«Ομίχλη πάνω στο Channel, Η Ήπειρος Αποκομμένη» ήταν ένας διάσημος τίτλος «London Times» από τη δεκαετία 1930 που ερμηνεύει την βρετανική ισορροπία. Ο Σιδηροδρομικός Σήραγγας του Channel, λαϊκά καλούμενος Chunnel και αργότερα Eurotunnel, ένας υποθαλάσσιος σιδηροδρομικός σύνδεσμος μεταξύ της νότιας αγγλικής και βόρειας γαλλικής ακτή, εξαλείψε το εμπόδιο της ομίχλης και ενώνει την Βρετανία στην ευρωπαϊκή ηπειρο.
Το 1751, ο γαλλικός γεωλόγος Nicolas Desmarets ήταν ο πρώτος που πρότεινε σηραγγιά κάτω από το Αγγλικό Channel. Θα φωτιζόταν από φωτιά αέριο, και ταξιδιώτες θα μεταφέρονταν με άλογο-αμαξάκι. Το 1802, ο γαλλικός μηχανικός ορυχείων Albert Mathieu-Favier πρότεινε διπλό στρώμα σηραγγιάς — το πάνω για μεταφορά και το κάτω για αποστράγγιση — με τεχνητή νησίada στη μέση για αλλαγή αλόγων. Το 1856, άλλος γαλλικός μηχανικός ορυχείων, Aime Thome de Gamond, ήταν ο πρώτος που πρότεινε υπόγειο σιδηροδρομικό σηραγγιά. Οι γεωλογικές του μελέτες έδειξαν ότι ομοιόμορφο στρώμα χαλκώδους μάρλου — μαλακό βράχος που αποτελείται από χαλκή και αργίλο — παρευρισκόταν 131 πόδια κάτω από το θάλασσα έδαφος. Πίστευε ότι αυτός ο βράχος ήταν αδιαβρόχιστος στο νερό και ιδανικός για σηραγγιά.
Οι βρετανικοί πολιτικοί χαιρέτισαν γαλλικές προτάσεις για σύνδεσμο σηραγγιάς με υποψία, κυρίως για λόγους ασφαλείας. Αρχική εργασία σηραγγιάς ξεκίνησε το 1880 στην αγγλική πλευρά και διακόπηκε τρία χρόνια αργότερα με εντολή βρετανικής στρατιωτικής επιτροπής. Η επιτροπή φοβόταν ότι ο σύνδεσμος θα χρησιμοποιούνταν για εισβολή από τη Γαλλία. Αυτός ο απαγορευτικός κανόνας ανελήφθη μόνο το 1955. Το 1973, ο βρετανικός Πρωθυπουργός Edward Heath και ο γαλλικός Πρόεδρος Georges Pompidou συμφώνησαν σε νέο έργο σηραγγιάς. Αυτό εγκαταλείφθηκε το 1975 λόγω της οικονομικής επίδρασης της διεθνούς κρίσης πετρελαίου εκείνης της εποχής. Το 1987, η βρετανική Πρωθυπουργός Margaret Thatcher και ο γαλλικός Πρόεδρος Francois Mitterrand ξαναζωντανέψανε το έργο σηραγγιάς 1973 στη Συνθήκη του Canterbury. Η κατασκευή διήρκεσε από 1988 έως 1994, και κόστισε σχεδόν 15 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο ολοκληρωμένος σηραγγιάς συνδέει Folkestone στην νότια αγγλική ακτή με Coquelles στη βόρεια γαλλική ακτή. Αυτά τα δύο τερματικά συνδέονται με τα αντίστοιχα εθνικά σιδηροδρομικά συστήματα τους. Είναι ο μεγαλύτερος υποθαλάσσιος σηραγγιάς του κόσμου — 31,4 μίλια ακτή-ακτή — με μέσο βάθος κάτω από το θάλασσα έδαφος 131 πόδια, και 246 πόδια βάθος στο χαμηλότερο σημείο. Ο σηραγγιάς αποτελείται από τρία ξεχωριστά αγωγοί: ένα service και δύο σιδηροδρομικοί σηραγγιά. Ένας σιδηροδρομικός σηραγγιάς μεταφέρει τρένα επιβατών και το άλλο μεταφέρει οχήματα σε shuttle τρένο. Η σηραγγιά ξεκίνησε ταυτόχρονα από τις δύο πλευρές του Αγγλικού Channel με breakthrough — το σημείο όπου οι δύο τρύπες συναντήθηκαν — Δεκέμβριο 1990. Το πρώτο rail shuttle τρέξε Ιούνιο 1994 από Αγγλία, ακολουθούμενο από το πρώτο τρένο επιβατών Νοέμβριο 1994 από Γαλλία.
Όταν ξεκίνησε η εργασία στον σηραγγιά, η ακριβής υποθαλάσσια γεωλογία κατάłuż της διαδρομής σηραγγιάς ήταν ασαφής. Οι μηχανικοί πίστευαν ότι η γαλλική πλευρά του channel stellte μεγαλύτερο πρόβλημα με ραγδάσεις στο θάλασσα έδαφος και πιθανή είσοδο νερού από την αγγλική πλευρά. Πραγματικά, το αντίθετο ήταν το case. Σпециальные водонепроницаемые туннельные машины, способные выдерживать водяное давление до 10 раз атмосферного давления Земли, были разработаны для работы. В 1996 году Американское общество гражданского инженерии назвало туннель одним из семи чудес современного мира.
