Καθώς μειώνεται η βαρόμετρική πίεση, μειώνονται σημαντικά τα μόρια οξυγόνου ανά ανάσα. Στην thalassa, η συγκέντρωση είναι 21%, αλλά στα 12.000 πόδια υπάρχουν ~40% λιγότερα μόρια ανά ανάσα. Η αναπνοή rythmos αυξάνεται, αλλά δεν αρκεί – το σώμα χρειάζεται περιόδο προσαρμογής. Η σταδιακή άνοδος μειώνει την βαρύτητα. Μπορεί να εμφανιστεί Cheyne-Stokes Respirations (αναπνοητικό μοτίβο ύπνου: ρηχές αύξησης/μείωσης, πιθανή απνία για δευτερόλεπτα).
Συχνές: πονοκέφαλος, ζάλη, δύσπνοια. Τρεις σοβαρές μορφές:
AMS (Acute Mountain Sickness): >10.000 πόδια. Συμπτώματα: πονοκέφαλος, ζάλη, κούραση, ναυτία, διαταραχή ύπνου. Επιδείνωση με γρήγορη άνοδο.
HACE (High Altitude Cerebral Edema): Σοβαρότερη AMS, οίδημα εγκεφάλου. Συμπτώματα: απο pertes, απώλεια συντονισμού, ψευδαίσθησεις, απώλεια μνήμης, κώμα. Απειλεί τη ζωή – άμεση κάθωση.
HAPE (High Altitude Pulmonary Edema): Υγρό στους πνεύμονες, εμπόδιση ανταλλαγής οξυγόνου. Αλογική συμπεριφορά, κακοποιημένη εγκεφαλική λειτουργία, θάνατος. Άμεση κάθωση και ιατρική βοήθεια.
Διαδικασία προσαρμογής του σώματος στη μείωση οξυγόνου. Αν ανεβαίνετε αργά, το σώμα προσαρμόζεται (1-3 ημέρες ανά νέο υψόμετρο). Το βάθος ανάσας αυξάνεται, η αρτηριακή πίεση πνεύμονας ανεβαίνει, παραγόμενε περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια. Συμβουλή: άνοδος ≤1.000 πόδια/ημέρα αν >10.000 πόδια, ημέρα ανάπαυσης ανά 3.000 πόδια άνοδος. Υψηλή υδατάνθρακες διατροφή και υδράτωση βοηθούν.
