Ακολουθώντας τις προσγειώσεις στη Σελήνη διαφόρων Apollo ρακετών αποστολών από το 1969 έως το 1972 από το αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα NASA, η επιφάνεια της Σελήνης θεωρούταν ξερή, εκτός από λίγο νερό παρόν ως πάγος στις ακραίες πολικές περιοχές της Σελήνης. Πιο πρόσφατες μελέτες βρήκαν υγρό υδρογόνο και οξυγόνο συνδυαζόμενα για να παράγουν νερό μέσα στην επιφάνεια της Σελήνης και στους πόλους της Σελήνης.
Μελέτες του νερού που βρέθηκε σε πέτρες που φέρθηκαν πίσω στη Γη και μέσω της έρευνας της επιφάνειας της Σελήνης ανακάλυψαν την παρουσία του υδατικού υλικού, υδροξυλίου. Αυτό το μόριο νερού είναι παρόμοιο με τον τύπο μολέκουλών νερού που βρίσκονται στη Γη σε ατμό νερού που δημιουργείται από την εξάτμιση νερού στο φως του ήλιου. Οι χημικές ιδιότητες του υδροξυλίου αποτελούνται από ένα άτομο υγρού υδρογόνου και ένα άτομο υγρού οξυγόνου, αναφέρει το Universe Today.
Κατά τις προσγειώσεις Apollo στη Σελήνη, η NASA φέρει στη Γη δείγματα σεληνιακών πετρών που μελετήθηκαν για την παρουσία νερού. Παρά το νερό να ήταν παρών μέσα στις πέτρες, το νερό ταξινομήθηκε ως ρύπανση του ταξιδιού επιστροφής στη Γη, τα κουτιά που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά των πετρών έβγαιναν και το παρών νερό απέρριφθη ως ρύπανση του ταξιδιού. Πιο πρόσφατες μελέτες, όπως το Lunar Crater Observation and Sensing Satellite της NASA το 2009, ανακάλυψαν την παρουσία υγρού υδρογόνου και υγρού οξυγόνου σε όλη την σεληνιακή επιφάνεια. Τα μόρια νερού βρίσκονται σε ένα σεληνιακό μετάλλιο, γνωστό ως απατίτη.
Το νερό που είναι τώρα γνωστό να είναι παρών στη Σελήνη θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων με κомеτες στα πρώτα χρόνια της Σελήνης. Συγκρίσεις του υγρού οξυγόνου και υδρογόνου που βρέθηκαν στο σεληνιακό τοπίο έχουν δείξει ότι είναι διαφορετικής σύνθεσης από το νερό που βρίσκεται στη Γη. Ωστόσο, τα μόρια νερού είναι παρόμοια με δείγματα νερού που βρέθηκαν κατά τις μελέτες τριών κομετών, Halley, Hale-Bopp και Hyakutake.
Η ανακάλυψη υγρού υδρογόνου και οξυγόνου στην σεληνιακή επιφάνεια έχει δημιουργήσει έναν αριθμό πιθανών χρήσεων του σεληνιακού νερού για επέκταση των αποστάσεων που μπορούν να καλυφθούν από διαστημικά οχήματα που ταξιδεύουν στο διάστημα. Τα διαστημικά οχήματα που φεύγουν από τη Γη χρησιμοποιούν συνήθως υγρό υδρογόνο για καύσιμο. Χρησιμοποιώντας τον διαθέσιμο υγρό υδρογόνο της Σελήνης, τα διαστημικά οχήματα θα μπορούσαν να ανανεώσουν καύσιμο στη Σελήνη για μεγαλύτερα ταξίδια. Η ανακάλυψη υγρού υδρογόνου και οξυγόνου αυξάνει την ευκαιρία να κατοικηθεί η Σελήνη μέσω της παρουσίας νερού.
