Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι αεροπορικής μεταφοράς, τόσο εμπορικά όσο και ιδιωτικά. Μερικοί από αυτούς τους τύπους έχουν αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια δεκαετιών ή ακόμα και αιώνων για να καλύψουν τις ανάγκες των σύγχρονων ανθρώπων. Κάθε διαφορετικός τύπος είναι μοναδικός στον τρόπο που επιτυγχάνει την πτήση, την ταχύτητα που ταξιδεύει και τη βιωσιμότητα του ταξιδιού του. Πολλές από τις εφευρέσεις έχουν αναπτυχθεί σε βιομηχανίες μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, μερικές μέθοδοι είναι ακόμα στη γονιμότητα τους, ή απλώς αντιπροσωπεύουν ένα μικρό κενό μέσα στον κόσμο της πτήσης.
Ο πρώτος επιτυχημένος τύπος αεροπορικής μεταφοράς που μεταφόρτωση ανθρώπους ήταν ο αεροστάτης θερμού αέρα. Οι αδελφοί Montgolfier ανέπτυξαν την ιδέα σχεδίασης μιας μεγάλης τσάκιας ή μπαλόνιου που κράτησε θερμό αέρα στα τέλη του 1700. Οι επιβάτες και η πηγή θερμότητας τοποθετήθηκαν σε μια γοンドόλα ή καλάθι κορμιάς κάτω από το μπαλόνι. Επειδή ο θερμός αέρας ανεβαίνει, το μπαλόνι πετάγησε σύμφωνα με την κατεύθυνση του ανέμου. Ψύχοντας τη θερμοκρασία του μπαλόνιου, οι επιβάτες κατεβήκαν ασφαλώς ξανά στη γη. Οι σημερινοί αεροστάτες θερμού αέρα χρησιμοποιούν σχεδόν την ακριβή ίδια τεχνολογία, ωστόσο, μπορούν να σχεδιάσουν τα μπαλόνια σε σχεδόν κάθε φανταστικό σχήμα.
Ένα παράγωγμα του αεροστάτη θερμού αέρα είναι το μπλίμπ. Τα μπλίμπ υπάρχουν από το τέλος του 19ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν πρώτα ως εργαλεία κατασκοπείας από διάφορα στρατεύματα. Η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί σε έναν βολικό και οικονομικό τρόπο ταξιδιού και διαφήμισης προϊόντων. Για να επιπλέουν, τα μπλίμπ χρησιμοποιούν θερμό αέρα και μεγάλους ανεμιστήρες προσαρτημένους στη γοンドόλα κάτω. Μπορούν να σβήσουν για αποθήκευση ή μεταφορά και να φουσκώσουν φθηνά όταν χρειάζεται υπηρεσία. Αμφισβητήσιμα, το Goodyear Blimp είναι το πιο διάσημο από αυτόν τον τρόπο μεταφοράς, βλέποντας σε αθλητικές εκδηλώσεις και γεγονότα σε όλο τον κόσμο.
Τα τσεπελίγ κατασκευάστηκαν اوایل του 20ου αιώνα, βασισμένα σε σχέδια του Κόντ φον Τσεπελίγ. Οπτικά, τα τσεπελίγ φαίνονται πολύ παρόμοια με τα μπλίμπ. Ωστόσο, διαφέρουν σε δύο βασικά σημεία: τα τσεπελίγ έχουν μέταλλα σκελετό με σκληρό κάλυμμα, και γεμίζονται με υδρογόνο. Αυτά τα δύο στοιχεία έκαναν τα τσεπελίγ πολύ μεγαλύτερα από τα μπλίμπ και ικανά να διατηρήσουν μακράς απόστασης πτήσεις. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου Α', εισήχθησαν ως η πρώτη μηχανή πτήσης που εξάσκησε βομβαρδισμούς. Μέσα στα επόμενα δεκαετιά, τα τσεπελίγ χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη εμπορική αεροπορική υπηρεσία, μεταφέροντας επιβάτες από τη Γερμανία στις Αμερικές. Δυστυχώς, η βιομηχανία τσεπελίγ καταστράφηκε από την δημόσια αντίδραση από την καταστροφή του Hindenburg το 1937, όταν ένα τσεπελίγ εξέπληξε πάνω από το New Jersey, σκοτώνοντας 35 άτομα.
Το αεροπλάνο σταθερού πτερύγιου είναι η πιο δημοφιλής μορφή αεροπορικής μεταφοράς διαθέσιμη. Σύμφωνα με το FlightAware, ένας οργανισμός παρακολούθησης πτήσεων, υπάρχουν 49.315 εμπορικές πτήσεις σε όλο τον κόσμο κάθε ημέρα που χρησιμοποιούν αεροπλάνα σταθερού πτερύγιου. Σχεδόν 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι πετάνε κάθε χρόνο. Τα αεροπλάνα σταθερού πτερύγιου διακρίνονται από άλλους τύπους αεροπορικής μεταφοράς בכך ότι επιτυγχάνουν άντιση μέσω προώθησης. Μια μεγάλη pista απαιτείται για τα οχήματα να πετύχουν αρκετή ταχύτητα για να γίνουν αερός. Τα αεροπλάνα χρησιμοποιούν περιστερώνα ή κινητήρα τσινί για να κινούν το αεροσκάφος, και τα πτερύγια λειτουργούν ως σταθεροποιητής για να κρατήσουν το όχημα στον αέρα.
Το πρώτο σχέδιο για λειτουργικά αεροπλάνα σταθερού πτερύγιου χρονολογείται από το 1800. Οι περισσότερες από αυτές τις σχεδιασμοί ήταν μοντέλα που δεν ήταν αρκετά μεγάλα για να κρατήσουν επιβάτες. Η πρώτη επίσημη διαρκής πτήση πραγματοποιήθηκε από τους αδελφούς Wright τη 17 Δεκεμβρίου 1903. Κατά τη следуюσα δεκαετία, οι προόδοι στην τεχνολογία συνέχισαν. Ο Παγκόσμιος Πόλεμος Α' έγινε το πρώτο πλαίσιο πλήρους κλίμακας δοκιμής για αεροπλάνα σταθερού πτερύγιου. Χιλιάδες αεροπλάνα κατασκευάστηκαν για σκοπούς κατασκοπείας, βομβαρδισμού και μάχης. Μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος, η αεροναυτιλία είχε γίνει επιστήμη. Μετά τον πόλεμο, παραχθήθηκαν μεγαλύτερα αεροπλάνα επιβατών, και τελικά σχεδιάστηκε ο κινητήρας τσινί, ανοίγοντας τον δρόμο για έναν από τους πιο γρήγορους τρόπους μεταφοράς στον κόσμο. Τα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται από στρατεύματα και αστικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο. Έχουν ενσωματωθεί με πολυτέλεια εγκαταστάσεις στην περίπτωση αεροπλάνων επιβατών και εκτεταμένα συστήματα όπλων για στρατιωτική χρήση.
Με την επιτυχία του αεροπλάνου σταθερού πτερύγιου, μηχανικοί και τεχνίτες ψάχναν έναν τρόπο να κάνουν τις γενικές αρχές των αεροπλάνων, διαρκής και γρήγορη πτήση, πιο αποδοτικές. Ο στόχος ήταν να αναπτύξουν ένα πτητό όχημα που θα μπορούσε να απογειωθεί από καθιζόμενη θέση και να μεταφέρει ανθρώπους σε άλλο μέρος. Αυτή η εφεύρεση είναι το ελικόπτερο. Τα ελικόπτερα κινούνται χρησιμοποιώντας οριζόντιους περιστερώνες αποτελούμενους από δύο ή περισσότερες φέλλες. Αυτές οι φέλλες περιστρέφονται γύρω από την κορυφή της μηχανής, και επιτυγχάνουν άντιση, τραβώντας το σώμα του ελικοπτέρου μαζί. Σχέδια για το ελικόπτερο είχαν συντεθεί τόσο πίσω όσο τα 1480, με τον Leonard da Vinci. Ωστόσο, δεν ήταν μέχρι τα αρχές του 1900 που άτομα δημιούργησαν λειτουργικά μοντέλα. Η μετά-πολεμική εποχή είδε τη γέννηση της βιομηχανίας ελικοπτέρων. Ωστόσο, τα περισσότερα μοντέλα μπορούν να μεταφέρουν μόνο τέσσερις έως έξι άτομα, περιορίζοντας την εμπορική τους χρήση. Οι κύριες εφαρμογές για ελικόπτερα είναι στα στρατιωτικά, αστυνομικά, ιατρικά, νέα ή πυρόσβεση τομείς.
Η μέση του 1900 είδε την γέννηση ενός νέου τύπου αεροπορικής μεταφοράς: το ιδιωτικό όχημα. Ατομικά εφευρέθηκαν autogyro, γλίντερ και jet packs για τον σκοπό μεταφοράς ενός ατόμου από ένα μέρος σε άλλο. Μερικοί από τους πρώιμους τύπους ελικοπτέρων ήταν μονοκάθιστα οχήματα. Αυτό ήταν η έμπνευση για το autogyro. Το autogyro χρησιμοποιεί στοιχεία από και σταθερά πτερύγια και στροφικά αεροσκάφη για να πετάει. Η άντιση παρέχεται από έναν περιστερόνα τοποθετημένο στον μαστ. Η σταθερότητα και η ισχύς για πτήση επιτυγχάνεται από έναν οπισθοπεριστερόνα και ένα σύνολο πτερυγίων. Τα γλίντερ δεν χρησιμοποιούν καμία ενέργεια για να ελέγξουν την πτήση. Απλώς χρησιμοποιούν τη σταθερότητα σταθερών πτερυγίων για να ορμάζουν στον αέρα. Ο ελεγκτής μπορεί να κινήσει φλερτς στα πτερύγια για να πετύχει αναρροφές που κρατούν το όχημα στον αέρα. Ένα jet pack είναι μια συσκευή που συνήθως δέσμευση στην πλάτη και απελευθερώνει ισχυρή έκρηξη αερίων που επιτρέπουν στον χρήστη να πετάει. Αυτές οι συσκευές είναι πολύ αναποτελεσματικές, καθώς τα περισσότερα μοντέλα μπορούν να περιέχουν μόνο αρκετά αέρια για να υποστηρίξουν πτήση για λίγα λεπτά.
Ίσως η πιο προηγμένη μορφή αεροπορικής μεταφοράς έρχεται στη μορφή ρακετών. Οι ρακέτες χρησιμοποιούν ώθηση που λαμβάνεται μέσω της χημικής αντίδρασης ενός ρευστού που εκπέμπεται με υψηλές ταχύτητες από το όχημα. Η δύναμη από την έκρηξη εντός της καμάρας καύσης της ρακέτης ωθεί αέρια έξω από την ουρά της ρακέτης, ωθώντας το όχημα σε εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες. Η αρχή βασίζεται στην ιנרτία, οπότε κάθε πράξη έχει ίση και αντίθετη αντίδραση. Οι ρακέτες έχουν χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από τον 13ο αιώνα για μικρής κλίμακας στρατιωτικές εφαρμογές και αναψυχικές εμφανίσεις. Ωστόσο, η πρώτη πλήρης κλίμακας υλοποίηση ήταν κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου Β' με τις ρακέτες V-2 της Γερμανίας και διάφορα ρακετόκινα αεροπλάνα. Η μετά-πολεμική εποχή είδε την ρακέτα υλοποιημένη ως τρόπο μεταφοράς που επέτρεπε υποκυκλικές και κυκλικές πτήσεις στην ανώτερη ατμόσφαιρα. Αυτά τα οχήματα χρησιμοποιούνται για δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις.
