Η έννοια της ιδιωτικής ιδιοκτησίας jet προέκυψε στις πρώιμες δεκαετίες του 1960, αλλά η υψηλή τιμή αγοράς, αποθήκευσης, συντήρησης και λειτουργίας κόστος έκανε την αγορά αεροπλάνων απρόσβατη σε όλους εκτός από τους υπερπλουσίους. Από την εισαγωγή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας jet, η βιομηχανία έχει μεγαλώσει γρήγορα και προσαρμόστηκε σε μεταβαλλόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.
Σχέδια για συστήματα τζετ οπθήσεως ήταν στα σκαλοπόδια του Sir Francis Whittle και Dr. Hans von Ohain από τις πρώιμες δεκαετίες του 1930. Αν και ο Whittle ήταν ο πρώτος που έλαβε βρέβειο για το σύστημά του, το 1930, ήταν ο Ohain που πήρε το πρώτο jet από το έδαφος, το 1939. Ο Whittle έκανε το ίδιο δύο χρόνια αργότερα. Ενέπεσε μια τράβα μαχαίρι εντός της αεροπορικής βιομηχανίας ανάμεσα στα αεροσκάφη με ελικόφανα και τη νέα τεχνολογία jet. Τα jets κέρδισαν τη μάχη για κυριαρχία στην αγορά μεγαλύτερων διαδρομών, αναlegate τα αεροπλάνα με ελικόφανα σε μικρότερες πτήσεις ανάμεσα σε πόλεις.
Όχι πολύ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιδιωτική επιχείρηση είδε το πλεονέκτημα της μεταφοράς περισσότερων επιβατών πιο μακριά και πιο γρήγορα, και η εμπορική βιομηχανία jet εκτοξεύθηκε. Στις πρώιμες δεκαετίες του 1960, τα ιδιωτικά ταξίδια jet γίνηκαν δημοφιλή με ένα χούφτα εκατεντακοσιομυριούχων επιχειρηματιών.
Αρχικά, τα jets ήταν αρκετά standard, αλλά καθώς οι πλούσιοι γίνηκαν πιο συνηθισμένοι στα καλύτερα πράγματα στο έδαφος, γρήγορα τα ήθελαν και στον αέρα. Οι εταιρείες jet συμμορφώθηκαν, με τα εσωτερικά μερών αεροπλάνων παντελαίνονα σε posh μανγάνιο ξύλο, καθίσματα επενδυμένα σε δέρμα, καλά equipped wet bars και'à propos κάθε υπηρεσία ή άνεση που μπορείτε να βρείτε σε πέντε-αστέρ ξενοδοχεία. Σκεφτείτε Waldorf Astoria στον αέρα. Ένα από τα πιο γνωστά entries στην αγορά ήρθε το 1963 όταν παρουσιάστηκε το Learjet; έχει γίνει από τότε σχεδόν συνώνυμο με μικρά ιδιωτικά jets. Στις επόμενες δεκαετίες, η ζήτηση για τέτοιες φανερώς πλούσιες αεροπλάνο έχει μετατοπιστεί σε πιο αυστηρό, γραφειώδες design καθώς οι επιχειρήσεις γίνηκαν οι κυριότεροι πελάτες. Αλλά τα άνεσιμα για επιχειρηματικούς σκοπούς παρέμειναν, όπως δορυφορικά τηλέφωνα και οθόνες πλάτους. Σκεφτείτε ένα πετώμενο Motel 6.
Στην δεκαετία του 1990 η ανάπτυξη στη βιομηχανία ξεκίνησε σε μεγάλο βαθμό λόγω της νέας έννοιας της κλασματικής ιδιοκτησίας. Η έννοια εισήχθη από την Executive Jet και αργότερα αναμάρκαρε ως NetJets μετά την Berkshire Hathaway του Warren Buffet γίνει πλειοδοτικός ιδιοκτήτης της εταιρείας. Υπό κλασματική ιδιοκτησία, οι εταιρείες μοιράζονται το κόστος χρήσης, συντήρησης και στεγασίας των jets, καθώς και καλύπτουν μισθολόγιο και άλλα κόστη. Είναι περισσότερο ένα ενοικίαση arrangement, στο οποίο μερικοί διαχειριστές προσφέρουν τη διαθεσιμότητα ενός jet για εταιρική χρήση σε τόσο λίγο όσο 4 ώρες. Αν και η κλασματική ιδιοκτησία αντιπροσωπεύει λιγότερο από 20 το εκατοστό της αγοράς ιδιωτικών jets, αυτοί οι αριθμοί αναμένονται να αυξηθούν με την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και αύξηση στον αριθμό των εταιρειών που ρυθμίζουν κόστη.
Πολύ νωρίτερα από τα jets που χτύπησαν την αγορά, ιδιωτικά αεροπλάνα για τους ευδαίμονες πουλούνταν από τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Τα πρώτα ιδιωτικά αεροπλάνα κοστίζουν περίπου 1 εκατ. $ το καθένα. Σήμερα, ιδιωτικά supersonic jets που κοστίζουν περισσότερο από 300 εκατ. $ είναι ήδη σε back order και αναμένονται να παραδοθούν το 2014. Τα νέα supersonic ιδιωτικά jets μπορούν να πετάνε από τη Νέα Υόρκη στο Παρισι σε λίγο περισσότερο από 4 ώρες. Τα πιο γρήγορα jets διαθέσιμα τώρα παίρνουν περισσότερο από 6 ώρες για να καλύψουν αυτή την απόσταση.
