Η αεροπορική καύσιμη είναι ένας συγκεκριμένος τύπος καύσιμης κηροζίνης για αεροσκάφη με κινητήρες γαστέρων. Υπάρχουν διαφορετικές ποιότητες καύσιμου· η Jet A και η Jet A-1 είναι οι πιο δημοφιλείς. Η αεροπορική καύσιμη είναι ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών υδρογονανθράκων σε ποικίλες αναλογίες. Σχεδιάζεται επίσης με χαμηλό σημείο φλόγας (110 μοίρες στους στρατιωτικούς κινητήρες) για να βελτιωθεί η ανάφλεξη.
Οι πρώτοι κινητήρες αέρας χρησιμοποιήθηκαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς. Ο Χανς φον Οχάιν χτίσει έναν κινητήρα αέρας που πέταξε ένα αεροπλάνο στις 27 Αυγούστου 1939. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από βενζίνη. Ο Αγγλος Φρανκ Γουίτλ αναπτύξcesse τον δικό του κινητήρα αέρας, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε για πτήση αεροπλάνου μέχρι τις 14 Μαΐου 1941. Λόγω έλλειψης βενζίνης που προκάλεσε ο πόλεμος, ο κινητήρας του Γουίτλ χρησιμοποιούσε κηροζίνη, η οποία παραμένει η βάση των σύγχρονων αεροπορικών καυσίμων.
Αν και οι πρώιμες μηχανές αέρας μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους περισσότερους τύπους καύσιμου, καθώς βελτιώθηκαν οι μηχανές, έτσι βελτιώθηκε και η ανάγκη τους για ποιοτικό καύσιμο. Οι πιο αποδοτικοί κινητήρες απαιτούσαν καύσιμα που μπορούσαν να παρέχουν την ισχύ που χρειαζόταν. Δύο βασικές βελτιώσεις ήταν τα υψηλότερα σημεία φλόγας (θερμοκρασία στην οποία αναφλέγεται το καύσιμο) και τα χαμηλότερα σημεία παγώματος. Τα υψηλότερα σημεία φλόγας μειώσαν τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Καθώς τα τζετ άρχισαν να ανεβαίνουν σε μεγαλύτερα ύψη, η εξωτερική θερμοκρασία του αεροπλάνου έπεφτε, οπότε τα χαμηλότερα σημεία παγώματος ελαχιστοποίησαν τον κίνδυνο παγώματος του καυσίμου.
Η πρώτη αεροπορική καύσιμη αναπτύχθηκε στο τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι προδιαγραφές δημοσιεύθηκαν το 1944 και ονομάστηκε JP-1 ή Jet Propellant 1. Αν και το καύσιμο λειτούργησε, το στρατόπεδο άρχισε να αναζητά τρόπους να το βελτιώσει και, συνεπώς, να βελτιώσει την απόδοση των τζετ του. Άλλες παραλλαγές περιλάμβαναν το JP-2 (απόδειξε πολύ εύφλεκτο) και το JP-3, το οποίο είχε προβλήματα ατμού και απώλειας καυσίμου.
Το JP-4 ή Jet Propellant 4 ήταν ένα μείγμα κηροζίνης-βενζίνης που λειτούργησε καλά και χρησιμοποιήθηκε από τις Αεροπορικές Δυνάμεις των ΗΠΑ από το 1951 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ήταν παρόμοιο με το καύσιμο Jet B που χρησιμοποιούνταν από ιδιωτικά αεροπλάνα.
Το JP-5 εμφανίστηκε το 1952. Είχε υψηλότερο σημείο φλόγας, γεγονός που το έκανε καλό καύσιμο για χρήση σε αεροπορικά καταστρώματα όπου οι πυρκαγιές ήταν πάντα κίνδυνος. Συνεχίζει να χρησιμοποιείται από τα περισσότερα ναυτικά μέχρι σήμερα. Αυτό το καύσιμο ονομάζεται επίσης F-44 ή avcat.
Οι Αεροπορικές Δυνάμεις μετέβησαν από το JP-4 στο JP-8 τη δεκαετία του 1990, αν και αναπτύχθηκε το 1978. Έχει υψηλότερο σημείο φλόγας από το JP-4 και είναι λιγότερο καρκινογόνο. Η σύνθεσή του είναι παρόμοια με το καύσιμο Jet A-1, το οποίο χρησιμοποιείται από τα εμπορικά αεροσκάφη.
