Τα αεροπλάνα κατασκευάστηκαν αρχικά με το οδοντιστήριο πτήσης σταθερό στο κάτω μέρος του αεροπλάνου. Ενώ η αεροπορία ήταν ακόμα στη φάση βρεφικής ηλικίας, οι σχεδιαστές αεροσκαφών ζήτησαν τρόπους να μειώσουν την αντίσταση για να βελτιώσουν ταχύτητα, απόδοση καυσίμου, χειριστικότητα και έλεγχο.
Μέσω δοκιμών στη δεκαετία 1920, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι το σταθερό οδοντιστήριο πτήσης ήταν υπεύθυνο για περίπου 40 τοις εκατό fuselage drag και συνειδητοποίησαν ότι η in-flight performance θα βελτιωνόταν δραματικά αν αυτή η αντίσταση μπορούσε να μειωθεί.
Οι μηχανικοί πάντα έπρεπε να ξεφουντώσουν με πέντε απαιτήσεις σχεδιασμού αεροσκαφών που συχνά είναι σε αντίθεση μεταξύ τους: βάρος, απόδοση, αξιοπιστία, κόστος και συντήρηση. Στην περίπτωση αναδιπλούμενου οδοντιστηρίου πτήσης, η ιδέα ήταν τέλεια για βελτίωση απόδοσης αλλά αρνητικά επηρέαζε τους άλλους παράγοντες.
Όσο ταχύτερο ταξιδεύει ένα αεροσκάφος, τόσο σημαντικότερο γίνεται να μειωθεί η αντίσταση, καθώς αυξάνεται επίσης με την ταχύτητα. Καθώς οι ταχύτητες αεροσκαφών αυξήθηκαν καθ' όλη τη δεκαετία 1930, το βάρος αναδιπλούμενου οδοντιστηρίου πτήσης γινόταν λιγότερο σημαντικό· σε ταχύτητες μεγαλύτερες από 200 μίλια ανά ώρα, το όφελος αναδιπλούμενου οδοντιστηρίου πτήσης ξεπερνά το κόστος.
Τα σημερινά χαμηλής ταχύτητας ιδιωτικά αεροπλάνα συνεχίζουν να έχουν σταθερό οδοντιστήριο πτήσης λόγω μειωμένου κόστους και ευκολίας συντήρησης. Ωστόσο, μερικά μοντέλα έχουν επίσης τα λεγόμενα "παντελόνια" που καλύπτουν το οδοντιστήριο πτήσης και μειώνουν την αντίσταση.
