Υπάρχει ένας αριθμός διαφορετικών τύπων αεροπορικής μεταφοράς, τόσο εμπορικά όσο και ιδιωτικά. Μερικοί από αυτούς οι τύποι έχουν αναπτυχθεί sepanjang δεκαετιών ή ακόμη και αιώνων για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των σύγχρονων ανθρώπων. Κάθε διαφορετικός τύπος είναι μοναδικός στον τρόπο που επιτυγχάνει την πτήση, την ταχύτητα που ταξιδεύει και τη βιωσιμότητα του ταξιδιού του. Πολλές από τις εφευρέσεις έχουν αναπτυχθεί σε βιομηχανίες μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, μερικές μέθοδες βρίσκονται ακόμη στην αρχή τους, ή απλώς αντιπροσωπεύουν μια μικρή γκαρσόνιέρα στον κόσμο της πτήσης.
Ο πρώτος επιτυχής τύπος αεροπορικής μεταφοράς που μετέφερε ανθρώπους ήταν το αεροστάσιο θερμού αέρα. Οι αδελφοί Montgolfier ανέπτυξαν την ιδέα του σχεδιασμού μιας μεγάλης σακούλας ή μπαλόνιου που κράτησε θερμό αέρα στα τέλη του 1700. Οι επιβάτες και η πηγή θερμότητας τοποθετήθηκαν σε ένα γονδολά ή καλάθι κουκουνάριας κάτω από το μπαλόνι. Επειδή ο θερμός αέρας ανεβαίνει, το μπαλόνι πετάγεται σύμφωνα με την κατεύθυνση του ανέμου. Με το ψύξιμο της θερμοκρασίας του μπαλονιού, οι επιβάτες γλίτωσαν ασφαλώς πίσω στη γη. Τα σημερινά αεροστάτια θερμού αέρα χρησιμοποιούν σχεδόν την ακριβώς ίδια τεχνολογία, ωστόσο, μπορούν να σχεδιάσουν τα μπαλόνια σε σχεδόν οποιοδήποτε σχήμα φανταστείτε.
Ένα παραπομπέ της αεροστάτιου θερμού αέρα είναι το μπλίμπ. Τα μπλίμπς υπάρχουν από το τέλος του 19ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν πρώτα ως εργαλεία κατασκοπευτικών από διάφορα στρατεύματα. Η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί σε έναν βολικό και οικονομικό τρόπο ταξίδι και διαφήμισης προϊόντων. Για να flotaρούν, τα μπλίμπς χρησιμοποιούν θερμό αέρα και μεγάλους ανεμιστήρες που συνδέονται στο γονδολά κάτω. Μπορούν να σφυρίξουν για αποθήκευση ή μεταφορά και να φουσκωθούν φθηνά όταν χρειάζεται η υπηρεσία. Αμφισβητήσιμα, το Goodyear Blimp είναι το πιο φημισμένο από αυτό το μέσο μεταφοράς, που βλέπεται σε αθλητικά παιχνίδια και γεγονότα σε όλο τον κόσμο.
Τα τσέπελιν χτίστηκαν στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, βασισμένα σε σχέδια του Count Ferdinand von Zeppelin. Οπτικά, τα τσέπελιν φαίνονται πολύ όμοια στα μπλίμπς. Ωστόσο, διαφέρουν σε δύο βασικά σημεία: τα τσέπελιν έχουν μεταλλικό σκελετό με σκληρό καλύμμα, και γεμίζονται υδρογόνο. Αυτά τα δύο στοιχεία έκαναν τα τσέπελιν πολύ μεγαλύτερα από τα μπλίμπς και ικανά να διατηρήσουν μακροαποστασιακές πτήσεις. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εισήχθησαν ως η πρώτη μηχανή πτήσης που άσκησε βομβαρδισμούς. Μέσα στα επόμενα δεκαετιά, τα τσέπελιν χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη εμπορική αεροπορική υπηρεσία, μεταφέροντας επιβάτες από τη Γερμανία στις Αμερικές. Δυστυχώς, η βιομηχανία τσέπελιν καταστράφηκε από την δημόσια έκρηξη από την καταστροφή του Hindenburg το 1937, όταν ένα τσέπελιν εξέπληξε πάνω από το New Jersey, σκοτώνοντας 35 άτομα.
Το αεροσκάφος σταθερού πτερύγιου είναι η πιο δημοφιλής μορφή αεροπορικής μεταφοράς διαθέσιμη. Σύμφωνα με το FlightAware, ένας οργανισμός παρακολούθησης πτήσεων, υπάρχουν 49.315 εμπορικές πτήσεις σε όλο τον κόσμο κάθε ημέρα που χρησιμοποιούν αεροσκάφη σταθερού πτερύγιου. Σχεδόν 1,1 δισεκατομμύριο άνθρωποι πετάνε κάθε χρόνο. Τα αεροσκάφη σταθερού πτερύγιου διακρίνονται από άλλους τύπους αεροπορικής μεταφοράς στο ότι επιτυγχάνουν άνοδο μέσω προώθησης. Μια μακρά pistα απαιτείται για τα οχήματα να επιτύχουν αρκετή ταχύτητα για να γίνουν αέρινα. Τα αεροπλάνα χρησιμοποιούν πρόπελερ ή τσιμπότο κινητήρα για να κινούν το αεροσκάφος, και τα πτερύγια λειτουργούν ως σταθεροποιητής για να διατηρήσουν το οχήμα στον αέρα.
Το πρώτο σχέδιο για λειτουργικά αεροσκάφη σταθερού πτερύγιου χρονολογείται πίσω στα 1800. Οι περισσότεροι από αυτούς οι σχέδια ήταν μοντέλα που δεν ήταν αρκετά μεγάλα για να χωρέσουν επιβάτες. Η πρώτη επίσημη διατηρημένη πτήση πραγματοποιήθηκε από τους αδελφούς Wright στις 17 Δεκεμβρίου 1903. Κατά τη επόμενη δεκαετία, οι προόδοι στην τεχνολογία συνέχισαν. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε το πρώτο πλήρης εδάφος δοκιμής για αεροσκάφη σταθερού πτερύγιου. Χιλιάδες αεροπλάνα χτίστηκαν για σκοπό κατασκοπευτικών, βομβαρδισμού και μάχης. Μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος, η αεροναυτική είχε γίνει επιστήμη. Μετά τον πόλεμο, παράχθησαν μεγαλύτερα αεροπλάνα επιβατών, και τελικά, σχεδιάστηκε ο τσιμπότος κινητήρας, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα από τα πιο γρήγορα μέσα μεταφοράς στον κόσμο. Τα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται από στρατεύματα και αστικά φορείς σε όλο τον κόσμο. Έχουν ενσωματωθεί με πολυτελή εγκαταστάσεις στην περίπτωση αεροπλάνων επιβατών και εκτεταμένα συστήματα όπλων για στρατιωτική χρήση.
Με την επιτυχία του αεροσκάφους σταθερού πτερύγιου, μηχανικοί και τεχνίτες ψάξανε για έναν τρόπο να κάνουν τις γενικές αρχές των αεροπλάνων, διατηρημένη και γρήγορη πτήση, πιο αποδοτικές. Ο στόχος ήταν να αναπτυχθεί ένα οχήμα πτήσης που μπορεί να απογειωθεί από καθιζόμενη θέση και να μεταφέρει ανθρώπους σε άλλο μέρος. Αυτή η εφεύρεση είναι το ελικόπτερο. Τα ελικόπτερα κινούνται χρησιμοποιώντας οριζόντιους στρόβιλους αποτελούμενους από δύο ή περισσότερα φύλλα. Αυτά τα φύλλα περιστρέφονται γύρω από την κορυφή της μηχανής, και επιτυγχάνουν άνοδο, τραβώντας το σώμα του ελικοπτέρου μαζί. Τα σχέδια για το ελικόπτερο είχαν συνεπιαστεί από το 1480, με τον Leonard da Vinci. Ωστόσο, δεν ήταν μέχρι τα πρώτα χρόνια του 1900 που άτομα δημιούργησαν λειτουργικά μοντέλα. Η μεταπολεμική εποχή είδε τη γέννηση της βιομηχανίας ελικοπτέρων. Ωστόσο, τα περισσότερα μοντέλα μπορούν να μεταφέρουν μόνο τέσσερις έως εξακόσια άτομα, περιορίζοντας την εμπορική τους χρήση. Οι πρωτογενείς εφαρμογές για ελικόπτερα είναι στο στρατιωτικό, την αστυνομία, την ιατρική, τα νέα ή τους πυροσβεστικούς τομείς.
Η μέση του 1900 είδε τη γέννηση ενός νέου τύπου αεροπορικής μεταφοράς: το ιδιωτικό όχημα. Ατόμια εφευρέσαν autogyro, γλιδέρ και jet packs για σκοπό μεταφοράς ενός ατόμου από ένα μέρος σε άλλο. Μερικοί από τους πρώιμους στυλ ελικοπτέρων ήταν μονοκάθιστα οχήματα. Αυτή ήταν η έμπνευση για το autogyro. Το autogyro χρησιμοποιεί στοιχεία από τόσο σταθερά πτερύγια όσο και στροφικά αεροσκάφη για να πετάξει. Η άνοδος παρέχεται από έναν στρόβιλο που τοποθετείται στον μαστ. Η σταθερότητα και η δύναμη για πτήση επιτυγχάνεται από ένα πίσω πρόπελερ και ένα σετ πτερυγίων. Τα γλιδέρ δεν χρησιμοποιούν δύναμη για να ελέγξουν την πτήση. Απλώς χρησιμοποιούν τη σταθερότητα των σταθερών πτερυγίων για να πετάξουν στον αέρα. Ο ελεγκτής μπορεί να μετακινήσει φτερά στα πτερύγια για να χτυπήσει ανεμούς αναρρίχησης που κρατούν το όχημα στον αέρα. Ένα jet pack είναι μια συσκευή που γενικά δεσμεύεται στη πλάτη και απελευθερώνει μια ισχυρή έκρηξη αερίων που επιτρέπει στον χρήστη να πετάξει. Αυτές οι συσκευές είναι πολύ αναποδογικές, καθώς τα περισσότερα μοντέλα μπορούν να περιέχουν μόνο αρκετά αέρια για να διατηρήσουν την πτήση για λίγα λεπτά.
Ίσως η πιο προηγμένη μορφή αεροπορικής μεταφοράς έρχεται στη μορφή πυραύλων. Οι πυραύλοι χρησιμοποιούν ώθηση που αποκτείται μέσω της χημικής αντίδρασης ενός ρευστού που εκτοξεύεται με υψηλές ταχύτητες από το όχημα. Η δύναμη από την έκρηξη μέσα στην κάμαρα καύσης του πυραύλου ωθεί αέρια έξω από την ουρά του πυραύλου, ωθώντας το όχημα σε εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες. Η αρχή βασίζεται στην ορμή, στο ότι κάθε ενέργεια έχει ίση και αντίθετη αντίδραση. Οι πυραύλοι έχουν χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από τον 13ο αιώνα για μικρές κλίμακας στρατιωτικές εφαρμογές και αναψυχικές εμφανίσεις. Ωστόσο, η πρώτη πλήρης υλοποίηση ήταν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με τους πυραύλους V-2 της Γερμανίας και διάφορα αεροσκάφη που κινούνται από πυραύλους. Η μεταπολεμική εποχή είδε τον πυραύλο να υλοποιείται ως μέσο μεταφοράς που επέτρεψε υποκυκλιακές και κυκλιακές πτήσεις στην ανώτερη ατμόσφαιρα. Αυτά τα οχήματα χρησιμοποιούνται τόσο για δημόσιες όσο και για ιδιωτικές επιχειρήσεις.
