Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι αερικής μεταφοράς, τόσο εμπορικά όσο και ιδιωτικά. Μερικοί από αυτούς έχουν αναπτυχθεί μέσα σε δεκαετίες ή ακόμη και αιώνες για να καλύψουν τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Κάθε τύπος είναι μοναδικός στον τρόπο που πετάει, την ταχύτητα που ταξιδεύει και τη βιωσιμότητα του ταξιδιού. Πολλές εφευρέσεις έχουν εξελιχθεί σε μεγάλης κλίμακας βιομηχανίες. Ωστόσο, ορισμένες μέθοδοι βρίσκονται ακόμα στα αρχικά τους στάδια ή αποτελούν απλώς ένα μικρό νίσος στον κόσμο της πτήσης.
Η πρώτη επιτυχής μορφή αερικής μεταφοράς που μετέφερε ανθρώπους ήταν το αερόστατο ζεστού αέρα. Οι αδελφοί Montgolfier ανέπτυξαν την ιδέα σχεδιασμού μιας μεγάλης σακούλας ή μπαλόνιου που κράταζε ζεστό αέρα στα τέλη του 1700. Οι επιβάτες και η πηγή θερμότητας τοποθετούνταν σε ένα γονδόλα ή καλάθι κλαδιών κάτω από το μπαλόνι. Επειδή ο ζεστός αέρας ανεβαίνει, το μπαλόνι πετούσε προς την κατεύθυνση του ανέμου. Με το ψύξιμο της θερμοκρασίας του μπαλονιού, οι επιβάτες κατακλύζονταν ασφαλώς πίσω στη γη. Σήμερα τα αερόστατα χρησιμοποιούν σχεδόν την ίδια τεχνολογία, ωστόσο μπορούν να σχεδιάσουν τα μπαλόνια σε σχεδόν οποιοδήποτε σχήμα φανταστείτε.
Ένα spin-off του αερόστατου ζεστού αέρα είναι το μπλίμπ. Τα μπλίμπ υπάρχουν από το τέλος του 19ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν πρώτα ως εργαλεία αναγνώρισης από διάφορα στρατεύματα. Η τεχνολογία έχει εξελιχθεί σε βολικό και kost-effective τρόπο ταξίδι και διαφήμισης προϊόντων. Για να flotaρούν, τα μπλίμπ χρησιμοποιούν ζεστό αέρα και μεγάλους ανεμιστήρες συνδεδεμένους στο γονδόλα κάτω από αυτά. Μπορούν να σβήσουν για αποθήκευση ή μεταφορά και να φουσκώσουν φθηνά όταν χρειάζεται. Μπορεί να πει κανείς ότι το Goodyear Blimp είναι το πιο διάσημο μέσο μεταφοράς αυτού του τύπου, που βλέπεται σε αθλητικά παιχνίδια και εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.
Τα τσεπελίν κατασκευάστηκαν στην αρχή του 20ου αιώνα, βασισμένα σε σχέδια του Count Ferdinand von Zeppelin. Οπτικά, τα τσεπελίν μοιάζουν πολύ με τα μπλίμπ. Ωστόσο, διαφέρουν σε δύο βασικά σημεία: τα τσεπελίν έχουν μέταλλο σκελετό με σκληρό κάλυμμα και γεμίζονται με υδρογόνο. Αυτά τα δύο στοιχεία έκαναν τα τσεπελίν πολύ μεγαλύτερα από τα μπλίμπ και ικανά να διατηρούν μακρινές πτήσεις. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εισήχθησαν ως η πρώτη μηχανή πτήσης που πρακτικάσε βομβαρδισμούς. Μέσα στα επόμενα δεκαετίες, τα τσεπελίν χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη εμπορική αεροπορική υπηρεσία, μεταφέροντας επιβάτες από τη Γερμανία στις Αμερικές. Δυστυχώς, η βιομηχανία των τσεπελίν καταστράφηκε από την δημόσια αντίδραση μετά την καταστροφή του Hindenburg το 1937, όταν ένα τσεπελίν εξέπληξε πάνω από το New Jersey, σκοτώνοντας 35 άτομα.
Το αεροπλάνο σταθερού πτερύγιου είναι η πιο δημοφιλής μορφή αερικής μεταφοράς. Σύμφωνα με το FlightAware, οργανισμό παρακολούθησης πτήσεων, υπάρχουν 49.315 εμπορικές πτήσεις καθημερινά σε όλο τον κόσμο που χρησιμοποιούν σταθερό πτερύγιο. Σχεδόν 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι πετάνε κάθε χρόνο. Τα αεροπλάνα ξεχωρίζουν από άλλους τύπους αερικής μεταφοράς בכך ότι πετυχαίνουν άνοδο μέσω της προώθησης. Απαιτείται μεγάλη πιστούρα για να πετύχουν την απαραίτητη ταχύτητα για να απεγκλωβιστούν. Τα αεροπλάνα χρησιμοποιούν προ펠ερ ή τυρβίνη jet για να κινηθούν, και τα πτερύγια λειτουργούν ως σταθεροποιητές για να κρατήσουν το οχήμα στον αέρα.
Το πρώτο σχέδιο για λειτουργικά αεροπλάνα σταθερού πτερύγιου χρονολογείται στα 1800. ΠλεονECTOS από αυτά ήταν μοντέλα που δεν ήταν αρκετά μεγάλα για να κρατήσουν επιβάτες. Η πρώτη επίσημη διαρκής πτήση έγινε από τους αδελφούς Wright τη 17 Δεκεμβρίου 1903. Την επόμενη δεκαετία, οι προόδοι στη τεχνολογία συνέχισαν. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε το πρώτο πλήρης πεδίο δοκιμών για αεροπλάνα σταθερού πτερύγιου. Χιλιάδες αεροπλάνα κατασκευάστηκαν για σκοπούς κατασκοπεύσεων, βομβαρδισμών και μάχης. Μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος, η αεροναυτική είχε γίνει επιστήμη. Μετά τον πόλεμο, παράχθηκαν μεγαλύτερα αεροπλάνα επιβατών, και τελικά σχεδιάστηκε η τυρβίνη jet, ανοίγοντας τον δρόμο για έναν από τους πιο γρήγορους τρόπους μεταφοράς στον κόσμο. Τα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται από στρατεύματα και αστικούς φορείς σε όλο τον κόσμο. Έχουν ενσωματωθεί με πολυτέλειες εγκαταστάσεις στην περίπτωση των αεροπλάνων επιβατών και εκτεταμένα συστήματα όπλων για στρατιωτική χρήση.
Με την επιτυχία των αεροπλάνων σταθερού πτερύγιου, μηχανικοί και τεχνικοί ψάξαν για τρόπο να κάνουν τις γενικές αρχές των αεροπλάνων, τη διαρκή και γρήγορη πτήση, πιο αποδοτικές. Ο στόχος ήταν να αναπτυχθεί ένα πτητικό οχήμα που θα μπορούσε να απογειωθεί από στάση και να μεταφέρει ανθρώπους σε άλλο σημείο. Αυτό το απόκρυφο είναι το ελικόπτερο. Τα ελικόπτερα κινούνται με οριζόντιους rotors που αποτελούνται από δύο ή περισσότερες πτερύγια. Αυτά τα πτερύγια περιστρέφονται γύρω από την κορυφή της μηχανής και πετυχαίνουν άνοδο, τραβώντας το σώμα του ελικοπτέρου μαζί τους. Σχέδια για το ελικόπτερο είχαν σχεδιαστεί από το 1480, με τον Leonardo da Vinci. Ωστόσο, δεν ήταν μέχρι τις αρχές του 1900 που άτομα δημιούργησαν λειτουργικά μοντέλα. Η μεταπολεμική εποχή είδε τη γέννηση της βιομηχανίας ελικοπτέρων. Ωστόσο, τα περισσότερα μοντέλα μπορούν να μεταφέρουν μόνο τέσσερις έως έξι άτομα, περιορίζοντας την εμπορική τους χρήση. Οι κύριες εφαρμογές των ελικοπτέρων είναι στα στρατιωτικά, την αστυνομία, την ιατρική, τα νέα ή τον έλεγχο πυρκαγιών.
Η μέση του 1900 είδε την γέννηση ενός νέου τύπου αερικής μεταφοράς: το ιδιωτικό οχήμα. Ατόμια εφεύραν autogyro, γλείδερ και jet packs για τον σκοπό μεταφοράς ενός ατόμου από ένα μέρος σε άλλο. Μερικές από τις πρώτες μορφές ελικοπτέρων ήταν μονοθέσια οχήματα. Αυτό ήταν η έμπνευση για το autogyro. Το autogyro χρησιμοποιεί στοιχεία από και τα δύο, σταθερό πτερύγιο και rotary αεροσκάφη, για να πετάξει. Η άνοδο παρέχεται από έναν rotor που τοποθετείται στον μαστ. Η σταθερότητα και η δύναμη για την πτήση πετυχαίνουν από ένα πίσω προ펠ερ και ένα σετ πτερυγίων. Τα γλείδερ δεν χρησιμοποιούν καμία ενέργεια για να ελέγξουν την πτήση. Απλώς χρησιμοποιούν τη σταθερότητα των σταθερών πτερυγίων για να σέρφονται στον αέρα. Ο ελεγκτής μπορεί να κινεί φλάπες στα πτερύγια για να πιάσει ανεμορρεύματα που κρατούν το οχήμα στον αέρα. Ένα jet pack είναι μια συσκευή που συνήθως δεσμεύεται στην πλάτη και απελευθερώνει ισχυρή έκρηξη αερίων που επιτρέπει στον χρήστη να πετάξει. Αυτές οι συσκευές είναι πολύ αναποτελεσματικές, καθώς τα περισσότερα μοντέλα μπορούν να περιέχουν μόνο αρκετά αέρια για να διατηρήσουν την πτήση για λίγα λεπτά.
Ίσως η πιο προηγμένη μορφή αερικής μεταφοράς έρχεται στη μορφή ρακετών. Οι ρακέτες χρησιμοποιούν ώθηση που προκύπτει μέσω της χημικής αντίδρασης ενός ρευστού που εκτοξεύεται με υψηλές ταχύτητες από το όχημα. Η δύναμη από την έκρηξη εντός της καμάρας καύσης του οχήματος ωθεί τα αέρια έξω από την ουρά της ρακέτας, ωθώντας το όχημα σε εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες. Η αρχή βασίζεται στην ορμή, σε ότι κάθε ενέργεια έχει ίση και αντίθετη αντίδραση. Οι ρακέτες έχουν χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από το 13ο αιώνα για μικρές κλίμακας στρατιωτικές εφαρμογές και ψυχαγωγικές εμφανίσεις. Ωστόσο, η πρώτη πλήρους κλίμακας υλοποίηση ήταν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με τις ρακέτες V-2 της Γερμανίας και διάφορα ρακετωμένα αεροσκάφη. Η μεταπολεμική εποχή είδε την ρακέτα να υλοποιείται ως μέσο μεταφοράς που επέτρεπε υποδορυφορικές και δορυφορικές πτήσεις στην ανώτερη ατμόσφαιρα. Αυτά τα οχήματα χρησιμοποιούνται τόσο για δημόσιους όσο και για ιδιωτικούς σκοπούς.
