Με 54 βουνό κορυφές άνω των 14.000 ποδιών, το Κολοράντο συνδυάζει το σκηνικό κάλος με το δύσκολο έδαφος. Το 1861, το Κολοράντο γινόταν έδαφος. Οι δρόμοι ήταν ακόμα χαλικιά, και τα ταξίδια ήταν δύσκολα καθώς η Αμερική εκτείνονταν δυτικά, αλλά στην αρχή του 20ού αιώνα, η έμφαση στη βελτίωση σιδηροδρόμων, δρόμων και αεροπορικών ταξιδιών θα βοηθούσε τους ανθρώπους να ανακαλύψουν το Κολοράντο.
Ο Κολοράντο Κεντρικός Σιδηρόδρομος λειτουργούσε στο Κολοράντο και νοτιοανατολικό Γουαϊόμινγ στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο σιδηρόδρομος χρησιμοποιήθηκε για να στείλει χρυσό από το βουνό κατά τη διάρκεια της Φーバς Χρυσού του Κολοράντο. Πολλές από αυτές τις ράγες σιδηροδρόμου υπάρχουν ακόμα στο Κολοράντο σήμερα και χρησιμοποιούνται για τουριστικές αξιοθέατα.
Ο σιδηρόδρομος επεκτείνθηκε από την αρχική γραμμή Golden-Denver για να συνδέσει το Κολοράντο με τον διαηπειρωτικό σιδηρόδρομο, που θα έφερνε επίσης επιβάτες από άλλα μέρη της χώρας. Στις αρχές του 1900, το Κολοράντο άρχισε να επεκτείνει τις γραμμές τρένων φορτίου και επιβατών στο Νότιο Κολοράντο. Συμφωνίες γης και σιδηροδρόμου γίνονταν με την Union Pacific για να επεκτείνουν τις γραμμές σιδηροδρόμου στο Νότιο Κολοράντο και Νέο Μεξικό. Το Ντενβέρ, Pueblo και Leadville, Κολοράντο, είναι κόμβοι ή μέσα σημεία για τρένα που μεταφέρουν φορτίο μεταξύ της δυτικής και ανατολικής Ηνωμένων Πολιτειών.
Από τη δεκαετία του 1940 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1960, τα ταξίδια με τρένο στο Κολοράντο ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Πολλές από τις ράγες ανακαινίστηκαν από τα τέλη του 1800 και έγιναν τουριστικές αξιοθέατα. Πολλές γέφυρες βουνού σιδηροδρόμου αναβαθμίστηκαν για ταξίδια επιβατών. Η γραμμή επιβατών Amtrak, το California Zephyr, είναι μια διαδρομή Σικάγο-Ντενβέρ που κάνει τη δרך της στο Κολοράντο πέρα από την Continental Divide προς την Καλιφόρνια. Το ταξίδι τρένου μέσω του Κολοράντο είναι αναπνευστικό.
Το Κολοράντο Auto Club ενώθηκε με το Κολοράντο Chapter της Good Roads Association για να λομπιέψει την νομοθελευτική του Κολοράντο να περάσει ένα νομοσχέδιο το 1901 που θα δημιούργησε την Κολοράντο Επιτροπή Αυτοκινητόδρόμων. Το γραφείο της Κολοράντο Επιτροπής Αυτοκινητόδρόμων έγινε εφαρμοστικό τον Ιανουάριο 1910. Κάθε νομός έπρεπε να υποβάλει έναν χάρτη των δρόμων του με σχολιασμούς των πιο διαβατούμενων δρόμων. Τα έργα δρόμων συνίστονταν από 1.650 μίλια δρομολογίων Κολοράντο. Η κατασκευή νέων δρόμων στο Κολοράντο άρχισε.
Ωστόσο, κάποιοι πολίτες αντέστησαν στο άνοιγμα του Κολοράντο σε φαλτισμένους δρόμους και διαstaatικη ταξίδια. Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύαν ότι οι κάτοχοι αυτοκινήτων πρέπει να χρηματοδοτήσουν τα έργα δρόμων. Παρά ταύτα, η Κολοράντο Επιτροπή Αυτοκινητόδρόμων προώθησε τα σχέδια για βελτίωση των δρόμων της πολιτείας, και το 1919, ήταν μια από τις πρώτες πολιτείες που επιβάλει φόρο 1 cent στο καύσιμο για να βοηθήσει να χρηματοδοτήσει τα έργα οδοποιίας.
Η δημιουργία της Κολοράντο Επιτροπής Αυτοκινητόδρόμων ήταν ζωτικής σημασίας για άλλους παράγοντες μεταφοράς (αέρα και σιδήρου) να έχουν αντίκτυπο στην Πολιτεία του Κολοράντο. Η Κολοράντο Επιτροπή Αυτοκινητόδρόμων ήταν η δοκιμαστική επιτροπή για δραστηριότητες μεταφοράς. Θα γινόταν το πρότυπο με το οποίο όλα τα μελλοντικά επιχειρήματα μεταφοράς θα διαχειριζόταν και η νομοθελευτική θα χρησιμοποιούσε το πρωτότυπο της Κολοράντο Επιτροπής Αυτοκινητόδρόμων για να αντιμετωπίσει αεροπορικές και σιδηροδρομικές λειτουργίες.
Το 1940, τα τελευταία τμήματα δρόμων που ολοκληρώθηκαν ήταν τα βουνά passes. Το U.S. 40 γινόταν ο πρώτος φαλτισμένος αυτοκινητόδρομος πέρα από την Continental Divide. Ο πρώτος interstate αυτοκινητόδρομος που χτίστηκε μέσω του Federal Highway Act ήταν ο Interstate 70.
Η πρώτη φάση του Interstate 70 χτίστηκε μεταξύ των συνόρων της Κansaς και του Ντενβέρ. Μια συμφωνία με λειτουργούς και πολιτικούς στην Юта, ο Interstate 70 επιτρέπηταν να επεκταθεί μεταξύ Ντενβέρ και Grand Junction στην Юτα.
Ο δεύτερος αυτοκινητόδρομος, Interstate 25, είναι ο κύριος βόρειο-νότιος σύνδεσμος του Κολοράντο. Η κατασκευή I-25 ολοκληρώθηκε στο Κολοράντο τον Σεπτέμβριο 1969, τρέχοντας 299 μίλια από τα σύνορα της Νέας Μεξικής έως του Γουαϊόμινγκ.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομία του Κολοράντο και η aventura στην αεροναυτική τεχνολογία βίωσε ένα boom. Μετά το 1918, αεροδιαστημικές αποστολές, εταιρείες και το στρατό είδαν ότι το Κολοράντο ήταν ένας βιώσιμος τόπος για να κατασκευάζουν, δοκιμάζουν αεροσκάφη και να θέτουν στρατιωτικές λειτουργίες.
Το Κολοράντο ήταν πολύ κρίσιμο για τις πολεμικές προσπάθειες στον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πιλότοι εκπαιδεύονταν σε ένα πεδίο που ονομαζόταν "Lowry Field", το οποίο θα ενταχθεί ως Lowry Air Force Base, Κολοράντο. Οι πιλότοι B29 θα λάβανε την πτήση εκπαίδευσή τους στο Lowry Field. Οι ΗΠΑ Air Force, η οποία δημιουργήθηκε το 1947, χτίσει ένα Air Training Command μέσω του Lowry Air Force Base, που οδήγησε στη δημιουργία του NORAD και της Ηνωμένων Πολιτειών Air Force Academy, πρώτη φορά βασισμένη στο Lowry.
Την 17 Οκτωβρίου 1929, το Δημοτικό Αεροδρόμιο Ντενβέρ άνοιξε ως το πρώτο σημαντικό αεροδρόμιο επιβατών στο Κολοράντο, και μετονομάστηκε Stapleton Airfield μετά την επέκταση το 1944. Το Stapleton γινόταν δυτικός κόμβος για αερογραμμές όπως United, TWA, Pan American Airways και American Airlines. Το Stapleton αποσυρράχτηκε το 1995, και το Ντενβέρ χτίσι το Denver International Airport (DIA) 19 μίλια βορειοανατολικά του παλιού Τερματικού Αεροδρόμιου Stapleton. Είναι το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, και το τρίτο μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο στον κόσμο μετά το King Fahd International Airport και το Montreal-Mirabel International Airport.
Τα έργα μεταφορών είναι ακόμα "on the board" στο Κολοράντο. Ένα έργο 1,67 δισεκατομμυρίων δολαρίων που ονομάζεται T-REX ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο 2007 και είναι το μεγαλύτερο πολυμεταφορικό έργο στην ιστορία του Κολοράντο. Το έργο T-Rex περιλάμβανε την επέκταση λωρίδων expressway με επέκταση γραμμών φωτεινού τρένου από το Νότιο Ντενβέρ και Aurora στο κέντρο του Ντενβέρ.
Σχέδια μηχανικής θα επεκτείνουν τις υπηρεσίες light-rail από το Fort Collins στο Pueblo χρησιμοποιώντας υπάρχουσες ράγες τρένου. Αυτά τα σχέδια βρίσκονται στο στάδιο ανάπτυξης.
Το Κολοράντο έχει φτάσει μακριά από τις μέρες των σκόνων μονοπατιών και των τραχύ βουνά passages. Το 21ο αιώνα κρατάει νέες προκλήσεις και βελτιωμένους τρόπους μεταφοράς για αυτούς που ζουν και επισκέπτονται το Κολοράντο.
