Το γλυκό νερό—μόνο 2,5% του νερού της Γης, με μόλις 0,3% προσβάσιμο σε λίμνες, ποταμούς και υφαιστικούς βραχοχώρες—γίνεται σπάνιο λόγω συντρέχουσων ανθρωπογενών πιέσεων. Η κρίση δεν είναι απόλυτη έλλειψη νερού αλλά κακοδιανομή, κακή διαχείριση και αydown dégradation προσβάσιμου γλυκού νερού.
Αύξηση πληθυσμού (8+ δισ. και αυξάνονται) αυξάνει την ζήτηση για πόσιμο, υγειεινή και παραγωγή τροφίμων. Οικονομική ανάπτυξη μετατοπίζει διατροφές προς υδατο-βαρέα κρέας και επεκτείνει βιομηχανική κατανάλωση. Κλιματική αλλαγή αλλάζει τα μοτίβα βροχόπτωσης, λιώνει παγετώνες (κρίσιμοι για εποχικές ροές ποταμών), αυξάνει την εξάτμιση, και ενισχύει ξηρασίες/πλημμύρες.
Ρύπανση κάνει τεράστιους όγκους αχρηστίους: 80% των λυμάτων παγκοσμίως επιστρέφουν μη επεξεργασμένα· γεωργική απόρροή (άζωτο, φώσφορο, пестиχίδες)· βιομηχανικά χημικά· πλαστική μόλυνση. Εξαντληση υφαιστικών υδάτων ξεπερνά την ανακατάσταση σε μεγάλες υφαιστικές βραχοχώρες (Βόρειο Κίνα, Ογκαλάλα, Ινδο-γαγγετική, Κεντρική Καλιφόρνια)—επεξεργάζοντας fossile νερό.
Αποτυχίες υποδομών σπαταλών 30-50% της προσφοράς σε πολλά συστήματα. Αποκλίμαση οικοσυστημάτων (χάνε υγρότοπων, αποδασιά) μειώνει φυσική αποθήκευση και φίλτρηση. Διασυνοριακές διενέξεις προκύπτουν λόγω κοινών ποταμών (Νείλος, Μεκκόν, Ινδός, Κολοράντο, Ιορδάνη).
Οι λύσεις απαιτούν ολοκληρωμένη διαχείριση υδάτινων πόρων: αποδοτικότητα (σταγόνειρα άρδευση, ανακύκλωση, μείωση διαρροών), διακυβέρνηση (δικαιώματα κατανομής, τιμολόγηση, διασυνοριακές συνθήκες), φύση-βασισμένες λύσεις (αποκατάσταση υγρότοπων, προστασία δασών), και προσαρμογή κλιματικής αλλαγής. Τα ΟΗΕ αναγνωρίζουν το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα (2010)—και η έλλειψη γίνεται όχι μόνο περιβαλλοντική αλλά κρίση δικαιοσύνης.
