι ένας από τους τέσσερεις φιλιππινούς ναούς που χτίστηκαν κατά την ισπανική αποικιοποιητική περίοδο και έχουν οριστεί ως Παγκόσμια Κληρονομιά UNESCO στην κατηγορία «Βαρόκ Ναοί των Φιλιππίνων». Από το 1976, έχει οριστεί επίσης ως Εθνικό Ιστορικό Σημείο στις Φιλιππίνες.
Η οροφή και η θόλος του Ναού Σαν Αγουστίν ζωγραφίστηκαν από τους ιταλούς καλλιτέχνες Αλμπερόντι και Ντιμπέλα. Αυτός ο αποικιακός ναός διατήρησε επίσης την αρχική του θόλιση παρά τις πολλές καταστροφικές δυνάμεις που βόμβαρδισαν τον ναό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι τρισδιάστατες ρεαλιστικές ζωγραφιές συμπληρώνουν τους 19ου αιώνα γυαλινούς λύχνους που παρέμειναν αβέρδετοι μετά από αιώνες ύπαρξης. Ο ναός καυχιέται επίσης για μια κοσμηματικά γλυπτή κεντρική πόρτα, δάπεδο με μνημεία και επιτάφια, 14 παρεκκλήσια, μια οροφή trompe-l'oeil, ένα ρεταμπλό με μίγμα Γοτθικού, Κλασικού και Βαρόκ επιρροών και μια χαρμονή επίδραση χιαροσκομπιού φωτός και σκιών προοπτικής μέσα στα εσωτερικά του.
