Ένα νησί των Φιλιππίνων ungefähr 200 μίλια νότια της Μάνιλα, η Μπορακάγ έχει μια αδιευκρίνιστη και σκιερή ιστορία. Το νησί αποτελείται από τρεις barangays (φιλιππινικός όρος για χωριά): τον Μανοκ-Μανοκ, τον Μπαλάμπαγ και τον Γιάπακ. Από το 2010, η Μπορακάγ είναι ένας δημοφιλής προορισμός παραλίας υπό τη διοικητική έλεγχο του Φιλιππινικού Οργανισμού Τουρισμού σε συνεργασία με την Επαρχιακή Κυβέρνηση του Ακλάν.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο της Μπορακάγ, υπάρχουν αρκετές ιστορίες που περιβάλλουν την αρχική ονομασία. Κάποιοι πιστεύουν ότι το όνομα προέρχεται από την παλιά φιλιππινική λέξη «borac», που σημαίνει βαμβάκι, αναφέροντας τον λευκό, μαλακό χρώμα και υφή της άμμος. Άλλες πηγές λένε ότι οι γέροντες της φυλής Ατί — οι αρχικοί κάτοικοι — χρησιμοποίευαν τη λέξη «bora» (φουσκωτό) και «bocay» (άσπρο) για να περιγράψουν το νερό που σέρνεται στην παραλία.
Μια άλλη παράδοση θέλει τους Ισπανούς να ανακαλύπτουν την ακτή και να συλλέγουν κονχύλια. Όταν ρώτησαν τους Ατί τι φυτέυαν, απάντησαν «boray», ένα είδος σπόρου λαχανικών. Από το «boray» και το «sigay» (κονχύλι) προήλθε το όνομα Μπορακάγ.
Μέχρι το 1970, η Μπορακάγ ήταν ένα ανεξερεύνητο παράδεισο λευκής άμμου. Η υπόθεση θέλει να ανακαλύφθηκε ακατάλληλα από μια κινηματογραφική ομάδα που γυρίζει ταινίας στις Φιλιππίνες. Οι λήψεις μοιράστηκαν παγκοσμίως, φέρνοντας το νησί στο φως της δημοσιότητας.
Αρχικά, η Μπορακάγ κατοικούταν από τη φυλὴ Ατί, οι οποίοι καλλιέργευαν και ψάραν για αιώνες. Το νησί παρέμενε κρυμμένο από τον κόσμο μέχρι την άφιξη των πρώτων τουριστών. Οι κάτοικοι του κοντινού νησιού Πανάγ το ονόμαζαν «Χώρα των Ατί».
Στις δεκαετίες του 1940 και 1950, οι κάτοικοι (Boracaynon) στηρίζονταν στην αλιεία και τις φυτείες κókκου. Εμπορεύονταν κόπρα (ξερά κρέα κókκου) με εμπόρους από τον Ακλάν σε αντάλλαγμα με ρύζι και άλλα προϊόντα. Στις 25 Απριλίου 1956, η Μπορακάγ έγινε ανεξάρτητη επαρχία μέσα στην Επαρχία Ακλάν.
Στις δεκαετίες του 1960 και 1970, η Μπορακάγ έγινε αγαπημένη προορισμός για οικογένειες από το Πανάγ. Το 1978, ο γερμανός συγγραφέας Γιενς Πίτερς έκδωσε βιβλίο για την ιστορία και την ομορφιά του νησιού, προσελκύοντας ταξιδιώτες στο «χαμένο παράδεισο». Οι Φιλιππίνιοι θεωρούν αυτό το βιβλίο αρχή της τουριστικής αναπτυξίας.
Πριν το 1990, η ηλεκτρική ενέργεια ήταν ελλιπής και ασταθής. Οι επισκέπτες χρησιμοποιούσαν κεριά και λάμπες πετρελαίου τη νύχτα. Στη δεκαετία του 1990, η οικογένεια Τιόρολ, ιδιοκτήτης μεγάλων εκτάσεων, ανέπτυξε σύγχρονα ξενοδοχεία και ημερήσιες υποδομές. Ένα μουσείο Τιόρολ εκθέτει αρχαίες αρχαιότητες και κεραμικά από ανασκαφές.
Στις 2008, το Ανώτατο Δικαστήριοδήλωσε τη Μπορακάγ κρατική ιδιοκτησία. Το Τμήμα Περιβάλλοντος και Φυσικών Πορών (DENR) ανακοίνωσε σχέδιο ανάπτυξης ως δάσος, στόχος να ελεγχθεί η εμπορική ανάπτυξη και να αποτραπεί η περαιτέρω περιβαλλοντική παρακμή.
