Το καραϊβικό νησί Μαρτίνικ έχει μια μακρά και ποικίλη ιστορία. Από την πρώιμη εξερεύνηση και κατοικισμό από Ευρωπαίους έως ηφαιστιακές έκρηξεις και τον ρόλο της ως σύγχρονος τουριστικός προορισμός, η Μαρτίνικ έχει βιώσει σημαντικά σταδιακά στη γεωργία και τη δουλεία. Η ζωή και ο πολιτισμός του νησιού αντανακλούν τα ποικίλα ιστορικά γεγονότα.
Η Μαρτίνικ είναι ένα μικρό (1.116 τετραγωνικά χιλιόμετρα) νησί στην ανατολική Καραϊβική Θάλασσα. Το νησί είναι ηφαιστιακό· η μεγάλη έκρηξη του Όρους Πελέ το 1902 ήταν υπεύθυνη για τεράστια απώλειες ζωών και την καταστροφή της πρωτεύουσας Σεν Πιερ. Το νησί έχει χιλιετίες ως σημαντικός γεωργικός παραγωγός και συνεχίζει να καλλιεργεί σακχαροκαλάμι και μπανάνες σε μεγάλες ποσότητες. Παρόλο που η γεωργία παραμένει εστίαση, ο κύριος οικονομικός τομέας σήμερα είναι ο τουρισμός.
Αραβάκ και Καρίβ Ινδιάνοι ήταν οι αρχαίοι κάτοικοι της Μαρτίνικ. Η κατοίκηση από Αραβάκ φτάνει τα 7.000 χρόνια πίσω, και οι Καρίβ εισβολείς άρχισαν να εμφανίζονται τον 10ο αιώνα. Το νησί ήταν ένα από τα πρώτα που ανακαλύφθηκαν από Ευρωπαίους και επισκέφθηκε ο Χριστόφορος Κολομβός το 1502.
Γαλλικοί κολονοί άρχισαν να φθάνουν στη Μαρτίνικ το 1635. Εταιρείες που σχημάτισαν αυτοί οι πρώτοι κολονοί ελέγχουν το νησί μέχρι το 1679, όταν η γαλλική κυβέρνηση απέκτησε τον έλεγχο. Η επόμενη περίοδος σημειώθηκε από την εισαγωγή μαύρων σκλάβων για να υποστηρίξει την φυτειοκρατική οικονομία. Παν όλο το 18ο και 19ο αιώνα, βρετανικές κολωνιακές προσπάθειες επέκτασης προσπάθησαν να πάρουν τη Μαρτίνικ, αλλά απέτυχαν να τη κρατήσουν για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα. Παν όλο το 19ο αιώνα και για το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, η Μαρτίνικ ομαδοποιούνταν με τη Γουαδελούπη για διοικητικούς σκοπούς ως οι Γαλλικές Αντίλλες.
Η Μαρτίνικ έγινε υπερθαλασσιακό τμήμα της Γαλλίας το 1946. Αυξημένη ανεξαρτησία ήρθε το 1974, όταν τη Μαρτίνικ χορηγήθηκε κάποια πολιτική αυτονομία από τη γαλλική κυβέρνηση. Η γαλλική αποκέντρωση τη δεκαετία του 1980 σήμαινε ότι τα περισσότερα από τα θέματα της Μαρτίνικ διαχειρίζονταν εσωτερικά. Σήμερα, μόνο η ασφάλεια και η άμυνα διαχειρίζονται απευθείας από τη Γαλλία.
Η γαλλική άρση της δουλείας το 1848 οδήγησε στη μεσούργια άφιξη Ινδών εργατών που χρειαζόταν για να κρατήσουν τις φυτείες σε λειτουργία. Σήμερα, οι απογόνιοι αυτών των εργατών αποτελούν ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει αφρικανικές ρίζες, ενώ μια μικρή μειονότητα καταγίνεται από τους πρώιμους γαλλούς φυτειοκράτες. Λόγω εκτενούς διαγάμων, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Μαρτίνικ θεωρείται μιξαίο.
