Σύμφωνα με τον ιστότοπο Air BP, η ανάγκη για τυρμπουλατικό καύσιμο προκλήθηκε μετά την ανάπτυξη του τυρμπουλατικού κινητήρα στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο γύρω στην αρχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι πρώιμοι βρετανικοί τυρμπουλατικοί κινητήρες του 1941 κινούνταν από πετρέλαιο αντί για βενζίνη λόγω έλλειψης βενζίνης κατά τον πόλεμο.
Ο ιστότοπος U.S. Centennial of Flight αναφέρει ότι τα πρώιμα αεροσκάφη κινούνταν από βενζίνη παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται στα αυτοκίνητα. Κατά τη δεκαετία του 1930 ο Μ-aged Jimmie Doolittle συνείδησε ότι χρειαζόταν καύσιμο υψηλότερης απόδοσης για αεροναυπηγικούς σκοπούς αν οι ΗΠΑ θα συμμετείχαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Doolittle βοήθησε στην ανάπτυξη αεροπορικού καυσίμου, με ονομασία AvGas, το οποίο γρήγορα ξεπερνώθηκε από την ανάγκη για υψηλότερης ποιότητας τυρμπουλατικό καύσιμο. Η Air BP εξηγεί ότι αναπτύχθηκε μίγμα βενζίνης-πετρελαίου για τυρμπουλατικούς κινητήρες που ονομάστηκε JP1, και βελτιώθηκε γρήγορα έως JP4 το 1951.
Αρχικά, το τυρμπουλατικό καύσιμο χρειάζονταν για στρατιωτικούς σκοπούς. Σύμφωνα με την Air BP, μία από τις πρώτες βελτιώσεις στο τυρμπουλατικό καύσιμο ήταν στη ποσότητα καπνού και εξαερωτικών καπνών που ήταν ορατοί στον ουρανό. Άλλη χρήση που αναπτύχθηκε από το στρατό ήταν η φλόγα, ή η θερμοκρασία στην οποία οι ατμοί καυσίμου μπορούν να αναφλεγθούν από γυμνή φλόγα. Το αμερικανικό Ναυτικό αναπτύξει το καύσιμο JP5 με ακόμα υψηλότερη φλόγα από το JP4. Οι πιθανότητες φωτιάς σε περίπτωση ατυχήματος ήταν πρωταρχικής σημασίας στο καύσιμο τυρμπουλατικού κινητήρα.
Ο ιστότοπος U.S. Centennial of Flight εξηγεί ότι τα εμπορικά τυρμπουλατικά αεροσκάφη χρησιμοποιούν καθαρό πετρέλαιο, αντί για το μίγμα βενζίνης-πετρελαίου που χρησιμοποιούν τα στρατιωτικά αεροσκάφη. Το εμπορικό τυρμπουλατικό καύσιμο, Jet-A, έχει φλόγα 120 βαθμούς Φαρενάιτ, σε σύγκριση με την κανονική βενζίνη με φλόγα 30 βαθμούς Φαρενάιτ. Το Jet-A πρέπει να περάσει αυστηρούς ελέγχους καθαρότητας για να χρησιμοποιηθεί σε εμπορικά αεροσκάφη. Ο ιστότοπος U.S. Centennial of Flight αναφέρει ότι όταν ένα καύσιμο αποτυγχάνει σε αυτούς τους ελέγχους, μεταβιβάζεται για χρήση σε χερσαία οχήματα, όπως σιδηροδρομικές μηχανές.
Το τυρμπουλατικό καύσιμο ως μίγμα βενζίνης-πετρελαίου έχει αλλάξει τις ιδιότητές του καθώς ζητήθηκαν βελτιώσεις για αύξηση της φλόγας και μείωση των βλαβερών επιπτώσεων που είχε το καύσιμο στον κινητήρα. Ο ιστότοπος U.S. Centennial of Flight αναφέρει ότι ένα τυρμπουλατικό καύσιμο με όνομα JP7 εισήχθη με φλόγα τόσο υψηλή που ήταν δύσκολο να αναφλεχθεί στους κινητήρες τυρμπουλατικών αεροσκαφών. Για να βοηθήσει το καύσιμο να αναφλεχθεί, προστέθηκε χημική ουσία που ονομάζεται τρι-αθυλ-βοράνιο (TEB) στο JP7 λόγω της ικανότητάς του να καίει σε υψηλή θερμοκρασία όταν συνδυάζεται με τον αέρα. Η προσθήκη TEB ήταν ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ότι το τυρμπουλατικό καύσιμο ανάφλεγεται για να παρέχει ισχύ στον κινητήρα.
Ο ιστότοπος Shell περιγράφει αριθμό προσθέτων που συνδυάζονται με το τυρμπουλατικό καύσιμο για να βελτιώσουν τις ιδιότητές του. Το ποσό και ο τύπος προσθέτων που συνδυάζονται με τα τυρμπουλατικά καύσιμα ποικίλλει λόγω του τύπου καυσίμου και της προορισμένης χρήσης. Ορισμένα συνήθως χρησιμοποιούμενα πρόσθετα περιλαμβάνουν αποσβενωτές μετάλλων, οι οποίοι μειώνουν τις βλαβερές επιπτώσεις των μετάλλων μέσα στο τυρμπουλατικό καύσιμο, συμπεριλαμβανομένου του χαλκού. Η Shell περιγράφει επίσης απο inhibidores ξέρωσης, οι οποίοι μειώνουν τις ξέρωδεις επιπτώσεις του τυρμπουλατικού καυσίμου στον κινητήρα βοηθώντας στη λιπάνση του κινητήρα και τη διατήρηση της απόδοσης.
